In een land dat tot de armste ter wereld gerekend wordt – waar de helft van de bevolking het moet rooien met minder dan een dollar per dag – dat geen haven heeft en volledig ingesloten is door land – waar de islamitische geloofsovertuiging in het staatsmotto geadverteerd wordt – waar tijdens de droge tijd, de lucht geel ziet van het woestijnzand – waar door ontbossing de Sahara oprukt en de vruchtbare toplaag wegspoelt – waar niet genoeg drinkbaar water is – waar grensoverschrijdende struikroverij een plaag is en waar de meest bekende terrorismeorganisatie ter wereld trainingskampen heeft, verwacht je niet snel jonge – blonde – blanke – blauwogige – welvoorziene stoten die pronkend met hun diep uitgesneden decolleté, rijen dik staan aan te schuiven om een werkvergunning! Toch is het zo.

Vietnamese loempia’s

De taxi die me naar Quartier du Fleuve voert is een kanariegele Mercedes met aan het stuur een gitzwarte Ivoriaan. Hij wisselt woorden af met gemompel terwijl hij de melodie van een griot op de radio mee neuriet. Langs de Avenue Al Quds merk ik dat buitenlandse aanwezigheid zich merkbaar verstevigd heeft sinds een jaar geleden. Cité Chinois naast een bombastische ambassade van hetzelfde merk, rijen Libanese supermarkten waar shampooflesjes voorzien van Nederlands opschrift tien euro kosten, Vietnamese loempia’s verkrijgbaar in de kraampjes van de Nguyen’s.

Smaakmaker Maggi

We steken de overwoekerde spoorlijn over en cruisen door de oude wijken. Op tientallen meters gevel, beweert smaakmaker Maggi in rood op geel, dat elke keukenprinses een ster verdient – zolang ze hun goedje maar overal in kwakken. Tussen de zwarte dieseldampen die bij elk stoplicht de auto binnenwaaien vang ik de sterke geur van gerookte vis op. De Niger – levensader van West Afrika – is niet veraf. Een albino trapt op het pedaal van zijn Singer. In tegenstelling tot zijn lotgenoten uit Tanzania hoeft hij – dankzij de Malinese wereldster Salif Keita – niet voor zijn leven te vrezen.

Russische tongval

Het duistert als mijn taxi de zanderige Rue 311 in Quartier du Fleuve indraait. Als ik uitstap en betaal stoppen er nog twee kanariegele limousines. Gegiechel overstemt de motor. De portieren zwaaien open en witte knietjes plooien zich van op de pluchen achterbank de stoffige weg op. Jong, blond, blank, blauwogig en welvoorzien – ook van een werkvergunning – zullen ze de rest van de avond pronken met hun diep uitgesneden decolleté. Hun Frans of Engels zal vet gesaust zijn met een Russisch of Oekraïens accent. Ik volg hen het TexMex etablissement L’Appaloosa in en wordt welkom geheten door een zwarte cowboy met Stetson die bonsoir tegen me zegt.

TexMex

Het houten interieur blinkt vanwege een nieuwe laag vernis. Nummerborden verraden de bijnamen van Amerikaanse staten. Er zijn vlaggen met ernstig kijkende opperhoofden en baseball clubs, Route 66 parafernalia, Uncle Sam die je naar de US Army lokt en Winchesters. Het enige dat uit de toon valt is Julio Iglesias die uit de luidsprekers jammert. De blanke meiden hebben zich strategisch achter de vijftien meter lange bar gepositioneerd. De barstoelen vóór hen, zijn voorlopig nog onbezet. Ik neem plaats aan een tafeltje en bestel een gin-tonic.

Brede ruggen

De kroeg loopt langzaam vol. De kelners met Stetson wijzen klanten een plaats. Steaks en pizza’s verschijnen op de tafels. Achter de bar wordt afwachtend gerookt en aan elkaars haar gefrunnikt. De Spaanse charmezanger heeft plaats geruimd voor soft country. De mannen wiens honger gestild is verplaatsen zich van de tafels naar de bar en schakelen over op whisky. Hun brede ruggen vormen een zwetende muur voor de toog. Ik neem een gerookte capitaine met een glas wijn. De blanke meiden achter de bar intrigeren me. Ik wil hier het fijne van weten en schuif me na mijn vis bij tussen de rednecks.

Of all places

Naast de zeven Oost Europese barmeisjes, animeert ook een Afrikaanse schone zich een weg door het Malinese nachtleven. Ze komt naar me toe en stelt zich voor. Fatou is Senegalese en vierentwintig. Ik trakteer haar een sigaret en een oranje cocktail. Fatou blijkt al snel een vrouw van de wereld te zijn. Als de deur opengaat en een rimpelig oud Fransmannetje binnenstapt, scheldt ze hem prompt de deur uit. “Klootzak,” mompelt ze. Met haar kan ik praten, besluit ik. “Dis-moi,” fluister ik haar samenzwerend toe, “hoe komt het dat ik in geen enkele Afrikaanse grote stad – op die in Zuid Afrika na – ooit blanke meiden achter de bar heb zien werken, en dat het hier – in Bamako of all places – er zwart van ziet?"
Fatou vertelt

Terwijl de Russinnen en Oekraïensen, gehuld in een waas van blauwe rook, kakelen en giebelen met de zwetende kleerkasten, vertelt Fatou me haar verhaal. “Hoewel er veel gelachen wordt,” merkt ze op, “is het een triest verhaal.” Af en toe kijkt ze om zich heen, op de loer voor luistervinken. “Is het in Oost Europa dan zo erg gesteld dat hun jonge meisjes naar Mali afzakken, op zoek naar een baan als animeermeisje?” vraag ik.

Een triest verhaal

Niet zo, hoor ik. Libanese zakenlui is het racisme dat heerst onder een bepaald gedeelte van de expat-gemeenschap in Bamako opgevallen. Ze spelen handig in op dit gegeven en importeren blank vlees. Het is een ongekend succes en heeft voor een niet aflatende stroom meisjes uit die landen gezorgd. Naast deze tent zijn ook andere clubs in Bamako begonnen met het rekruteren van Oost Europese meiden. De Libanezen vragen er grof geld voor en kunnen hun blank personeel goed betalen. Beter dan in Kiev! “En jij?” vraag ik. “Ik?” lacht Fatou, “ik verdien een stuiver of twee om het karaoke apparaat aan te zetten,” waarop ze prompt de daad bij het woord voegt. Een Fransman met buikje trekt een baboesjka vanachter de bar het podium op en zet een slechte versie van Orbison’s Blue Bayou in. De Oekraïense doet tevergeefs pogingen om op Linda Ronstadt te lijken.

Meer Mali en Afrika in woord en beeld! Check out FrankFocus.