17 april 2007. Inmiddels voor de laatste keer heel even terug in Tukuyu. Reizen door Malawi en Mozambique was fantastisch, maar ook erg, eh, noem het maar vermoeiend.
Het begon al op de eerste dag (14 maart). In plaats van vroeg in de ochtend te vertrekken zoals verstandige mensen zouden doen, vertrokken wij pas laat in de middag. We moesten natuurlijk nog een laatste keer rennen op de theeplantage, wat laatste mails versturen, een laatste keer dag zeggen tegen Backy en pups, enzovoort.
Vlak na vertrek komt Yurry erachter dat hij zijn credit card kwijt is. Laten liggen in de pinautomaat in Mbeya! Dat verlies moesten we maar nemen, als we die dag uberhaupt nog de grensovergang wilden halen.
De volgende dag kwamen we na heel wat uren rijden stil te staan achter twee vrachtwagens die megavast zaten in de modder. Zo hadden we al die kilometers zoŽn beteje voor niks afgelegd en konden we onze eindbestemming van die dag (Nyika plateau in Malawi) van ons lijstje schrappen.
In Mozambique sloeg het noodlot weer toe. We kwamen een politie-agent tegen die ons aanhield, naar de andere kant van de weg stuurde en ons vervolgens een boete gaf voor stoppen op de verkeerde weghelft.
In Nampula, een stad in het noorden, werden vervolgens de buitenspiegels van de auto gejat. Met hulp van een contact hier konden we dat redelijk makkelijk oplossen, maar toen we vervolgens wilden doorreizen duwde Yurry één keer tegen de spiegel en flikkerde die er meteen weer uit.
Toen de hele kustlijn van noordelijk Mozambique omhoog gereisd met de brandende vraag of de grens-ferry wel of niet zou varen. (ter verduidelijking: het reisplan was om een rondje te maken van Tukuyu door Malawi, door Noord Mozambique naar de kust en langs de Mozambicaanse en vervolgens Tanzaniaanse kust naar Dar es Salaam en terug naar Tukuyu)
Om van Mozambique naar Tanzania te rijden, moet je de Rovuma rivier over en dat kan dus alleen met die ene kleine ferry waarvan niemand ooit weet of die gaat en wanneer die gaat. Halverwege de kustroute hoorden we dat Žie in werking was. We zaten in het laatste stadje vlak voor de grens, waar we overigens nog een vertraging hadden omdat de tank schoongespoeld moest worden door de vuile benzine die ons die dag was verkocht, toen we hoorden dat de ferry nét weer kapot was gegaan. AAAAH!!!!
Maar besloten om weer via Malawi terug te rijden, een omweg van 1400 kilometer. Om zo snel mogelijk in Malawi te komen waar we dan tenminste een plek konden aandoen die we nog niet hadden gezien op de heenweg, braken we voor één keer de vuistregel van nooit in het donker rijden. Dat kwam ons duur te staan. Eén van de drie tegenliggers die we die hele dag hadden, passeert juist op een stukje waar aan onze kant van de weg een enorme breuk in het wegdek zit. Het teer was daar volledig omhoog gewerkt en fungeerde zoŽn beetje als springschans, als we wat harder hadden gereden. De klap die de auto daarbij opliep kon gelukkig in een dag gefikst worden in een garage.
Een echte Afrikareis dus... En dan vergeet ik nog dat we twee dagen daarvoor na een enorme regenbui volledig vastliepen en een dorp uitliep om de auto letterlijk uit het slib te tillen.
Maar daar staat ook wat tegenover. In plaats van Nyika gingen we in Malawi naar Vwaza Marsh game reserve waar we een hutje hadden aan een meer vol proestende nijlpaarden. We hebben gezwommen in Lake Malawi bij Nkhata Bay en gewandeld op het Zomba plateau en Mount Mulanje. Aan de kust van Mozambique hebben we een paar fantastische duiken gemaakt en de mooiste schelpen gevonden aan hagelwitte stranden.
En in plaats van de zuidkust van Tanzania hebben we nu nog wat mooie plekken in Malawi gezien.
Voor terugkomst in Nederland hebben we nog een paar dagen in Ethiopie voor de boeg. En dan is het onvermijdelijk zo ver en staan we op 27 april op Schiphol.