WOENSDAG
Een week op de weg kan niet voorbij gaan zonder autopech. Onderweg van Markala naar Ségou horen we ineens wat kletteren in het bestelbusje. Mijn eerste reactie was dat ik hoopte dat het niet mijn bagage was die van het dak gekukeld was. Maar toen ik uit het raam keek, zag ik een uitlaatpijp achter ons op de weg liggen. Tweehonderd meter later komt het busje tot stilstand en de bijrijder gaat op een draf de uitlaat tegemoet. Het is werkelijk de hele pijp van zo’n twee meter en hij komt er mee terug aangezeuld. Bij het busje aangekomen, zie ik dat de uitlaat al eerder met ijzerdraadjes aan elkaar gebonden is. Terwijl ik me afvraag hoe ze hem gaan monteren en hoe laat we verder zullen kunnen, ligt de uitlaat al op dak en stapt iedereen weer in. We rijden vrolijk verder en een kwartier later komen we in Ségou aan.

Tegen twaalven komen Karin en Modibo ook in Ségou aan. We lunchen en bereiden de training van die middag voor. Modibo gaat een marketing-training geven aan Demba, de “Solaire.Ici!” retailer in Ségou. We hebben hem uitgenodigd in het hotel, maar van te voren gaan we eerst even in zijn shop langs om polshoogte te nemen van hoe de zaken ervoor staan. Het is zoals het gros van de retailers in Mali een man die geen Frans spreekt, dus Modibo doet het nodige vertaalwerk. Zo zijn we bijna een uur over zijn business aan het praten. Als het de afgesproken tijd voor de training is, stellen we voor samen naar het hotel te gaan, aangezien het daar rustiger is en Demba niet afgeleid wordt. Er moet echter eerst gebeden worden. We spreken af dat hij over een half uurtje komt. Modibo geeft een training over klantenanalyse.

Om 18 uur is het afgelopen en tijd om een douche te nemen. Als we allemaal aan de beurt geweest zijn (er is een gemeenschappelijke douche in het hotel) gaan we wat eten en evalueren ondertussen de training. Na het eten maken we een wandeling langs de Niger alvorens naar het internetcafé te gaan. De mails hebben zich sinds vrijdag flink opgestapeld! De meest urgente beantwoord ik en ik plaats deel 1 van dit dagboek. Op m’n kamer neem ik de rest van de mails door, en lees het rapport van de marktstudie die Frank afgelopen maand in Nigeria gedaan heeft. Het zou zo maar kunnen dat we binnenkort ook in de dat land de markt voor zonne-energie gaan ontwikkelen. Het is nu 23 uur, heb het rapport doorgenomen en becommentarieerd. Tijd om tanden te poetsen en te gaan slapen. Morgen weer een druk programma.

DONDERDAG
Om half zeven sta ik op. Om acht uur gaan we de bus naar Bla nemen, maar ik wil graag eerst nog even naar het internetcafé om mails te versturen. Helaas is dat nog niet open. Ik besluit een rondje langs de Niger te lopen.

Om half tien komen we in Bla aan. In Bla heeft Modibo een potentiele “Solaire.Ici!” retailer geïdentificeerd: Mamadou. Hij blijkt een shop te hebben waar hij met name auto-, motor- en fietsonderdelen verkoopt, maar ook elektrische produkten. Voor zijn shop heeft hij een aantal zonnepanelen uitgestald.

We spreken eerst uitgebreid over zijn solar-business en de visie die hij daarop heeft. Die visie komt genoeg overeen met onze visie om een partnerschap-overeenkomst te tekenen. Na getekend te hebben, geeft Karin hem de eerste training. Door middel van een SWOT-analyse analyseren Karin en Mamadou samen de sterke en zwakke punten van zijn business en zoeken naar aanleiding van die analyse naar actiepunten om de sterke punten te exploiteren en de zwakke punten te verbeteren. Modibo tolkt, want ook deze man spreekt geen woord Frans. Met name de laatste loodjes van de training zijn erg vermoeiend, omdat er nogal wat klanten tussendoor komen. Maar tegen 13 uur zijn we klaar. We eten wat en pakken de bus naar San, dat ruim twee uur verder naar het oosten ligt.

Ook in San heeft Modibo twee potentiele retailers geïdentificeerd. Heel erg enthousiast lijken ze echter niet. De eerste is een pure commercant die lak heeft aan service en gewoon wil verkopen. De tweede heeft iets meer oren naar onze aanpak. Maar we tekenen nog geen overeenkomst. We laten informatie achter over wat de overeenkomst inhoudt en laten het initiatief aan hem om ons te bellen.

We lopen nog wat rond en stappen bij een wat grotere doe-het-zelf-zaak binnen. We vragen naar zonne-panelen. De eigenaar is net de winkel aan het sluiten, maar zegt dat hij geen panelen heeft, maar wel installaties kan verzorgen voor NGO’s. Hij geeft ons het nummer van zijn technicien en maken een afspraak voor morgen.

