19 maart 2008, door Bas Vlugt. In de ochtendschemer kruip ik achter het stuur van mijn autootje. Het is opnieuw bewolkt maar ik doe net alsof ik het niet zie.

Ik laat Kang achter me en verlaat de Kalahari Highway. Het gaat nu pal westwaarts, naar het hart van de Kalahari. Op de Trans Kalahari Highway was al weinig verkeer maar hier is het echt uitgestorven. Het asfalt is min of meer goed maar waar de Trans Kalahari er bijna steriel bij ligt, word je steeds net als je comfortabel zit weg te soezen opgeschrikt door enorme kuilen in de weg.

De dag begint meer dan uitstekend met een meer dan bijzondere road kill. Midden op de weg lig een doodgereden grootoorvos, ook wel lepelhond genoemd, voor de Anglofonen onder de lezer: een bat-eared fox.

In de afgelopen jaren bezocht ik meer dan 25 Afrikaanse natuurreservaten en slechts één keer zag ik een bat-eared fox. Het was in Zimbabwe, in Hwange, in het ochtendschemer. Heel even maar, maar duidelijk genoeg om zeker te zijn. De ranger bij wie ik in de auto zat, ging helemaal uit zijn dak.

Nu moet ik toegeven dat de doodgereden serval die ik een aantal jaren terug in Kenia op de weg aantrof, me ook in vervoering bracht maar met deze grootoorvos heb ik het helemaal.

Even later is het opnieuw road kill-time, dit keer met een doodgereden uil.
De gemoederen raken verder verhit door levend wild in de vorm van een overstekende steenbok, niet veel later gevolgd door een overstekende zadeljakhals.

Het is dan niet ver meer naar Lehututu. We zijn er, in het hart van de Kalahari. Dat hier niets valt te fotograferen is me meteen duidelijk.
Ik stap uit, loop wat op en neer, wacht op een bruikbare gedachte en als die niet komt, stap ik weer in en rijd via Hukuntsi naar Lokgwabe, fotografeer onderweg nog twee road kills en sta dan aan het eind van het asfalt.

Off the road is hier door het zand van de Kalahari. De eerste paar kilometer gaat nog wel en ik flirt zelfs met de gedachte een krankzinnig avontuur aan te gaan en door te rijden naar het Mabuasehube National Park maar vind bij een onneembaar stuk diep zand als snel mijn Waterloo.

Terug naar Kang. Ik neem twee lifters mee, zie onderweg een struisvogelfamilie oversteken en vergeet in Kang te tanken, wat de rit naar Jwaneng extra spannend maakt.

Onderweg breekt de lucht open en wordt het stuitend heet. Op een parkeerplaats strek ik de benen. De warmte heeft vliegend Botswana ontwaakt. In een paar minuten spot ik een Ethiopische geelsnaveltok (yellow-billed hornbil), een vorkstaartscharrelaar (lilac breasted roller) en een roodbuikklauwier (crimson-breasted shrike). Ik kan er met mijn camera achteraan lopen wat ik wil maar een ordentelijke foto kan er van de dames en heren niet af.

Op de laatste druppels benzine rijd ik de Shell pomp in Jwaneng binnen. Slapen in Cesar's Hotel. Net als in Kang is ook dit hotel in handen van Afrikaners uit Zuid-Afrika. Je ziet het ook in de klandizie terug, die voor een flink deel uit blanke Zuid-Afrikanen bestaat.

En terwijl de volle maan opkomt en mijn Afrika in een prachtig zilver licht doopt, drink ik mijn brandy-cola en bekijk het terras met de Zuid-Afrikanen. Ze komen graag in Botswana. In Botswana, waar het veilig is, waar zwarte Afrikanen in welvaart leven, waar de samenleving een grote mate van organisatie heeft bereikt, waar rassentegenstellingen niet als een donderwolk boven ieder gesprek tussen blank en zwart hangt.

Ik vraag me af of dat reden is om optimistisch te zijn. Thuis hebben de blanke Afrikanen het compleet verziekt en in Botswana zien ze hoe het ook kan.
Ik heb een stel hard core Afrikaners er wel eens naar gevraagd toen ze zich beklaagden over hoe de kaffers Afrika naar de kloten helpen.
En Botswana dan?

Hun antwoord was weinig hoopgevend. Botswana heeft diamanten. En dat is ook zo, en niet zo'n beetje ook. En de Tswana zijn anders dan de negers bij ons thuis in Zuid-Afrika, dat hoor je ook vaak.

Over de karaktereigenschappen van de Tswana versus Zulu of Khosa wil ik hier niet ingaan maar Botswana heeft wel één ontstellend voordeel boven bijna alle andere landen in zwart Afrika: de bevolking behoort bijna geheel tot één volk, de Tswana. De rest is San - Bushmen - en compleet gemarginaliseerd. Het maakt Botswana tot een politiek zeer stabiel land waar nog nooit een staatsgreep heeft plaatsgevonden en waar presidenten elkaar vreedzaam en grondwettelijk opvolgen. Zowaar een jaloersmakend perspectief voor de volkeren in veel andere Afrikaanse landen die elkaar in hun tribale samenlevingen steeds moeten bevechten om de politieke en economische macht.

Ga naar Dag 6: Cheetah petting

Ga naar Dag 4: Trans Kalahari Highway

Ga naar Dag 1: A Night at the Airport

www.basvlugt.nl