Ik ben terug. Terug in mijn oude leven. Fijn: weer bruin brood op tafel. Met kaas die ook nog ergens naar smaakt. En met chocoladehagel. Ik kan weer de supermarkt inlopen en kiezen welke yoghurt ik wil eten. En ik word er ook nog eens niet ziek van. Ik zie mijn vrienden weer. En mijn foto’s, al zeventien keer.

De eerste dagen waren koud. Niet zo gek, aangezien ik vorige week een volledig nieuwe garderobe heb aangeschaft – niet Nederlandse-winterproof. Maar het was ook kil.

Ik mis het: de roepende kindertjes, de starende blikken. De hand in hand lopende politieagenten. De prutjes als ontbijt. De hobbelige wegen. Het naar knoflook stinkende geld. Het diner bij kaarslicht: romantiek uit pure noodzaak. De thee uit mijn eigen Ethiopische mok, op de rand van haar bed.

Het is vreemd om weer normaal te zijn. Ik kan weer gewoon over straat. Mensen lopen me weer als vanouds gedachteloos of verzonken in gedachten voorbij. Wat hier op straat mijn aandacht trekt zijn niet de prachtige vrouwen, maar de zwalkende fietsers. Hier vraagt niemand zich af wat ik hier doe. Wat er zich in mijn hoofd heeft afgespeeld dat me hier heeft gebracht.

Ik moet er nog van bekomen, de schok. En het zal ook snel weer gaan kriebelen, in mijn geregelde Hollandse leventje. Ik weet zeker dat deze drie maanden een stempel hebben gedrukt op mijn leven. Een veel belangrijker stempel dan je in tien jaar Jimma University ooit nodig zal hebben om iets voor elkaar te krijgen.

Het is moeilijk te beschrijven, wat zo’n reis met je doet. Clichés worden waarheid: je leert aanpakken. Met tegenslagen en frustraties omgaan. Gaat je eigen leventje meer waarderen. Maar wat mij vooral bij zal blijven is wat een vrijheid ik heb. Vrijheid om te zeggen wat ik wil, te gaan waar ik wil, te voelen wat ik wil. Want zo vanzelfsprekend is dat niet. Het heeft mijn ogen geopend voor wat welvaart is: de mogelijkheid om keuzes te maken, over je eigen leven te beslissen. Keuzes voor beter, maar ook keuzes voor minder, of minder vanzelfsprekend.

Ik sta aan het begin van een nieuwe levensfase. Ik kan me geen betere start voorstellen. Deze ervaring is een boost, waar zelfs een oersterke zwarte macchiato op de vroege morgen niet tegenop kan.