Sanne: arts zonder grenzen

  1. Geplaatst op donderdag 17 januari 2008 - 16:23
    SvJ
    Afbeelding van SvJ
    Door: Lennaert Rooijakkers

    Gedreven door haar grote interesse in tropengeneeskunde én om onderzoek naar verschillende meetmethoden in bloedarmoede bij kinderen en bloedtransfusiebeleid te doen, besloot Sanne Stravens (28) naar Afrika te togen om haar doelen na te streven. Uiteindelijk kwam ze voor haar onderzoek in het Zuid-Afrikaanse land Malawi terecht. Waar ze later nog terugkeerde voor het lopen van haar co-schappen. Ze vertelt hoe het is om als arts in een arm Afrikaans land te werken.

    ‘’Via het Academisch Medisch Centrum, dat veel connecties had met Malawi ben ik er terecht gekomen. De keuze voor het land is een bewuste geweest. Ik wist niets over Malawi en het leek me ook niet een land dat ik anders zomaar zou bezoeken, juist dat trok me zo aan. Zeker boven Kenia en Tanzania, waar ik ook voor kon kiezen, maar die wel in die categorie vallen.

    Niet te vergelijken
    Het werk in Afrika is natuurlijk niet te vergelijken met dat in Nederland. Waar in de ziekenhuizen hier enorme voorraden bestaan, moet het in Malawi gedaan worden met de op dat moment beschikbare middelen. ‘’Vaak hangt het leveren van zaken af van donaties, die er amper zijn. Aan medicijnen, die veelal uit Europa komen, zit ook nog eens een bepaalde levertijd verbonden. Dus heb je niet zomaar alles voor handen.’’

    Een ander verschil met Nederland vormt de mentaliteit van de artsen, die soms voor lastige situaties weet te zorgen. ‘’Afrikanen zijn makkelijke mensen en lijken zich minder snel ergens druk om te maken. Ze nemen de tijd voor dingen. In het dagelijks leven is dat prettig, maar in de gezondheidszorg kan het soms voor wat schrik momenten zorgen’’, vertelt Sanne.

    ‘’Waar in Nederland er meteen alles aan wordt gedaan om iemand te redden en om de juiste papieren in te vullen, duurt het daar allemaal net even wat langer. Vaak ging het ook bijna fout op die manier. Zo moest ik eens op de kinderafdeling een infuus aanleggen bij een patiëntje met ernstige bloedarmoede. Alleen had ik voor het aanleggen van het infuus een anesthesist nodig. Deze bleek echter onbereikbaar, omdat het lunchtijd was. Uiteindelijk kwam de anesthesist pas twee uur later aan. Het kind heeft het gelukkig wel gered. Maar van dit soort situaties wordt je natuurlijk niet vrolijk. Natuurlijk stellen de artsen het wel erg op prijs dat je komt helpen, maar door dit soort situaties ontstond er vaak wat onbegrip en vroegen ze zich af waarom alles zo snel moet.’’

    De blanke arts
    Op de vraag of patiënten het als een eer beschouwen om door een Europese arts te kunnen worden geholpen, antwoord Sanne bevestigend. ‘’Patiënten hebben vaak het idee dat je heel goed voor ze kan doen omdat je een blanke bent. Natuurlijk is het vertrouwen in een arts er sowieso al groot. Maar als je een blanke arts bent nemen ze alles van je aan. De moeder van een kind dat ooit een gevaarlijke bloeddonatie moest ondergaan was om die reden overtuigd dat haar kind helemaal zou opknappen. Maar het is zeker niet zo dat iedereen er in gelooft. Laat staan in de kunde van de ziekenhuisartsen in het algemeen.’’

    Medicijnmannen
    Deze mensen hechten veelal nog een enorme waarde aan de eeuwen oude medicijn man, legt ze uit. ‘’In Malawi zijn er nog genoeg mensen die bij ziekte eerst de medicijnman uit hun stam raadplegen. Dat heeft met een aantal factoren te maken. In de eerste plaats natuurlijk vanwege het bijgeloof dat er nog sterk bestaat. Maar je moet ook niet vergeten dat Malawi een van de armste landen ter wereld is en het is voor die mensen vaak en het goedkoopst en het dichtst bij huis om een medicijnman te bezoeken. De reis naar het ziekenhuis alleen al kost ze vaak een vermogen. Dit wordt dan ook vaak gezien als allerlaatste hoop, maar voor sommigen komt dat dan al te laat. Voor anderen kan nog wel genoeg worden gedaan maar vanuit financieel oogpunt weigeren ze alsnog de aangeboden diensten. Heel sneu.’’

    De toekomst
    Sanne kijkt met erg veel plezier terug op haar tijd in Malawi en is vastberaden spoedig terug te keren naar het Zuid-Afrikaanse land.’’In de toekomst ga ik hoe dan ook weer terug, want ik heb er een fantastische tijd gehad. Om me er permanent als arts te setellen, zie ik niet zitten, daarvoor vind ik dat er te veel obstakels bestaan. Maar het voor langere tijd uitvoeren van onderzoeken trekt me absoluut aan.’’

Reacties

  1. Geplaatst op donderdag 17 januari 2008 16:27
    Kevinkx
    Afbeelding van Kevinkx


    13 berichten
    Lid sinds januari 2008

    Jammer dat ze niet wil teruggaan om daar als arts te werken. Dat was een leuke uitdaging geweest.

    Even het woord geloofd veranderen in het stukje De blanke arts, laatste zin. Dat mag met een t.
  2. Geplaatst op donderdag 17 januari 2008 17:07
    SvJ
    Afbeelding van SvJ

    School voor Journalistiek
    94 berichten
    Lid sinds januari 2008
    Utrecht

    Leuk om te lezen. Er zit alleen een raar stukje in; in de alinea met de kop ' een blanke arts' staat ' veel goed voor je kunnen zorgen', dat moet denk ik -heel goed- of -veel beter- worden? Gr Selma
  3. Geplaatst op donderdag 17 januari 2008 17:12
    SvJ
    Afbeelding van SvJ

    School voor Journalistiek
    94 berichten
    Lid sinds januari 2008
    Utrecht

    aangepast..