Addis Ababa, Nieuwe Bloem, de stad waar alles gebeurt. Maar ook de stad waar het contrast tussen arm en rijk groter is dan waar dan ook.

“Wat is hier een hoop veranderd!” Emebet kijkt haar ogen uit. Twee jaar geleden verhuisde ze naar het 350 kilometer verderop gelegen Jimma en sindsdien kwam ze alleen nog maar voor korte bezoekjes in haar geboortestad.
Ze ziet de mensen, het verkeer, de winkels. “Iedereen ziet er zó anders uit. Alsof ik een tijdreis heb gemaakt.”

Rokken werden korter en korter, spijkerbroeken verschenen, topjes met meer en meer inkijk veroverden het straatbeeld. Wie nu in Addis over straat loopt zal niet geloven dat de Ethiopische cultuur nog altijd als ‘conservatief’ wordt beschouwd.

Een Mc Donalds zie je nog niet in Ethiopië. Maar de ene na de andere winkelketen is gezwicht voor de verleiding van de universele taal. Waar eerst de winkelramen nog versierd waren met de mooiste Amhaarse woordspinsels, heten winkels nu “Euro fashion”, “Delicious Dishes” en ‘Dream burger’.
“Is de ontwikkeling nu dan echt begonnen?” vraagt Emebet zich af.

Ermias zucht. Hij vertrok niet uit Addis, maar kwam er een jaar geleden juist wonen. Tegen alle adviezen en maatregelen in zocht hij werk aan de universiteit. Ermias is docent.
Hij vond een baan, al verdient hij nu een stuk minder dan hij eerder in Arba Minch deed. De overheid doet er alles aan om te voorkomen dat iedereen massaal naar de stad trekt.
”Het leven is hier zwaar. Je verdient hier minder, terwijl alles juist veel duurder is.”

Die prijzen, daar is Ermias inmiddels wel aan gewend geraakt. Maar zijn grootste kostenpost, die rijst steeds verder de pan uit. Wat is dat dan? “Mijn dochter. Ze is zestien. Moeilijke leeftijd. Je gunt je kinderen het beste. Maar haar levensstijl is gewoon onrealistisch.”

Ermias schat de kosten op ongeveer twaalfhonderd birr per maand, ruim honderd euro. Een astronomisch bedrag, aangezien hij zelf iets meer dan 2000 birr verdient. Het grootste deel gaat op aan kleren en cosmetica. De rest aan ‘hippe’ kopjes koffie en ijs.

Het is het leven van de nieuwe generatie. “Het Westen is alles voor hen. Ze doen er alles aan om maar zo welvarend mogelijk te lijken. Ze leven in een schijnwereld.”

De jeugd weet wat ze wil: het moderne leven. Andere generaties maken een identiteitscrisis door. “We worden dan misschien langzaam een beetje rijker, maar we leveren er wel veel voor in”, zegt Ermias. “Onze cultuur, onze identiteit. Onze onschuld.”
Voor velen voelt het alsof Ethiopië alsnog gekoloniseerd wordt.

En wie beter kijkt ziet dat de Nieuwe Bloem voorlopig nog niet in volle pracht bloeit.
Die ziet de kinderen op straat, die zich in iedere langs tuffende bus wurmen met hun drank en waren. Vechtend voor een inkomen om de nacht door te komen. Geen licht aan de horizon. Vandaag, is gisteren, is morgen.

Wie zijn zonnebril durft af te zetten ziet de buitenwijken vol mensen die hun leven op het platteland opgaven om hun geluk te beproeven, en voorlopig slechts kunnen ruiken aan de frisse wind die door de stad waait. Terwijl hun leven ondertussen alleen maar bitterder en grilliger wordt.

De als celebrities ogende tieners wringen zich langs blinden en kreupelen, hun naaldhakken klakkend naast de hoofden van peuters die op de stoep hun middagslaap proberen te vatten.
De verschillen groeien.

Emebet ziet het ook. Maar ze is positief. “Ethiopië verandert, dat is zeker. Maar we zullen altijd Habesha blijven. En steeds meer mensen zullen profiteren van de vooruitgang.”
De toekomst zal uitwijzen of het een tijdelijke opbloeiïng is. En wie er de vruchten van zullen plukken.