Afgelopen week was het de week van Voice Over, een week waarin zoŽn veertig mensen uit (voormalige) conflictgebieden in Nederland waren om hun visie te geven op internationale samenwerking. Ik sprak tijdens de week met een paar jonge mannen uit Sierra Leone en Liberia. Zij waren hier met één grote vraag: "Waarom gaan al die internationale troepen massaal naar plekken waar ze niet gewenst zijn, zoals Irak en Afghanistan, terwijl wij wíllen dat ze komen, maar ze onze landen juist verlaten?"
De mannen maken zich zorgen. De oorlog in hun land is voorbij, maar "de werkloosheid en corruptie zijn nog net zo dramatisch als voor de oorlog. Als hier geen verandering in komt, hoeft er maar iets kleins te gebeuren en een nieuwe oorlog laait op."
De herinneringen aan de oorlog zijn nog levendig. Emerson uit Sierra Leone vertelde me een van zijn ervaringen:
"On January 6, 1999, I had the most bitter experience. This day the rebels invaded Freetown again. I saw the most horrendous crimes taking place right before my eyes. The rebels that came from the east clashed with the government forces from the west, right in the middle of Freetown. The rebels started to burn houses. I fled my house and slept in the hills for more than three weeks. I couldnŽt go down into the city; the rebels would kill me or at least chop of my hands. The rebel soldiers were very young guys. One day, after I managed to get back to the city, me and some friends ran into 5 young rebels. One of them had a gun. When he saw us, he laughed, turned to another rebel and asked: what should I do with these people? The other one answered: shoot anyone that stands in front of you. We had to run for our lives."
Gisteren waren de West Afrikaanse mannen samen met de andere Voice Over deelnemers uit onder meer Afghanistan, Sudan en Bosnie Herzegowina op het Planet Peace Festival in Utrecht. Het was de internationale dag van de vrede. Veel belangstelling voor het festival was er niet. Wij Nederlanders hadden deze week dan ook wel wat anders aan ons hoofd: de nieuwe begroting deed iedereen zijn euroŽs tellen. Veel geklaag van alle mensen die er een paar euro op achteruit gaan per maand, en wat minder geklaag van de gelukkigen die een paar euro meer te spenderen krijgen. Maar geklaagd werd er, hoe dan ook.
De West Afrikanen bouwden dus hun eigen feestje. Een biertje en wat muziek was alles wat ze daar voor nodig hadden. Morgen gaan ze weer terug naar huis.