Maar ik kom tot een heel andere conclusie. Lees Tirza als je houdt van Grunbergs zwarte beeld van de wereld en het leven in het algemeen, en van menselijke relaties in het bijzonder. Dus lees het als je geïnteresseerd bent in psychopaten, in moeizame verhoudingen tussen man en vrouw en tussen vader en dochter. Lees het zelfs als je interesse hebt in eetstoornissen (dat heeft de dochter) of moeilijke pubers. Maar lees het niet als je geïnteresseerd bent in Afrika.
 
Toegegeven, een deel van het boek speelt zich af in Namibië. Dochter Tirza wil daar na naar eindexamen heen, en uiteindelijk komt haar vader Jörgen, de hoofdpersoon van het boek, er terecht, schijnbaar op zoek naar zijn dochter, maar in werkelijkheid om heel andere redenen. Hoe dat precies zit, zal ik niet verklappen, want het boek kent tegen het einde een onverwachte, overigens ook zeer zwarte, wending.
Maar het deel in Namibië is maar klein, en daarvoor moet je dus eerst hoofdstukken lang doorbijten door eigenlijk vooral relatie-, persoonlijkheids- en opvoedingsproblemen in Amsterdam-Zuid. Bovendien is Namibië maar een schraal decor. Er passeren vluchtigjes wat thema"s als het toerisme naar de lodges in de woestijn, AIDS en het Duitse koloniale verleden. Iets meer aandacht is er voor zwerfkinderen en kinderprostitutie, want Jörgen komt in contact met een meisje van tien dat hem 'company" aanbiedt. Ze wordt een soort vervanger voor de dochter.
 
Maar dat is tegelijk ook weer de zoveelste totaal gestoorde relatie in het boek. Ik werd er niet goed van, maar ik houd ook eigenlijk helemaal niet zo van Grunberg. Hij mag één van de grote schrijvers van dit moment zijn binnen de Nederlandse literatuur; ik vind zijn personages te gestoord, zijn wereldbeeld te zwart, zijn stellingname vaak te grof, te bewust niet politiek-correct. De literaire kwaliteit van Tirza zie ik wel, maar over Afrika lees ik liever andere boeken.
 
Klik hier voor meer recensies van Louise Cornelis