Het station met bush taxi's is hetzelfde als overal in Afrika. Op een chaotisch terrein van rode blubber - het is het einde van de regentijd - staat een grote batterij aan kreupele Peugeot's 504 te wachten op klanten. Passagiers hangen rond en maken een praatje in afwachting tot andere passagiers die de taxi zullen opvullen, waarna kan worden vertrokken. Staatverkopers voelen feilloos aan waar je geen behoefte aan hebt. Wil je een muts kopen? Lekker koel! Of scheermesjes. En zaklamp dan? Mét batterijen.

Verbindingen met de buurlanden

 
Je ziet het in vrijwel alle landen in Afrika: de verbindingen met de buurlanden zijn waardeloos. In Gambia zijn best prima wegen maar de weg vanuit Banjul zuidwaarts naar de Sengelese grens is het best te omschrijven als een stuk asfalt waarover een tapijt aan fragmentatiebommen is uitgestort. Naast de weg is een piste ontstaan die op zijn beurt door het vele berijden en de vele regens ook onbegaanbaar is geworden. Voorzichtig laveert de chauffeur zijn oude Peugeot langs de enorme gaten in de weg en pakt af en toe een gat mee, als het niet anders kan.

Voormalig oorlogsgebied

 
Na de Senegalese grens wordt gereden met minibusjes. Veel sneller komen we niet vooruit want we bevinden ons in voormalig oorlogsgebied. Om de paar kilometer is er een militaire controlepost.
Dit is de Casamance. Een smalle strook land in het zuiden van Senegal, dat ligt ingeklemd tussen Gambia en Guinee-Bissau. Jarenlang was dit gebied onveilig. Er werd gevochten tussen het Senegalese leger en een rebellenleger dat onafhankelijkheid wilde voor de Casamance. In het voorjaar werd een vredesverdrag getekend en is de oorlog verleden tijd.
Het toerisme begint weer op gang te komen. De Casamance is vochtig en vooral heel groen. Men verbouwt hier rijst, mango's en sinaasappels. Het landschappelijk contrast met de rest van Senegal, dat grotendeels in de Sahel ligt, is enorm.

Mangrovebossen

 
De rivier de Casamance heeft mangrovebossen langs de oevers. De invloed van het tij op de rivierstand is groot. Het water is hier dan ook brak. Op de wortels van de mangrovebomen zetten zich schelpdieren af, droogvallende stukken rivierbedding worden bevolkt door krabben.
Een van de grootste trekkers van de Casamance zijn de vogels. Vanaf de stad Zinguinchor is het met een gemotoriseerde piroque een klein uur varen naar een vogeleiland met de toepasselijke naam Ile des oiseaux.

Roerdompen, pelikanen, aalscholvers

 
Bij zonsopgang zijn we afgevaren. De rivieroever geeft onderweg al een vogelpracht vrij; koerreigers, roerdompen, pelikanen, aalscholvers. In ondiep water in de verte een kolonie flamingo's. Het is allemaal niets vergeleken bij wat we aantreffen als de schipper met zijn boot op het vogeleiland zelf aanstuurt. Dit is de broedplaats van duizenden vogels. De toppen van de mangrovebommen zijn afgeladen met zilverreigers, zwarte reigers, aalsgolvers, Afrikaanse lepelaars en heilige ibissen. De bootsman stuurt zijn piroque redelijk lomp tegen de mangrovebomen aan. De boom schudt en ik sta nu binnen drie meter afstand van 5 lepelaars die van geen wijken willen weten.Het verdient vanuit ecotoeristisch oogpunt ongetwijfeld geen schoonheidsprijs maar als je komt om te fotograferen klikt het zo wel lekker weg.
 
Klik hier voor de fotoserie die Bas Vlugt maakte op Ile de Gorée
Bas Vlugt is freelance journalist en schrijver.