Erna Gianotten: Het gouden licht van Afrika, Luitingh-Sijthoff, 2007

 
Recensie door Louise Cornelis, 7 Mei 2007. Stel je voor, je bent net over de twintig, beschermd opgevoed, een echt familiemens. En dan word je verliefd op een knappe dokter. Het gaat hard: trouwen, zwanger worden, eerste kindje, tweede kindje. Maar die dokter heeft als jeugddroom om naar Afrika te gaan om daar als arts te werken.
En zo vind je jezelf terug op een verlaten missiepost in Tanzania, waar niks goed werkt en waar het huishouden dus een grote inspanning vraagt – en huishouden was toch al je hobby niet. Andere Nederlanders zijn er pas op een paar uur rijden door een jungle die gevaarlijk is in het donker. De plaatselijke bevolking staart je aan, jullie spreken elkaars taal niet. Brieven naar Nederland doen er weken over.
Tot overmaat van ramp stort je man zich op zijn werk. Elke keer als jullie net tijd voor elkaar denken te hebben, komt er wel weer een spoedgeval binnen. Hij vindt bovendien dat je maar zeurt, over de was, het vocht, het ongedierte, het uitvallen van het licht, het moeizame contact.
Dan wordt iedereen ook nog wel een keertje hartstikke ziek, natuurlijk: kind, dokter. Bijna dood, aan steenpuisten en een blindedarmontsteking, want ja, zo gaat dat in Afrika. Hartstikke spannend – maar er verandert niets aan de verhoudingen.
Wat doe je als vrouw in zo"n soort situatie? Dan word je depressief óf verliefd op een ander. Emma uit Het gouden licht van Afrika kiest voor het laatste, en vindt een fotograaf die nog spannender is dan haar dokter een paar jaar geleden. Het is Madame Bovary ontmoet Afrika.
En er is dus weinig nieuws onder de zon. Het enige wat echt voor het boek pleit en ervoor zorgt dat het het niveau van een Boeketreeksroman ontstijgt, is het open einde: het is onduidelijk of ze kiest voor man en kinderen of voor de fotograaf.
Verder is het boek ook in een prettige stijl geschreven, waardoor het vlot wegleest. Zo kom je toch nog redelijk makkelijk door alle klaagzangen heen. Want ja, ook ik ging denken: "Wat een gezeur, máák er wat van." En ik ben te weinig romantisch om te kunnen geloven dat die fotograaf echt de prins op het witte paard is – net zo min als de dokter dat was, natuurlijk. Want Emma had gewoon moeten zeggen: "Toedeloe, ga jij maar lekker alleen naar Tanzania." Afrika is aan haar niet besteed.