Om 19 uur komen we in het hotel aan, het beste value-for-money hotel dat ik tot nog toe ben tegengekomen. Met televisie en warm water op de kamer en alles keurig netjes en schoon. Helaas geen internet. Maar er schijnt er eentje in de stad te zijn. Dat wordt morgen prioriteit nummer één, zeker omdat het telefoonnetwerk kuren heeft en het me niet lukt naar Burkina en Ghana te bellen. Met name het Nigeria-rapport heeft haast om gefinaliseerd te worden en nu heb ik dus gisteravond voor niets haast zitten maken. Vanavond echter heerlijk uitrusten in een heerlijk bed. Wat dat betreft heeft het Mali-team wel belang bij het vinden van een retailer in San…


VRIJDAG
Na werkelijk heerlijk geslapen te hebben en m’n ontbijt genoten te hebben, gaan we naar de afspraak met de technicien. Een prettig en nuttig gesprek. Daarna vinden we het internetcafé waar ik de nodige mails kan versturen en gaan we terug naar de shop die ons naar de technicien verwezen heeft. Ze begrijpen onze aanpak en zijn geïnteresseerd. Eigenlijk zijn alle ingrediënten aanwezig om er een succes-story van te maken. Een goede technicien, een intelligente retailer en een mooie shop. Het ontbreekt alleen nog aan het belangrijkste: solar-system-produkten. Modibo en Karin gaan dit warm houden en hopelijk hebben we er dans straks een retailer bij die kwaliteits energie-oplossingen voor de rurale bevolking rond San aan kan bieden.

De middag brengen we in het hotel door met het bespreken van enkele knelpunten die Karin tegengekomen is na haar eerste maand in dienst en andere praktische onderwerpen. En zo werken we op wat een rustig dagje had moeten worden, toch weer meer dan acht uur. Gelukkig heb ik zo’n interessante baan dat werken bijna een hobby is en kunnen we hier wel lekker uitrusten.


ZATERDAG
Hoewel ik wat uit zou kunnen slapen, sta ik om zes uur op. Als je vroeg gaat slapen, word je vroeg wakker. Komt goed uit, want ik moet nog wat dingetjes voorbereiden op de computer. Om acht uur ontbijten we en tot tien uur gaan we verder met het bespreken van het actieplan in Mali. De eerste bus naar Mopti zou om elf uur aan moeten komen uit Ségou. Om half elf zorgen we dus dat we langs de weg staan. Uiteraard komt de bus pas tegen twaalven aangereden. Bijna vier uur later stappen we uit in Sevaré. We zitten midden in het toeristengebied, dus de gidsen komen op ons aangestormd en laten ons niet zomaar met rust, ondanks dat ik in Bambara vertel dat we de weg weten en Modibo onze gids is. Eenmaal alle gidsen van ons afgeschud zoeken we transport naar Bandiagara. De taximensen willen geen redelijke prijs geven, dus zijn we aangewezen om anderhalf uur als varkens opgepropt te zitten op een laadbak met houten bankjes in de rondte. Ik denk strategisch voor een plek bij de achterkant te kiezen, maar die keuze valt niet heel gelukkig uit. REF koopt haar CO2-uitstoot af per gereisde kilometer, maar deze reis kan dubbel geteld worden. Ik heb pijn m’n ogen van de rook uit de uitlaat vlak onder me.

Tegen half zeven komen we in Bandiagara aan. Zowel Modibo als ik hebben een kennis hier en samen zoeken ze een betaalbaar hotel voor ons. Is niet makkelijk midden in het toeristenseizoen in één van de trekpleisters van Mali. En na San, zal alles tegenvallen. Uiteindelijk vinden we een redelijk schoon hotelletje met betaalbare kamers. Jammer dat er stroomuitval is, maar gelukkig heb ik Koutiala een zonne-lantaarntje gekocht om uit te testen, dat me nu al uitstekend van pas komt…


ZONDAG
Onze retailer in Bandiagara heeft de bijnaam chaud-chaud. Vrij vertaald zegmaar ADHD. Hij ratelt aan één stuk door, gelukkig wel in het Frans. Na zijn boetiek bezocht te hebben, verzorgt Karin ’s ochtends een management-training en Modibo ’s middags een marketing-training. Chaud-chaud is ondanks een prettige retailer om mee te werken. Hij is ruim op tijd, enthousiast en ook nog eens intelligent. Hij zit nog maar kort in ons programma, maar heeft de potentie tot een model-retailer uit te groeien, al zal hij daarvoor wel enkele strategische keuzes moeten maken.

Na de trainingen gaan Modibo en Karin naar Sevare vanwaar ze morgen terug naar Bamako reizen. Ik ga morgenochtend door naar Ouagadougou. De avond breng ik door met Moussa, een vriend uit Bamako die nu in Bandiagara woont. We maken een wandeling door de stad en drinken thee.

MAANDAG
Om zes uur sta ik langs de weg in Bandiagara. Ongeveer 12 uur later ben ik vierhonderd kilometer verderop thuis in Ouagadougou. Een vermoeiende en avontuurlijke reis zullen we maar zeggen. Tussendoor nog een retailer in Ouahigouya bezocht. Hoewel ik meer physiek dan mentaal aanwezig was van de vermoeidheid was het toch nuttig. Het gaan namelijk niet zo goed. Zijn technicien is naar Ivoorkust vertrokken en hij heeft een paar panelen staan waarvan we samen tot de conclusie komen dat het 100% Nigeriaanse panelen zijn. Dat wil zeggen: zeer slechte panelen waar op het eerste gezicht niets raars aan lijkt, maar als je wat beter kijkt, is er aan alle kanten mee geknoeid. Veel fut en tijd om me uitgebreid met hem te onderhouden heb ik niet, maar het signaal zal ik doorspelen naar het Burkina team.

Uitgeput en met een verstopte neus van het stof (het overgrote deel was onverharde weg) kom ik thuis waar Grâce me met een pan heerlijke soep opwacht.