De voormalige premier onder François Hollande en voormalig minister van Overzeese Gebieden onder Emmanuel Macron kiest L’Express om Senegal rechtstreeks aan te spreken over zijn nieuwe wet die homoseksualiteit strafbaar stelt. De toon is er een van vurig vriendschappelijk engagement gelijk aan een stevige vastberadenheid.
Manuel Valls herinnert eraan dat het Senegalese strafwetboek reeds handelingen tussen personen van hetzelfde geslacht strafbaar stelde. Maar sinds de uitvaardiging door president Faye zijn de straffen verzwakt tot vijf tot tien jaar gevangenisstraf en zijn de boetes hoger opgeschroefd. Deze verharding, voortgekomen uit een campagnebelofte gedragen door de ex-premier Ousmane Sonko en omschreven als een tekst van “soevereiniteit”, werd op de afgelopen elfde maart unaniem aangenomen door de Nationale Vergadering, met 135 stemmen voor en nul tegen.
De auteur citeert Jean-Luc Romero-Michel, voorvechter van LGBT+-rechten, die zegt: “nooit zo’n klimaat van angst gezien” na het bijwonen van de drama’s rond homoseksuelen in Afghanistan en Iran. In enkele maanden tijd zijn tientallen arrestaties geregistreerd; het werkelijke aantal ligt vermoedelijk boven de twee honderd.
Valls beschuldigt ook medische desinformatie die wordt gebruikt om vervolging te voeden, met name de beschuldiging van opzettelijke VIH-besmetting tegen leden van de LGBT+-gemeenschap. Hij herinnert eraan dat iemand die antiretrovirale behandeling volgt en een ondetecteerbare virale lading heeft, het virus niet meer overdraagt.
Frankrijk moet handelen
Tegen de Senegalese burgers die elke dag vragen te kunnen vluchten om in leven te blijven, noemt de ex-premier het oorverdovende zwijgen van de chancellerieën. Hij roept Frankrijk op om onmiddellijk humanitaire asielvisa toe te kennen, om zijn ambassadeur voor de rechten van LGBT+-personen volledig in te zetten, en om een gezamenlijke, ferme positie in de Europese Unie te voeren.
Hij koppelt deze eis aan de coherentie van ontwikkelingshulp en handelsakkoorden, en stelt dat zij “niet blind kunnen blijven voor de vervolgingen”. Niet uit paternalisme, maar uit coherentie, benadrukt hij.
Daarbij richt hij zich rechtstreeks tot de Senegalese leiders die hij beschouwt als “verkiezden door een krachtige beweging van vernieuwing die de jeugd heeft gemobiliseerd”. Valls besluit: “Het Senegal van Senghor, het Senegal van de teranga, kan niet het land zijn dat zijn eigen kinderen vervolgt en in de gevangenis steekt omwille van hun seksuele geaardheid.”
