Drie dagen en twee nachten duurt de treinreis van Dar es Salaam aan de oostkust van Tanzania tot Kapiri Mposhi, in hartje Zambia. Drie dagen lang uit het raam van de trein hangen heeft exact twee aapjes opgeleverd en geen aapje méér. De trein is dan ook niet het beste vervoersmiddel om mee op safari te gaan. 
Twee busritten naar respectievelijk de Zambiaanse hoofdstad Lusaka en het zuidelijke grensstadje Chirundu brengen me in kansrijker positie. Op een aantal kilometers van Chirundu ligt aan de Kafue-rivier Gwabi Lodge.
Na het even onvermijdelijke als hemelse glas Coca-Cola met ijs en citroen wil ik wel eens wat zien.
Vandaag betreft het safari per speedboot.
Mijn schipper is Moses, een stevige Zambiaan die de hele dag lacht. De Kafue is een mooie rivier maar daar is niet waar het allemaal gebeurt. Dus laat Moses de buitenboordmotor loeien en vliegen we met een noodgang over de rivier in zuidelijke richting. Af en toe heftig uitzwenken voor een plotseling voor de boot opduikend nijlpaard, dat dan weer wel.
Na vijf kilometer stroomt de Kafue in de Zambezi en hier moeten we zijn. In, op en langs deze enorme, snelstromende rivier die de grens vormt tussen Zambia en Zimbabwe gebeurt het allemaal.

De Zambezi behoort tot de vier machtige rivieren van Afrika maar legt het in roem net af tegen de legendarische collega-rivieren Nijl, Niger en Congo. Maar dat maakt de rivier er niet minder mooi of indrukwekkend op. Op deze hoogte ligt in de rivier een aantal eilanden dat alleen door dieren wordt bewoond, en dan vooral door olifanten, nijlpaarden en vogels.
'Eerst de olifanten maar', zegt Moses. Hij kent zijn pappenheimers. Daar staat er al een, half in het water riet in te laden. Moses neemt een aanloop, mikt, zet de motor uit - want die verziekt de foto's - en we dobberen op een meter of 15 afstand van de olifant tot stilstand. Daarbij loopt de buitenboordmotor aan de grond en die wil ook even niet starten als de olifant geïrriteerd raakt en begint te trompetteren en met zijn oren te flapperen terwijl hij een paar stappen in de richting van ons toch eigenlijk niet zo heel grote motorbootje zet. De adrenaline zit tot in de punten van mijn haar maar het zijn wel de plaatjes die je wilt hebben.

Met de nijlpaarden wil het niet erg lukken. Het is licht teleurstellend maar Moses weigert de dieren dichter dan een meter of 10 te benaderen. Daarbij stroomt de rivier behoorlijk hard. Met de motor uit drijven we met een noodgang langs. Ik probeer met mijn 400 mm te schieten wat ik kan maar tegen de tijd dat ik een van de nijlpaardenkoppen min of meer scherp in beeld heb verdwijnen de beesten onder water. 

Echt geweldig is de wand met bijeneternesten. Het is net of we een natuurfilm van National Geographic binnenvaren. Een van de eilanden in de Zambezi wordt door de rivier aan de noordkant langzaam afgegraven. Gevolg is dat er een drie meter hoge aarden oever is, die loodrecht vanuit het water omhoog rijst. In de aarden oeverwand - wat is het 50, 100? - witkapbijeneternesten. De vogels vliegen meteen op als we de eerste keer voorbij drijven. Motor weer aan, nog dichterbij. Weer vogels weg. Dit werkt niet.
De derde keer grijpt Moses een boomwortel die uit de wand steekt. Een kleine krokodil die vlakbij ligt laat zich in de rivier zakken.
'Stilzitten en wachten', zegt Moses. En het wachten wordt beloond. Binnen een paar minuten al beginnen de bijeneters terug te komen naar hun nesten. Het is alsof we er helemaal niet zijn. Ik fotografeer me helemaal gek.
Tegen schemering laat Moses de boomwortel los en drijven we weg. De kleine krokodil neemt zijn plaats weer in.
'Ach man, wat is dat Afrika van jou toch mooi!', roep ik naar Moses.
'Yep', zegt hij. 'En nu gaan we een Castle pakken.'
Hij start de motor, geeft vol gas en we vliegen de zonsondergang tegemoet.


Schipper Moses

Klik hier om de bijbehorende fotoserie te zien