01 mei 2007, door Teun Hofmeijer in Windhoek, Namibië. 'Hij zag het gewoon niet", vijf vrouwen in de lunchroom waar ik zit te eten, luisteren aandachtig naar hun vriendin. 'En maar zeggen: die neus heeft hij van mij. Terwijl iedeen met één blik op die baby wist dat het niet zijn neus was. Sterker, iedereen wist dat die neus toebehoorde aan zijn beste vriend." Het groepje vrouwen schatert het uit. Vergelijkbare voorbeelden uit de directe omgeving vliegen over tafel en elke keer kunnen de dames er hartelijk om lachen.
'Ik hoorde een keer van een gemengd koppel -de vrouw Afrikaans overigens- dat aan het bevallen was", begint een ander, 'en raad eens wat er tevoorschijn kwam? Die baby was zwart man, ZWART!", hikt ze. 'En die jongen maar bedremmeld kijken. Toch is ie uiteindelijk bij haar gebleven. Ik was al lang weggeweest." Instemmend knikt de rest. Geïnteresseerd luister ik met ze mee. Ik vraag me af wie van de zes vreemd gaat met de partner van één van de andere vrouwen aan het tafeltje.
Maar ik kijk niet op van de conversatie. Genen zijn moeilijk voor Afrikanen. Genen zitten in de weg. De dna-strengetjes zijn het spreekwoordelijke kloddertje op de lippen van een kind dat betrapt wordt op het snoepen uit de honingpot. Het bewijs van ontrouw, het bewijs van de leugen. De reden om relatietechnisch te verkassen. Maar dna heeft een te grote aantrekkingskracht voor de mensen hier. Dus zolang de genen niet zichtbaar zijn of niemand doorheeft dat er genen in het spel zijn, worden ze overal driftig uitgewisseld.
Die spagaat, die vind ik prachtig. Het doemscenario is duidelijk. Maar gedreven door de rauwe drang naar sex, storten Afrikanen zich toch keer op keer weer als lemmingen in de dna-race. Zonder van te voren een risicoanalyse te maken, strategie te bepalen of voors en tegens af te wegen. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ik vind het ridderlijk. In tegenstelling tot ons Westerlingen, lijken deze mensen hun lijf en leden nog te willen geven voor het ideaalbeeld in hun hoofd. In dit geval: een leven met zoveel mogelijk sex.
Voor het verwezelijken van die droom is het niet handig om zoals in Nederland afstandelijk doen en 'hard to get" spelen. Op die manier duurt het te lang voordat er wat genen voorbij komen. Nee, hier leg je het op tafel. Zo strijken vrouwen af en toe 'geheel per ongeluk" met de hand langs het kruis van een man. Staren en fluiten mannen ongegeneerd naar voorbij hobbelende borsten. En dan, dan wordt er bijgeklust. Snel even binnenwippen bij buurman of buurvrouw, een rendeevoutje op een oliedrum of buiten, ietwat ruw, tegen een palmboom.
De dna-estafette is moeilijk te missen. Laat staan je er voor af te sluiten. Laatst legde een meisje in de kroeg gemoedelijk haar hand op mijn dijbeen. Duidelijk een uitnodiging om wat genen uit te wisselen. Ze was niet onder de indruk toen ik haar vertelde dat ik een vriendinnetje in Nederland heb. 'Ze is nu toch niet hier?", stelde ze retorisch en concludeerde: 'In de tussenliggende tijd kunnen we dus samen zijn." 
Ik bedankte voor de eer, wat zij niet zo leuk vond. Vies keek ze me aan, alsof ze een zojuist een kakkerlak had doorgeslikt. Twee seconden later draaide ze zich met een ruk om en liep weg over een denkbeeldige catwalk. Talk to the hand... Ik kon alleen maar voldaan glimlachen. Mijn hart liep over van trots. Heldin. Idealistje.
 
Klik hier om naar Teun Hofmeijers weblog te gaan