De Cessna Caravan duikt uit de wolken en maakt een fly-by boven de hobbelige landingsstrip naast de machtige Rufiji rivier die door de onmetelijke wildernis van zuid Tanzania snijdt. De piloot wil zeker zijn van een vrije strip om zijn kist veilig neer te zetten. Tijdens het optrekken laat hij zijn vleugels wiegen; hij wil ons iets duidelijk maken. Ik loop uit de schaduw van een gigantische baobab, de zanderige landingsbaan op. Aan het eind zie ik een kudde olifanten, geleid door een struise matriarch, tergend langzaam de strook oversteken. Twee van mijn chauffeurs – ervaren rotten in het vak – springen in hun Landrovers en scheuren de baan op. Voorzichtig maar kordaat manen ze de kudde aan een beetje op te schieten met hun tocht naar de rivier, waar ze hun dorst zullen lessen en een verkwikkend modderbad nemen. Ze slagen in hun opzet en de bush pilot maakt een laatste bocht alvorens de landing in te zetten. Net voor hij de grond raakt en een stofwolk veroorzaakt, spurt nog snel een lenige baviaan de piste over.


De vorige scene is er één zoals die ik herhaaldelijk meemaak op de air strips van het uitgestrekte Selous Wild Reservaat in het zuiden van Tanzania. De acteurs zijn stuk voor stuk mensen met stoere beroepen. Begrijp me niet verkeerd; ik heb het hier niet over mezelf, maar eerder over de terreinwagenchauffeurs die hun rovers of cruisers moeiteloos door de riviergeulen van het Rufiji bassin navigeren en de bush pilots die in zeer uiteenlopende weersomstandigheden hun lading veilig in en uit de brousse vliegen.

Over de junglepiloten van Afrika doen de meest fantastische verhalen de rondte. En het leuke is; vele ervan zijn waar. Hoewel het lang geleden is dat ik nog een naar alcohol ruikende Rus uit een cockpit heb zien vallen, bestaan de avonturiers die zich in het geregulariseerde noorden niet meer thuis voelen en naar hartje Afrika afzakken, nog steeds. De meeste van deze diehards zijn ondertussen wel uit de safaribusiness verdwenen, en vinden hun kicks nu binnen het clandestiene circuit zoals dat van de beruchte qatvluchten uit Ethiopië of Jemen. Op de reguliere safariroutes vliegen tegenwoordig jonge, gladde Italianen die een hedendaagse Karen Blixen zoeken of hardwerkende Afrikanen die hun studielening zo snel mogelijk willen afbetalen en aan een gezin beginnen. Niettemin blijven het kerels met stoere beroepen.

Dit in tegenstelling tot het vak van reisbegeleider. Toen ik acht jaar geleden een training volgde voor tourleader en merkte dat ik de enige man was binnen een groep van meer dan twintig vrouwen, was ik verbaasd over de uitleg die ik hierover kreeg. Het zou te maken hebben met het halfzachte imago van het groepsreisgebeuren, zei een mannelijke trainer me. Vrouwen trekken zich van stoere imago’s (bij zichzelf welteverstaan) niet zo veel aan. Mannen daarentegen, willen over het algemeen niet betrapt worden op het feit dat ze niet bekwaam zijn individueel te reizen en daarom voor een groepsreis kiezen. Deze trend zet zich dan ook verder naar het corps begeleiders, aldus de cursusgever.

Hoewel ons werk zich vaak afspeelt in onherbergzame gebieden en andere minder voor de hand liggende bestemmingen, wordt er toch smalend gedaan over het hoog kleuterleidstergehalte dat het beroep zou hebben. Te pas en te onpas hoor je deze opmerking ook wel eens in de vorm van kritiek. Vaak gespuid door jaloerse of misnoegde tongen, soms door eerlijk bezorgde mensen. Wat is er mis met een kleuterleidster, vraag ik me dan af, ik ken een paar hele wilde exemplaren, niet vies van een avontuurtje.

Het zal me eigenlijk allemaal worst wezen. Toen ik als twaalfjarige met onze bouvier door de bossen van de Kempen struinde en mijn fantasie de vrije loop liet, beeldde ik me in, dat ik als stoere karavaanleider, konvooien terreinwagens door eindeloze woestijnen en ondoordringbare oerwouden moest loodsen. Hoewel de lieve hond van toen al lang op gouden knoken zit te kluiven is zijn baasje nu toch precies dat aan het doen wat we vroeger samen speelden. Jongensdroom wordt waarheid. Een pilootlicentie haal ik wel als ik op pensioen ga.


Meer stoere verhalen over Afrika op www.frankfocus.com