Inmiddels wonen we ruim 6,5 jaar in de afrikaanse bush. Op onze eigen game-lodge. Opgebouwd vanaf Januari 2004, met lokale mensen. Heel veel lokale mensen daar het verloop nogal eens groot was, maar later meer daarover.

We wonen hier met onze 2 jonge kinderen, 2 honden en 3 man personeel:

Tinyiko - 28 jaar en moeder van een baby-meisje van 6 maanden oud - niet getrouwd. Zij werkt al meer dan 4 jaar voor ons. Heeft de geboorte van Niels meegemaakt en behoort praktisch tot onze familie. Ze is onze 'nanny', verzorgt de kinderen, leert ze Engels en Shangaan, zingt liedjes met ze, doet spelletjes met ze etc.
Toen wij weg waren ivm het WK voetbal deed zij de jongens in bad, vertelde ze hen verhaaltjes en deed ze in bed. Ze kleed ze aan en verzorgt het ontbijt voor ze.

Wanneer ze bij ons werkt, dan mist ze haar kindje weleens. Wanneer ze thuis is bij haar kindje en familie dan mist ze onze jongens Een geweldige vrouw!

Nicolas - 30 jaar, vader van een zoon (7) en getrouwd. Hij is onze manus van alles: tuinman-onderhoud-bouwen-reparaties en tevens is hij de barman met een uitzonderlijk talent tot het maken van prachtige kampvuurtjes.
Hij werkt inmiddels alweer 1,5 jaar voor ons en is een betrouwbare en verantwoordelijke werknemer.

Busi - 21 jaar, ongehuwd, werkt nu 6 maanden voor ons. Lief met de kinderen, vriendelijk met de gasten en een vrolijke jonge vrouw.


Maandag 2 Augustus zou Busi terugkomen, maar om 09:00 uur geen Busi bij de poort... Dus wij gaan bellen, maar geen gehoor.
Tinyiko, die diezelfde dag naar huis zou gaan bood aan om te blijven, en uit te zoeken wat er aan de hand was. Later kreeg zij de zus van Busi - Goodness- aan de telefoon: Busi wilde niet zeggen wat er aan de hand was, maar ze zou niet meer komen! En dat was alles wat we er van te horen kregen.

Nou hebben we in het verleden al vaker te maken gehad met dergelijke situaties, en zijn we ook niet daardoor uit het veld te slaan. Dus vlug handelen want diezelfde dag kregen we weer gasten. Tinyiko wist te vertellen dat Goodness - de zus van Busi - heel graag wilde komen werken voor ons. Nou, dan gaan we het maar met haar proberen dachten we, en dus spraken we af om haar in Hoedspruit op te halen.

Dezelfde dag nog haalde ik haar op, en die avond verzorgde ze -onder de supervisie van Miriam- het avondeten. En dat ging prima. Inmiddels werkt ze nu al ruim 1,5 week bij ons, en heeft ze het prima naar haar zin. Ze pikt het goed op, is vriendelijk en goedlachs en wil graag blijven werken.

Prima zo, vonden wij. Al vroegen we ons wel af wat er toch met Busi aan de hand was...? Ik vroeg het bij ons personeel en kreeg uiteindelijk van Nicolas te horen wat de reden was. Busi is zwanger, zo'n 4 maanden inmiddels, en dat heeft ze al die tijd angstvallig voor ons en ook haar familie verborgen gehouden. Blijkbaar is ze geschrokken en bang voor wat er komen gaat... En zag ze het op die bewuste maandag niet meer zitten...? Het blijft gissen voor ons.

Gisteren had Busi gesproken met Tinyiko, en ze vertelde dat ze haar baantje en onze jongens toch wel erg miste.... Tja... Dit weekeind gaat Tinyiko haar opzoeken en kijken wat er nu aan de hand is. We horen het wel, feit blijft dat ze zelf heeft besloten om niet meer te komen, en heeft ze ons ook niets gezegd. Ten op zichte van haar zus zou het ook niet fair zijn om die nu ineens naar huis te sturen.
Misschien dat we eens kunnen rondkijken voor een nieuw baantje voor haar, ik ken inmiddels al aardig wat lodge-managers hier.

Het blijven moeilijke momenten, zeker in het begin als je personeel zonder opgaaf van reden niet meer komen opdagen. En dan vervolgens een week later weer aankloppen met de meeste wonderelijke verhalen voor hun afwezigheid. Zo is de grootvader van een van onze bouwers in 5 maanden tijd maar liefst 3 x overleden!

Een reden temeer om het personeel dat graag voor je werkt, en dat met toewijding doet, te koesteren. Dat doen we dan ook!

Groetjes uit de bush,

Corné van Dongen.
Amukela Game Lodge.

www.amukela.com

---