Kan er niet tegen, maar snap niet waarom
- Geplaatst op maandag 14 januari 2008 - 11:10Waar Afrikaanse muziek te horen is, zijn altijd een paar van die types die een klein beetje weerstand bij me oproepen. Of plaatsvervangende schaamte. Nederlandse mannen en vrouwen, tussen de 40 en de 60, gehuld in slecht zittende en te vaak gewassen Afrikaanse gewaden. Een zweverige blik in de ogen. En als het om vrouwen gaat meestal ook nog een hongerige blik naar het jonge, zwarte mansvolk.
Afgelopen zaterdag was het weer zo ver. Een wervelend optreden van de uit Guinnee afkomstige Salimata Diabaté en haar band in Theater Landgraaf. Aanstekelijke percussie, Arabisch aandoende zang en een van energie spattende danseres brachten de stemming er goed in. Zo goed dat het podium al snel gedeeld moest worden met een blonde man van een jaar of vijftig. Op zijn hoofd een West-Afrikaans hoofddeksel van hetzelfde bonte stofje als zijn bloes waar de rafels aanhingen.
Ik zou bewondering voor de man moeten hebben die doet wat zijn gevoel hem ingeeft en ook nog eens niet onverdienstelijk. Maar ik kon er niet naar kijken. En toen een in lange batikjurk gehulde vrouw zich vastklampte aan een uit Mali afkomstige vriend van mij om hem te vertellen "dat ze helemaal kapot was van Mali, alle muziek had die ze maar kon vinden en helemaal verliefd was op alles wat met dat land te maken had", was het tijd voor mij om te gaan.
En toch snap ik niet wat mijn probleem is. Kan iemand het uitleggen?
Reacties
- Geplaatst op dinsdag 15 januari 2008 00:26Uitleggen kan ik het niet (veel situaties, veel mensen, steeds een ander soort gedrag) en ik voel mij ook geen sociaal-psycholoog met dat soort kennis of wat dan ook.
Mijn enthousiasme voor de herkenning van die gene etc. bleek daaruit dat ik het voorlas aan mijn huisgenoot, die zei dat ik het zelf had kunnen schrijven.
Ik probeer mij het altijd omgekeerd voor te stellen: Afrikanen die in Nederland in Volendamse klederdracht gestoken bij een concert van Marco Borsato in de Amsterdam Arena uit hun dak gaan en op hun klompen aldaar verliefd kijken naar Hollandse dames. Die voorstelling lukt nooit echt goed, meestal schiet ik dan in een glimlach. - Geplaatst op woensdag 16 januari 2008 17:20Bedankt voor je reactie! Ben blij dat het in ieder geval herkenbaar is. Ik moest zelfs hardop lachen om je omgekeerde voorstelling.
- Geplaatst op vrijdag 18 januari 2008 14:11Je moet niet zoveel nadenken Lieke.Goof de Jong
- Geplaatst op vrijdag 18 januari 2008 14:57Leuke regels, Lieke! Voer voor sociologen! Jouw gene roept bij mij een andere, genante, herinnering op: aan ontwikkelingssamenwerkers (leuk woord voor Scrabble!) in de jaren tachtig. Bijvoorbeeld in Mozambique. Die gingen ook steevast gekleed in, wat ze daar noemen, capulana's, een soort van batik. Geen gezicht die bloemen op felgroene stof tegen een zachtroze huid. Erger waren nog diegenen die alleen maar afgetrapte kleding en spijkerbroeken met gaten droegen om toch maar vooral geïntegreerd te lijken. En dat terwijl Afrikanen, als het maar even kan, zich piekfijn kleden. In hun ogen waren ze wel knettergek, die Europeanen. Zich kleden als armoedzaaiers terwijl ze best de centen voor beter hadden.
