Beste mensen,

Uw mening wordt op prijs gesteld.

Zo'n anderhalf jaar geleden raakte ik als ZZP'ende communicatiewerker (anno 1993) betrokken bij een textielproducent. De Nederlandse directeur had twee naaiateliers in Bangladesh opgericht en werkt(e) volgens fair trade-achtige normen, helemaal goed dus.

In diezelfde periode stond Liberia even in de schijnwerpers. De rubberplantages en de sociale verwevenheid van de Firestone autobandenfabriek en mevrouw de president: Ellen Johnson-Sirleaf.

Natuurlijk had ik wel eens gehoord dat Liberia en Sierra Leone eind 19e, begin 20e eeuw zogenaamde 'terugkeerlanden' waren van vooral negerslaven uit de VS. Wat ik mij daarbij niet (echt) had gerealiseerd, is dat in elk geval de Grondwet in Liberia gemodelleerd is naar de VS' Bill of Rights. Ook kwam weer naar boven: dat Engels de eerste taal is en dat Liberia in een vruchtbare zone van het Afrikaanse continent ligt.

En ik keek met open mond van verbazing en bewondering naar de televisie; naar het land, het optimisme van de zo geteisterde bevolking en uiteraard naar de bruggenbouwende president. Wat een vrouw, wat een mens!

U voelt 'm waarschijnlijk al: textiel, een goed klimaat, lage lonen, een goedwillende bevolking en dito bestuur.

Ik heb wat gebeld met, en ben wat doorverwezen door, de Nederlandse ministeries van Ontwikkelingsamenwerking en Economische Zaken en hun EVD(.nl). Liberia zat destijds in geen enkel stimuleringsprogramma. Fijne steun in de rug (N O T) voor deze fantastische president die voorheen bij de VN werkte.
Mijn maatschappelijk-zakelijke belangstelling voor Liberia ebte weg. Voor een conceptontwikkelaar als ik moet een idee snel worden opgepakt, want te lang in mijn eentje aan iets trekken betekent in de praktijk geen beleg op ons brood.

Anderhalf jaar verder is het - als ik het internet mag geloven - nog steeds rustig in Liberia, staat mevrouw Johnson-Sirleaf nog steeds aan het roer, maar ook gebeuren er verder geen spannende economische dingen.

Het hoeft allemaal niet - met alle respect - op z'n geitenwollensokkens en ook de productieschaal kan wat groter dan voor de Wereldwinkelketens of hoe die ook tegenwoordig heten, maar...

... Is het zoveel stappen te ver gedacht om C&A en M&S-kwaliteitkleding te laten produceren in Liberia - de grondstoffen ervoor én de eindproducten door naaiateliers - en dit op een wijze die in balans is met de natuurlijke omgeving?

Wij Nederlanders hebben toch wel de afzet/klanten daarvoor? Alsmede de kennis, het geld (overheid én investeerders) en de logistieke lijnen naar ons land en naar de rest van de westerse wereld?

Gaarne uw reactie en hopelijk ook reacties van mensen uit uw hiervoor relevante zakelijke-sociale omgeving.

Met vriendelijke groet,
Richard Reekers | toekomstwerker & oprichter van NewDay.nl

- Bekend met het duurzaam milieu-economisch ontwikkelingsprogramma van de Jane Goodall-stichting (VN geaccrediteerd)
- Bekend met Fair Trade en - Deal
- Thans werkzaam voor business angels-netwerk Nebib.nl