Op een dag, in een ver verleden, was God eens vreselijk kwaad. Recht voor zijn neus stond toevalligerwijs een grote, oude boom. Hij was zo woest, dat hij de ongelukkige boom met één hand uit de grond rukte. In de lucht draaide hij hem om en plantte hem pardoes op z'n kop weer in de aarde.

Zo ontstond de baobab.

De statige, knoestige boom kreeg vele nakomelingen die nu de kale vlaktes van de Sahel bevolken. Daar waar verder niets meer groeit, waar de aarde door de hitte wordt verschroeid, daar leeft alleen de baobab. Zijn kruin van kale, bruine takken blijft vrijwel altijd bladerloos.

Helemaal kaal is hij echter niet. De boom hangt vol met grote vruchten. Tientallen peervormige, bruin-groene knotsen hangen aan steeltjes aan zijn kromme takken. Het zijn net kerstballen, zo in de avondschemering. Kerstballen in een kaalgeworden dennenboom. Een kerstboom op de dorre vlakte.

Zo is het toch een beetje Kerst in Afrika.