Alle deuren staan open
Alles gaat open.
De deuren,
de ogen,
de monden,
de harten.
En door al deze openingen kruipt de zon, stapelen zich de deeltjes van welwillendheid op en dansen ze door de lucht.
Trouw, loyaliteit en liefde brengen ons in vervoering door hun zoete vasthoudendheid.
Het collectieve geluk wedt met de uitbundigheid van een vrije uitspraak, soms bijtend, maar altijd diep liefhebbend.
De zwavelachtige geur van Dangou duikt opnieuw op in ons midden. De herinnering aan de dagen van strijd blijft aan de muren hangen, zo ver weg nu, en toch zo nabij het leven, zo nabij de dood, zo nabij het gedeelde geluk.
Gisteren nog dreven woorden van dankbaarheid als een laatste festijn van vriendschap. Het herdenken van oude trouw en loyaliteiten die de jaren en continenten doorkruisen. Een moment waarop niets kon wedijveren met de hunkering, met de behoefte om dankbaar te zijn voor het leven, voor zijn gaven, voor zijn ontmoetingen, voor de beloften die zijn nagekomen.
En die heldere waarheid die de mensheid haar aandeel in het goddelijke geeft: we zien in de ander slechts wat we al in ons dragen.
Een onmetelijke vrijgevigheid.
Een gastvrijheid zonder grenzen.
De deuren blijven altijd open. Open voor vrienden, broeders, soms onbekenden. Open voor verhalen, debatten, uitbarstingen van lachen en dromen van een betere wereld.
Aan de oevers van de Potomac blijven onze vrije zielen geweven in de lange keten van bloed, strijd en hoop.
De geesten van verwoeste landen koelen af in de zachtheid van deze reis.
En terwijl een deur zich lijkt te sluiten, doet zich al een andere een kiertje open.
Met deze eenvoudige en immense belofte: we zullen elkaar terugvinden in Guinee, op dat Afrikaanse land waar de deuren van ons immense geluk openen en sluiten, een land dat onze strijd voor het universalisme voortzet.
Aan jou, Idy,
Washington, 31 mei 2026
René