- Geplaatst op vrijdag 18 januari 2008 15:59Ontzettend herkenbaar verhaal
Het gevoel bekruipt mij ook regelmatig
'doe toch normaal!'
is het jaloezie van me, vroeg ik me dan ook af
Nee, ik hoop en denk het niet
Toch jammer dat de irritatie zo opborrelt
en fijn dat het voor meerderen geldt - Geplaatst op zaterdag 19 januari 2008 20:06Hallo,
Ook ik kan me vinden in jouw woorden! Niet alleen de groep 40-60 jarigen, ook een jongere, dreadlock generatie laat zich vaak zien tijdens dit soort festiviteiten. Ze kijken net iets te veelvuldig en opzichtig om zich heen om te verifieren of iedereen wel ziet hoe 'open-minded' zij, die een relatie met iemand uit Afrika hebben, wel zijn. - Geplaatst op zaterdag 19 januari 2008 21:43Heel herkenbaar! Een beter antwoord dan roxysound gaf kan ik niet bedenken. Mijn Afrikaanse kleding (gekregen van mijn Afrikaanse vriend) draag ik dan ook bewust niet op dit soort gelegenheden. Marijke
- Geplaatst op zondag 20 januari 2008 02:03Ik zou het ook precies zo hebben kunnen schrijven. Het zit mij al jaren dwars, maar ook waar het vandaan komt dat ik er blijkbaar moeite mee heb. Misschien ben ik zelf veels te bang om in hetzelfde hoekje gezet te worden dus afzetten!! Het is een waar cliché dat irritatie altijd komt bij iets waar je zelf mee zit. Afrikanen zelf vinden het geloof ik juist helemaal geen probleem en stellen eerder mijn weerstand aan de kaak. Misschien zijn er mensen die genoeg hebben geleefd om niet meer na te denken hoe ze overkomen maar gewoon doen wat ze voelen. En ik zie nu ook dat iedereen die ik zelf over die ene kam scheer toch steeds weer anders is, met een eigen verhaal, en ook sympathiek als je er mee praat. Duss. Wel leuk dat je hier over begonnen bent!
- Geplaatst op zaterdag 19 juni 2010 23:25Ik kom regelmatig in Afrika en kreeg dan wel eens een jurk als dank. Ja die draag ik dan als ik uitgenodigd word uit respect naar de gever. En ja ik val ook binnen de genoemde leeftijdsklasse
Hier in Nederland zal je ze me niet in het openbaar zien dragen, maar als huisjurk zitten ze super lekker. - Geplaatst op vrijdag 23 juli 2010 18:17I have always though of these folks exactly the same way. Some refer to it as the 'the melting pot?'. I say bullshit.
- Geplaatst op zondag 05 september 2010 11:53Tijdens een reis door Ghana, heb ik ook een heel mooi kleurig shirt gekregen van een zeer bijzondere Ghanese dame. Het ziet er prachtig uit als een Ghanees het draagt. Dan klopt het plaatje, maar als ik het thuis draag, wat ik ééns heb gedaan, staat het echt niet. Ik zie het mezelf al helemaal niet op een Afrikaans evenement dragen.
Aan de andere kant vind ik wel dat de mensen die dat wel doen, dat vooral moeten doen.
Ik ben ook niet altijd alledaags gekleed, maar ik voel me daar goed bij en daar gaat het toch om? - Geplaatst op donderdag 14 juli 2011 11:40Vroeger was ik ook een Afrika freak. Tenminste, dat dacht ik. Het is meer een algemene drang naar onontgonnen gebied, de Nederlandse nieuwsgierigheid. Nu woon ik 8 jaar in Centraal Afrika, en inmiddels wordt mijn afgunst steeds groter. Nederlanders die 'verliefd' zijn op een land of volk weten kortweg niet hoe de vork in de steel zit, dat kan niemand hen kwalijk nemen. Veel europeanen denken dat hier iedereen in houten hutjes woont en blootvoets door het leven gaat. Als ik tegen een kennis in NL zeg dat ik in de file sta, krijg ik doorgaans te horen 'Hebben jullie daar auto's?'. Duh, wake up please.
Aan ieder persoon die iets met Afrika heeft: kom eens een paar jaar in een land als Kameroen wonen, dan piep je wel anders. En dan niet voor een werkgever die je een dikke villa met bewaking en een mooie auto geeft, dan ben je hier wat mij betreft sowieso niet welkom. Kom op eigen houtje in de ghetto's wonen, dan pas leer je de nutteloze essentie van dit continent kennen.
Reageren?
Wilt u reageren? Daarvoor moet u eerst inloggen rechtsbovenaan het scherm. Heeft u nog geen account? Registreer dan eerst hier._footer
Home | Over ons | Contact | Nieuwsbrief | RSS | Adverteren | Algemene voorwaarden | Privacy beleid | Doe mee!
Copyright Africa Interactive 2011 | info@afrikanieuws.nl | AfricaNews.com
Powered by React - www.react.nl
