18 mei 2007, door Tobias Reijngoud in Nambië. Het museum in het centrum van Tsumeb toont een portret van Fürst Otto von Bismarck, de vlag van de Kaizerliche Post en de kanonnen die de Deutsche Schutztruppe in de Eerste Wereldoorlog gebruikten tegen de oprukkende Zuid-Afrikaanse troepen. Als je hier even niet oplet denk je dat Namibië nog steeds stevig in Duitse handen is. Terwijl ik langs de vitrines loop, luister ik naar het gesprek tussen een wat hippieachtige jongeman van Australische komaf en de receptioniste van het museum, een vrouw van rond de zeventig met haar haar in een knotje.
'Er is veel veranderd sinds de tijd dat Namibië nog Süd-West Afrika heette", meent de hippie. 'Ja, this country is going down the drain", zegt de vrouw met een onvervalst Duits accent. En dan volgt er een stortvloed aan gemopper op de vermeende teloorgang van Namibië sinds het land ruim vijftien jaar geleden onafhankelijk werd van Zuid-Afrika en het blanke minderheidsregime werd afgeschaft.
'De zwarten weten niet wat werken is. Het enige dat ze doen is klagen over hun te lage salaris. Ze hebben een verschrikkelijke van-negen-tot-vijf-mentaliteit. Als ze om vijf over vijf nog op hun werk zijn, beginnen ze te zeuren om extra geld. Bovendien nemen ze geen enkele verantwoordelijkheid voor hun werk. De zwarte vrouw die mijn huis schoonmaakt moet ik iedere dag vertellen dat ze ook ónder de meubels moet vegen. Dat doet ze dan één keer, maar de volgende dag veegt ze gewoon weer om de meubels heen. Ze leert het nooit. Daar snap ik niks van. Het is alsof ze probeert om haar geld te verdienen met zo min mogelijk inspanning."
'Ik zou ook lekker om de meubels heen vegen als ik nog geen honderd euro per maand verdien", werpt de jongen tegen. 
'Dat zal wel, maar ik verdien hier in het museum ook bijna niets", zegt de vrouw. 'Toch voel ik me verantwoordelijk. Ik wil dat alles er goed verzorgd en schoon uitziet. Die mentaliteit mis ik zo verschrikkelijk bij de zwarte mensen. Neem nou de jongen die hier de parkeerplaats schoonhoudt. Toen hij het terrein vanochtend had aangeveegd, rustte hij even uit onder de boom in de hoek. Terwijl hij daar zat pelde hij een sinaasappel. En wat dacht je dat hij met de schillen deed? Die liet hij gewoon op de grond liggen, op dezelfde plek waar hij net had geveegd! Toen ik er wat van zei, antwoordde hij: morgen is er weer een dag. Dan veeg ik het wel op."
'Is dat niet precies het probleem?", vraagt de hippie. 'Veel zwarte mensen hebben in dit land geen enkel perspectief. Het is nog steeds een kleine, veelal blanke elite die in economische zin de lakens uitdeelt. De kans is groot dat die jongen over tien jaar nog steeds de parkeerplaats aanveegt."
'Misschien...", maar de vrouw is niet overtuigd.
'Heeft u eigenlijk zwarte vrienden?", vraagt hij.
'Ik heb zwarte buren. Aardige mensen, hoor. Als ik ze op straat of in de stad tegenkom maak ik altijd een praatje. Maar ik ben nog nooit bij hen thuis geweest en zij niet bij mij. Ik weet niet waarom, maar dat gebeurt gewoon niet. Er staat nog steeds een hele hoge muur tussen blank en zwart in dit land. Ik ken een blanke man die met een zwarte Namibische is getrouwd. Vroeger kwam hij wel eens bij ons op visite, maar sinds zijn huwelijk nodig ik hem en zijn vrouw nooit meer uit. Waar moet ik het met haar over hebben? We hebben niets gemeenschappelijks. Zij komt uit een klein dorpje in het noorden van het land, ze is geboren in een hutje. De kloof is echt onoverbrugbaar. Misschien dat mijn kleinkinderen de brug wel kunnen slaan. Zij zitten in de klas met zwarte kinderen, dus zijn ze meer gewend om met hen om te gaan. Maar aan de andere kant... op verjaardagspartijtjes nodigen ze alleen de blanke klasgenootjes uit."
Dan is ze stil. Ook de hippie zegt niets. Hij staat met zijn rug naar me toe. Zijn nek is rood, roder dan aan het begin van het gesprek. Hij draait zich om en stapt met ferme passen het museum uit. 'Germans..!" hoor ik hem mompelen als hij me voorbij loopt.
 
Klik hier om Tobias Reijngoud zijn weblog te bezoeken