Zaterdag 13 oktober 2007, door Bas Vlugt in Lomé, Togo. Km: 20, tot: 20. Het is meestal met dingen die mis dreigen te gaan dat ze op het laatste moment toch nog goed komen. Dus ging ik er in de dagen voor mijn vertrek vanuit dat de ambassade van Niger in Brussel op het laatste noment gewoon een visum zou afgeven en dat ik zonder problemen naar het Afrikaanse continent zou kunnen afreizen.
Ik werd er dan ook door overvallen toen de Visumdienst vrijdag belde met de medeling dat mijn paspoort nog steeds in Brussel was en de ambassade van Niger was gesloten vanwege het Suikerfeest. Zelfs zonder visum konden ze het paspoort er niet uitkrijgen.
Zo vertrok ik vanmorgen met een in de haast reorganiseerd noodpaspoort en zonder visa naar Parijs, waar ik probleemloos door de douane kwam.
Vanaf Parijs verder naar Lomé, waar mijn noodpaspoort door de Togolese douane met veel plezier werd verfraaid met het begeerde visum.
Op de luchthaven geen spoor van mijn reisgenoot Arjen Westra, die vandaag vanuit Nairobi naar Accra is gevlogen en vanuit Ghana naar Togo probeert te komen. Probleem daarbij is dat Togo met het oog op de verkiezingen van morgen de grenzen vanaf vandaag heeft gesloten en het dus maar de vraag is of ie het land binnen kan komen. Wat daarbij niet wilt helpen is dat ik met mijn mobiele telefoon geen toegang krijg tot het GSM netwerk in Togo.
De taxichauffeur die mij naar de stad rijdt, heet Typo. Hij praat me even bij over Togo terwijl wij de stad binnenrijden. Twee dingen aan Lomé in donker vallen meteen op: de stad heeft nagenoeg geen functionerende straatverlichting en de straten zijn zo goed als uitgestorven. De mensen die je ziet, lopen over straat, auto's en brommers zijn er nauwelijks. Lomé maakt een desolate eerste indruk.
Ik vraag Typo hoe dat zit: de economie van Ghana draait als een beest en ook Benin doet het goed, wat nu met Togo? 'De economie is een ramp', zegt hij. 'Er is hier niets te doen. Jij bent mijn eerste klant vandaag. De beste oplossing is om Togo gewoon maar te verdelen tussen Ghana en Benin.'
De verkiezingen zouden uitkomst kunnen brengen, zegt Typo: 'Togo krijgt al jarenlang geen steun van Europa, Ghana en Benin wel. Dat heeft te maken met de democratie die hier niet goed is. Als de verkiezingen goed gaan morgen en de waarnemers zijn tevreden, dan zal Europa de hulp wel weer hervatten en kunnen de dingen hier misschien veranderen.'
De keuze voor Hotel du Golfe maakt het er wat betreft desolaat allemaal niet beter op. In het hotel heerst een onheilspellend duister dat hier en daar wordt teruggedrongen door het dode licht van een TL-balk. De in Lonely Planet beloofde bar in de binnentuin is dicht, het restaurant is open maar daar wil je niet eten.
Typo neemt me mee naar een Libanees restaurant waar we de enige gasten zijn. Daarna gaan we naar het hotel waar Arjen zowaar zijn bagage heeft gedropt. We laten een bericht achter: wij zoeken de gezelligheid van nachtclub Biblos.
Typo werkt in nachtclub Biblos als DJ. Voor een avond draaien krijgt hij een fles whisky. Dat hij daar werkt betekent nog niet dat ik gratis naar binnen mag. De drankjes zijn zelfs voor Nederlandse begrippen belachelijk duur maar van ellende - er zijn verder geen bezoekers maar wel heel harde muziek - zetten we het op een drinken.
Gelukkig komt Arjen de tent binnen. We besluiten al snel naar een terras te verhuizen aan de boulevard, daar is wel volop gezelligheid. Het bier dat we in Togo brouwen heet EKU en is goed te drinken. Als we allemaal goed dronken zijn, nemen we de taxi terug naar Hotel du Golfe. Typo zegt dat we ons geen zorgen hoeven te maken over zijn rijkunst. Zelfs na zo'n hele fles whisky rijdt hij nog als de beste. Dat is een hele opluchting.
Ga naar Dag 2Bekijk de complete Lomé-Niamey fotoseriewww.basvlugt.nl
