Een enorme bak met zand, omgeven links en rechts door water. Daar middenin verrijst een nieuwe stad. Moderne gebouwen, strakke vormen, architectuur van de 21e eeuw, in lange rijen achtereen. Jonge vaders en moeders brengen hun kroost naar de eerste school, nu nog ingeklemd tussen twee bouwputten waar nu nog hijskranen en cementmolens regeren. Een nieuwe stad, toonbeeld van de nieuwe tijd, in een nieuw gewonnen land.

Ik dacht dat ik in Almere was. Of IJburg dan misschien. De mensen spreken dan wel Arabisch, maar ook dat is in het nieuwe Amsterdam niet vreemd. Toch zat ik er naast. Deze stad ligt net even verder.

Het is Dakhla. Het nieuwe Marokko. Ver weg in de Westelijke Sahara ligt het op een schiereiland in de Atlantische Oceaan te schitteren in de zon. Een nieuwe stad, ver weg van de bewoonde wereld. Even winkelen in de hoofdstad is er op een verloren zaterdagmiddag hier niet bij. Het is zo'n 1500 kilometer rijden door de eindeloze zandvlaktes van de Sahara. Maar ruimte om te bouwen is er bij Dakhla wel. En de zandbak voor de kinderen is altijd om de hoek.