Het zijn de types waar je schouderophalend met een grote boog omheen loopt. Zeker als het vrijdagmiddag is en je behoefte hebt aan een luchtig gesprek en een koud biertje. Van een afstandje zien we een man met een door de zon getekend hoofd op ons af zwalken. Op zangerige toon spreekt hij ons toe. De dorpsgek. Afgeschreven door de maatschappij, geen aalmoes meer waard. Om hem af te schudden stoppen we hem een stuk brood toe en lopen verder in de richting van de ondergaande zon.

Terwijl we de week nog even doornemen, gaat Jurriaans telefoon af. Aan zijn gezicht te zien klinkt er geen vrolijke boodschap in zijn linkeroor.
”Het was Teshome.” Jurriaan is duidelijk aangeslagen.
Hij leerde Teshome kennen tijdens zijn eerste week in Addis, toen ik nog aan mijn laatste Nederlandse loodjes werkte. Al snel sloten de twee een bijzondere vriendschap. Teshome nam Jurriaan mee op sleeptouw door de stad en vertelde hem ondertussen over zijn leven. Tegenwoordig werkt hij tegen een klein loontje voor een Nederlandse organisatie. Af en toe gaat hij naar school. Dat was niet altijd zo: jarenlang leefde Teshome op straat. Nu hij eindelijk structuur in zijn leven heeft, durft hij in de toekomst te kijken: als hij genoeg geld bij elkaar krijgt, wil hij een taxivergunning gaan halen.

”Hij ligt in het ziekenhuis, Teshome,” stamelt Jurriaan. “Soms gebeuren er dingen in mijn hoofd, en dan ben ik niet mezelf, vertelde hij.”
Ik slik.

Bij ons hotel aangekomen merk ik ineens hoe hoognodig ik naar de wc moet. Terwijl onder me een dikke straal de toiletpot verzadigt, denk ik aan Teshome.
Shit man, schiet er door mijn kop: ik ben ziek in mijn darmen, maar hij is ziek in zijn hoofd.
Dat is wat het leven op de straat met je doet: het tast je aan, nog voordat je de kans hebt gekregen om je eraan te ontworstelen. Het vreet aan je, terwijl je zelf iedere dag met de grootste moeite je voedsel bij elkaar krijgt.
Zo ontstaan ze dus, die dorpsgekken. De zonderlinge figuren die door iedereen uitgelachen en genegeerd worden. Dit is dus het resultaat van een meedogenloze maatschappij. Waar een eenvoudige beenbreuk vaak leidt tot levenslange kreupelheid, werkomstandigheden niet zelden resulteert in verminkingen, en de aftakeling zowel van binnen als van buiten overal zichtbaar wordt.

Ik vrees voor Teshome. Hoe zal hij taxichauffeur kunnen worden, als er straks weer kortsluiting in zijn brein optreedt? Wie zal er nog in hem durven investeren als hij rondloopt als een neurologische tijdbom? Hij verdient zoveel beter, maar is het levende resultaat van wat zijn leven hem gebracht heeft. Ik voel hoe een gevoel van machteloosheid me bekruipt. Langzaam zet ik het van me af. Slikken en doorgaan, er zit niets anders op.