Peggy werkte twee jaar via VSO (Voluntary Service Overseas) voor Catholic Aids Action, een grote Namibische aids-organisatie. Anderen helpen heeft ze dan wel gemeen met Maria maar uiterlijk lijkt Peggy met haar pittige, blonde verschijning weinig op haar vrome evenknie buiten. Haar zachte ‘g’ galmt door de eeuwenoude kloostergangen. ‘Ik vind het niet erg om niet te weten wat ik morgen doe, alles ligt open.’

Wachtstand
Een advertentie van de internationale organisatie VSO om te werken in een ontwikkelingsland trok Peggy over de streep. Dit was wat ze wilde doen. Voor ze definitieve plannen kon maken om naar Afrika te vertrekken werd haar stiefvader ernstig ziek. ‘Ik zette mijn eigen leven in de wacht om een jaar lang tot zijn overlijden samen met mijn familie voor hem te zorgen.’ Die ervaring sterkte haar alleen maar in haar beslissing om zo snel mogelijk naar Afrika te vertrekken. Uiteindelijk vond ze via VSO de ideale baan in Namibië waarin ze haar opleiding tot facilitymanager en haar werkervaring in de zorg en als communicatieadviseur kon combineren. 

Verliefd
‘Waar is de stad?’ vroeg Peggy zich af nadat haar vliegtuig in Namibië was geland. Het vliegveld lag veertig kilometer buiten de hoofdstad Windhoek en er was geen huis te zien. Het was winter, veel kouder dan ze dacht en ze liep dan ook te bibberen in haar dunne zomerkleding. ‘Het was geen liefde op het eerste gezicht, maar de Namibiërs maakten dat ik verliefd werd op het land. Wat mij opviel was dat iedereen daar met een grote vanzelfsprekendheid voor elkaar zorgt. Dat paste veel beter bij mij dan het individualisme in Nederland.’

Nieuwe realiteit
Peggy ging aan het werk als managementadviseur bij Catholic Aids Action, een Namibische aids-organisatie. Haar kennis kwam goed van pas bij het opzetten van een HIV & aids- testcentrum in Keetmanshoop in het zuiden van het land. Toen dat liep werkte ze op het hoofdkantoor in Windhoek en in de afgelegen noordelijke provincie Caprivi. De verhalen in Peggy’s boek over haar ontmoetingen met mensen die leven met HIV of aids en andere Namibiërs zijn intens en aangrijpend. Toch schrijft ze de verhalen op alsof het allemaal de gewoonste zaak van de wereld is. ‘Maar dat was het ook voor mij! Zelfs het grootste avontuur en de meest emotionele drama’s worden op een gegeven moment ‘normaal’. Ik ontwikkelde een manier om ermee om te gaan, een nieuwe realiteit.’ En die realiteit was er één van aids en van begrafenissen, maar ook van veel levensvreugde en vooral van sterke mensen.

Geen geld, geen vergunning
‘In Afrika heb ik geleerd om flexibel te zijn en mij fysiek en geestelijk snel aan te passen aan nieuwe omstandigheden. Een open hart en een open geest zijn daarbij onontbeerlijk.’ Ze had nog wel langer voor VSO willen werken maar na twee jaar was haar spaargeld op. Het lokale salaris dat de organisatie betaalt is voldoende om van te leven maar het is geen vetpot. ‘VSO is wel een prettige en professionele organisatie om voor te werken. Als VSO’er woon je tussen de mensen, je bent veel meer geïntegreerd in de samenleving dan wanneer je in een compound, een afgesloten wijk woont met alleen maar andere hulpverleners.’

Nog een half jaar runde Peggy haar eigen adviesbureau voor HIV- en aids-organisaties. De inkomsten uit commerciële opdrachten gebruikte ze om kleine organisaties gratis te helpen. Maar de overheid weigerde haar werkvergunning te verlengen. Klaar was ze nog niet met Afrika, vanuit Namibië vloog ze door naar een nieuw avontuur in Darfur. Acht maanden lang leidde ze voor een internationale noodhulporganisatie klinieken in vluchtelingenkampen, een zeer stressvolle baan. ‘Een achtergrond in ontwikkelingswerk is een voordeel bij noodhulp, je let meer op de duurzaamheid van wat je doet.’  

Op zoek naar geluk
Na haar terugkeer uit Afrika trok Peggy zich terug in Italië om op verzoek van uitgever Ivo Lemmens een boek te schrijven over haar ervaringen in Namibië. ‘Ik hoop met dit boek geld in te zamelen voor projecten in Namibië en voor VSO. Ook wil ik de mensen een ander beeld van Afrika laten zien en ze bewust maken van het aids-probleem dat niet is op te lossen met alleen een doos condooms.’ Ze huurde een huis vlakbij Pisa met een grote tuin vol druivenranken. De Nederlandse manier van leven past niet zo goed meer bij Peggy. ‘Van 9 tot 5 werken, snel naar Albert Heijn voor een magnetronmaaltijd, ’s avonds tv kijken en dan naar bed is niet mijn idee van geluk. In Italië eet ik pas om half elf, iemand pakt zijn gitaar erbij, we zitten in de tuin. Mijn hele manier van leven is in Italië intenser en het ritme langzamer. Ik zoek geluksmomenten en die vond ik te weinig in Nederland maar in overvloed in Italië en Afrika.’

Droom

Nederland voelt voor Peggy niet echt meer als thuis, maar welke plek dan wel? ‘Continu uit een rugzak leven hou je maar een bepaalde tijd vol. Ik ben nu 34 en het wordt tijd voor een vastere thuisbasis.’ Wat Peggy betreft kan die zich overal bevinden, ze zit vol plannen. Als haar boek goed verkoopt wil ze met de opbrengst sterfbegeleiding voor Namibische aids-patiënten opzetten, want dat is er nog niet. ‘De realisatie van mijn droom is een kostbare zaak omdat er bijna geen fondsen voor te werven zijn. De gemeenschap krijgt er namelijk niets blijvends voor terug in de vorm van bruikbare kennis of vaardigheden.’ Peggy heeft nog andere ijzers in het vuur om haar droom te bekostigen. Zoals een guesthouse in Italië beginnen voor humanitaire werkers met verlof. ‘Ik geniet van mensen in huis en volle tafels. Mijn thuisbasis zou dan in Italië zijn en daarnaast kan ik een paar maanden in Namibië werken.’

Intuïtie

maken van keuzes op haar intuïtie. ‘Die vrijheid klinkt leuk en avontuurlijk maar het heeft ook keerzijden. Ik woon ver verwijderd van mijn familie en mis veel. Dat ik er in moeilijke tijden niet voor ze ben, vreet aan mij. Het is een groot offer voor die ‘vrijheid’. Ik vind het niet erg om niet te weten wat ik morgen doe, alles ligt open. Het is voor mij al heelDe rode draad in Peggy’s leven is intuïtie. Ze wil passie voelen voor wat ze doet en hoe ze leeft, en ze vertrouwt bij het wat om een paar maanden vooruit te denken.’ Peggy heeft geen idee of ze volgend jaar in Italië gasten ontvangt, tijdelijk in Indonesië werkt als hulpverlener of in Namibië haar eigen organisatie opzet. ‘Wat je ook doet, als je je passie volgt, is het leven zinvol.’    

Het boek Blauwe hemels is te koop voor € 14,95 bij de betere boekhandel, via www.bol.com en via www.lemmensonline.nl

Meer informatie over VSO en CAA vindt u op www.vso.nl en caa.org.na. Een deel van de opbrengst van het boek gaat naar deze twee organisaties maar zij zijn ook blij met uw rechtstreekse steun.