28 juni 2007. Weer thuis en bijna weer weg, dus de Afrika blog kan weer 'geactiveerd' worden. Nu ga ik dit keer slechts voor een maandje naar Tukuyu, maar toch.
Eerst maar eens over het 'weer thuis'-gedeelte. Vanuit Ethiopië vlogen we eind april naar Schiphol. Ik was er van overtuigd dat ik vol zou schieten bij het zien van (schoon)ouders, zussen en vrienden na twee jaar, maar nee. Gek genoeg leek het net alsof we van een lange vakantie thuiskwamen. Al staat er dan meestal niet een hele delegatie op je te wachten op Schiphol. Het voelde eigenlijk heel gewoon om iedereen weer te zien. Geen dramatische toestanden dus waarbij we mensen emotioneel in de armen vielen, maar gewoon "Heej, hoe gaat het?".
Diezelfde middag door naar Maastricht waar we neefjes en nichtjes weer zouden zien. "Wat zegt de tomtom, hoe laat zijn we in Maastricht?", vroeg mijn vader zich direct na vertrek af. Hele rare vraag als je gewend bent aan 'iets duurt zolang het duurt'-principe. En een nutteloze vraag ook, zo bleek, want bij elke file die we tegenkwamen werd de voorspelling bijgesteld en werd het steeds iets langer.
Wij zaten ondertussen achterin onze verworven 'iets duurt zolang het duurt'-houding uit te oefenen en iritteerden ons dus lekker níet aan alweer de vierde file. Wel keken we onze ogen uit naar de op het oog spiksplinternieuwe autoŽs om ons heen. Allemaal brandschoon en deukvrij. Die zagen er toch wat anders uit dan de vervoermiddelen die wij de afgelopen twee jaar hebben gezien.
Die avond kwam de Maastrichtse feestdis 'zoervleis mèt friet' op tafel. De volgende ochtend lag ik in bed met buikkrampen. Het is geen grap: bij de eerste maaltijd in Nederland liep ik 'reizigersdiarree' op.
Toen ik er weer een beetje bovenop was, ging ik eens kijken wat ik allemaal achtergelaten had in Maastricht bij vertrek in 2005. Terwijl ik dacht dat ik bijna al mijn kleren meegenomen had naar Tanzania, kwamen er in Maastricht nog bergen jurkjes, rokjes, shirts en bloesjes tevoorschijn. Hoeveel mensen moesten er gekleed worden met de inhoud van mijn klerenkast?? Wat moest ik in Gods naam met al die kleren?? Bij terugkomst in ons appartement in Amsterdam bleek ook Yurry nog voor een heel elftal aan kleren op zolder verstopt te hebben.
We namen ons heilig voor het nu anders te gaan doen en een halt te roepen aan het overconsumentisme waarvan we voor vertrek blijkbaar het slachtoffer waren, o zo! Dat lukte tot de opruiming begon.
In dezelfde sfeer liepen we de eerste keer geheel gebiologeerd door de supermarkt. Zes verschillende soorten schuurmiddel, vijftien merken wasmiddelen. Wat miste ik opeens dat naamloze blauwe zakje zeep dat je op straat bij een vrouwtje kocht om je kleren te wassen...
Nog maar te zwijgen van toen ik per ongeluk een H&M binnenliep. Wat een hoeveelheid kleren, accesoires en weet ik wat ze nog meer hebben... Willen we dat echt, de keuze uit drieduizend kledingartikelen en vijftien soorten wasmiddel?
Inmiddels zijn we aan de meeste dingen wel weer gewend. Het voornemen dat we het op alle fronten wat zuiniger doen omdat het écht niet nodig is om zoveel spullen te hebben, proberen we overeind te houden (want mijn opruiming aankopen vielen nog wel mee). Het komt ons mooi uit dat 'duurzaamheid' en 'consuminderen' nu ook nog eens hippe termen blijken te zijn. Regelmatig verlang ik heel serieus naar Tanzania waar de keus er gewoon niet wás (en is)!
Daarnaast mis ik natuurlijk ook andere aspecten van Tanzania. De natuur, de spannende reizen, het werk, ons huis, collegaŽs en hond Backy. Nog maar twee weken en ik ga mooi weer even terug. Als 'short term volunteer' voor VSO ben ik straks een maand in Tukuyu om te zien hoe het gaat met Rungwe Tea & Tours. Meer in juli dus vanuit Tanzania!