december 2006 - De eerste ‘development fee’van Rungwe Tea & Tours is uitgereikt aan de dorpen! Voor elke toer wordt Rungwe Tea & Tours betaald door de toerist. Wij betalen op onze beurt de gidsen en de dorpen weer. Het bedrag voor de dorpen bedraagt zo’n 40% van de prijs van een toer en wordt gespaard in het ‘development fund’ voor het dorp. Twee keer per jaar wordt dit geld uitgekeerd in goederen. Cement bijvoorbeeld om een klaslokaal te bouwen.
Afgelopen week deden we dus onze eerste ‘betalingsronde’ langs de dorpen. We begonnen in Mbeye, het dorp dat de meeste toeristen en dus het meeste geld had ontvangen. Maar ook het dorp waar we de meeste problemen zijn tegengekomen. Van een schoolmeester die dreigde de politie te halen als er nog één toerist bij de school kwam kijken tot de dorpssecretaris die ons verdacht van het achterhouden van geld. Maar tijdens de dorpsvergadering was er geen vuiltje aan de lucht en was het allemaal pais en vree. Ze geloofden heus dat wij een precieze administratie bijhielden en het probleem met de schoolmeester berustte op een misverstand.
Op naar het volgende dorp. Een vierde van het geld dat het eerste dorp kreeg, maar vier keer zo dankbaar. De dorpsraad had zich verzameld, samen met de tientallen nazaten van de ooit machtige ‘chiefs’. We zaten te zweten onder een tinnen dak in een grote schuur dat als dorpskantoor dient. Hier werd ook de Wildlife Conservation Society (WCS) film vertoond die volgde op de Rungwe Tea & Tours vergadering. Zo konden we de verzamelde dorpelingen meteen informeren over natuurbehoud. De WCS jongens hielden eerst een praatje en lieten daarna een film zien. En in elk dorp gebeurde hetzelfde: grote hilariteit bij het zien van een aap in de film. Waarom? Geen idee. ‘Maybe because a monkey has a very attractive face’, suggereerde Michael, een van de gidsen.
De laatste van de dorpsvergaderingen was de leukste. We zaten in schoolbankjes onder een grote boom naast de dorpsschool. Eerst nog wat heen en weer geschuif, want jij moet als zus en zo’n persoon hier zitten, en die persoon moet om die en die reden daar zitten. Toen iedereen op de goede plek zat, barstte de voorzitter los. ‘Eindelijk kunnen we de vruchten plukken van onze waterval!’ Gevolgd door groot applaus.
Het eerste geld dat dit dorp krijgt wordt slim geïnvesteerd: er wordt een ‘gate’ gebouwd bij de waterval zodat er ook van toeristen die niet via Rungwe Tea & Tours komen wat geld binnengehaald kan worden. Er zit één minpuntje aan dit idee. De goede bedoelingen zijn vertaald in een afzichtelijke barricade. Midden in de natuur, naast de waterval, is er een deur neergezet. Een deur! Het ziet er niet alleen verschrikkelijk uit, maar is ook nog eens niet zo efficiënt. Je ziet de waterval namelijk al prima als je voor de deur blijft staan en niet betaalt om er door heen te gaan. Ik ga morgen eens voorzichtig praten met de dorpsvoorzitter en kijken of we dit niet alsnog een béétje anders kunnen doen.