- Heb je geld in Namibie, dan laat je een muur om je huis bouwen. Als overblijfsel van de apartheidsjaren wantrouwt iedereen elkaar. Niet alleen moeten de verschillende bevolkingsgroepen niets van elkaar hebben. Nee, binnen de ‘stam’ is het net zo erg. Kom als Kleurling uit het zuidelijke Rehoboth niet in een Kleurling-discotheek in Windhoek. Je bent je leven niet zeker. Door het wantrouwen bestaat er in Namibie nauwelijks een nationaal gevoel. Er bestaat geen equivalent van het krijgen van een brok in je keel bij de twee minuten stilte tijdens een dodenherdenking. Of bij het volkslied vlak voor een voetbalinterland tegen Duitsland. Je hebt je familie en wat vrienden. De rest is de vijan…

- Het racisme in Namibie laat ik meestal van me afglijden. Maar soms ben ik die neo-apartheid even moe. Als je die dag al menig keer vijandig bent aangestaard in de wijk waarin je woont. Of als je voordat je de buurtsuper inloopt nog even een nare opmerking naar je hoofd geslingerd krijgt. Op zulke dagen is het moeilijk om er niet in mee te gaan. Vorige week had ik zo’n dag. Vervelende mensen in het verkeer, in het postkantoor en in de winkel. Toen ik met een katterig gevoel naar huis toe reed, fietste ik voorbij een zwart jongetje van een jaar of acht. Hij keek raar terwijl ik hem inhaalde en ik meende dat hij iets mompelde. ‘Goed’, dacht ik. ‘Van jou heb ik er tig gehad vandaag, dus wa…

- De woestijn van Namibië is een mooie plek om een film over Irak te schieten. Tussen de zandduinen kun je mooi soldaatje spelen, zonder dat er echte kogels om je oren vliegen. Dus is de Amerikaanse televisiezender HBO in dit land neergestreken om een miniserie met de krachtige naam ‘Generation Kill’ op te nemen. Zeven uur lang rollen de tanks voorbij, worden er deuren van ‘Iraakse’ huizen ingetrapt en klinkt het bekende ‘go! go! go!’ van de mariniers. Voor niets gaat de zon op dacht de leiding van dit land. Die woestijn is belangrijk natuurgebied en zodoende waardevol. Om te kunnen filmen moest HBO dus over de brug komen. De zender zei toe onderdelen van de productie aan Namibische bedr…

- In Windhoek staat een aantal curieuze monumenten. Zo is er de ‘Reiterdenkmal’. Een man met cowboyhoed en geweer op een paard. Het symbool van de koloniale ‘white power’. Vlak bij staat een mooie Lutheraanse kerk, gebouwd door de Herrero’s aan het eind van de 19e eeuw voor de Duitsers. Niet als cadeau, maar als afleiding van het saaie leven in het concentratiekamp. Een gloednieuw concept destijds. In Namibie wordt het verleden blijkbaar gekoesterd. Je zou namelijk denken dat deze symbolen van de zwarte onderdrukking meteen zouden worden ontmanteld na de onafhankelijkheid. Omgehaald met een tank, zoals de beelden van Saddam in Irak. Niets is minder waar. De bronzen man op zijn ros staat e…

-  Ik houd van supermarkten. En dan bedoel ik de wat goedkopere, slonzige ketens. Aldi, Dirk, een enkele Edah. Als het even kan kom ik er elke dag. De slippers onder, korte broek en het t-shirt van de avond ervoor nog aan. Je ziet er toch altijd beter uit dan het personeel en de klanten. Je vaste ronde. Op de automatische piloot het mandje vullen. Geen plastic glimlach bij de kassa. Daar wordt niet genoeg voor betaald. Ongestoord slenteren tussen de schappen in een goedkope super is als lekker lang douchen of uitgebreid op de wc zitten. De gedachten zijn vrij om te gaan en staan waar ze willen. In de Pick and Pay om de hoek hier in Windhoek doe ik nu boodschappen. Ik ga er elke dag even…

 14 Mei 2007, door Teun Hofmeijer te Swakopmund, Namibië. Swakopmund, kort gezegd 'Swakop", is dé badplaats van Namibie. Vrienden zeiden dat ik er een keer geweest moest zijn. Met haar vele bars, de pier en de brede boulevard, zou Swakop een beetje lijken op de beroemde hotspots langs de Franse Rivièra. Uitermate geschikt om een weekendje zon te pakken, in de oceaan te dobberen, of langzaam rond te 'cruisen" in je cabrio met een bonkende stereo. -  Maar eenmaal in Swakop afgelopen weekend, was het strand leeg en de zee het domein van de meeuwen. Langs de boulevard geen flanerende mannen, of vrouwen met net even te diep uitgesneden topjes. Ja, wat Duitse toeristen die zwetend naast …

-  01 mei 2007, door Teun Hofmeijer in Windhoek, Namibië. 'Hij zag het gewoon niet", vijf vrouwen in de lunchroom waar ik zit te eten, luisteren aandachtig naar hun vriendin. 'En maar zeggen: die neus heeft hij van mij. Terwijl iedeen met één blik op die baby wist dat het niet zijn neus was. Sterker, iedereen wist dat die neus toebehoorde aan zijn beste vriend." Het groepje vrouwen schatert het uit. Vergelijkbare voorbeelden uit de directe omgeving vliegen over tafel en elke keer kunnen de dames er hartelijk om lachen.'Ik hoorde een keer van een gemengd koppel -de vrouw Afrikaans overigens- dat aan het bevallen was", begint een ander, 'en raad eens wat er tevoorschijn kwam? Die baby was…

 24 april 2007, door Teun Hofmeijer in Windhoek, Namibië. In Namibie wonen de San. Bosjesmannen, zoals ze zichzelf graag noemen. Een volkje dat leeft in de marge van de moderne tijd. Hun cultuur wordt met uitsterven bedreigd door de oprukkende verwestersing, grote veebedrijven en discriminatie. Bungelend onderaan de sociale ladder en met nauwelijks bewegingsvrijheid om op de desolate vlakten een kostje bij elkaar te schrapen, rest slechts de drank. -  Dit is zielig. En alles wat zielig is, wekt onze westerse affectie en moet dus gered worden. De reddingsoperatie van de San is ook ontzettend belangrijk, want zij leven op een manier waarvan wij Westerlingen ongeveer 10.000 jaar geled…

-  Mijn naam is Teun Hofmeijer en ik werk momenteel in Windhoek bij het Media Institute for Southern Africa (MISA), een lobby-organisatie voor persvrijheid in Zuidelijk Afrika. Namibië is Afrika voor beginners. Een mooie plek voor mij die nog nooit een voet op dit continent heeft gezet. Als journalist bij MISA verdiep ik me overdag in de broze staat van de persvrijheid in de regio. En als ik niet werk, stap ik op mijn fiets en ga er op uit. Teun is in Namibië via het startersprogramma van het Nederlands instituut voor Zuidelijk Afrika (NiZA). Dit programma geeft jonge afgestudeerde journalisten de mogelijkheid om zes maanden werkervaring op te doen bij Zuid-Afrikaanse of Namib…

 16 april 2007, door Teun Hofmeijer in Windhoek, Namibië. Benodigdheden:1 geitekop 4 of meerdere geitepootjes 1 geitenmaagGroenten naar voorkeur, in dit geval wat aardappelen, ui en knoflook Diverse kruiden, waaronder tumerik, currie, mierikswortel, pepers en zoutEen klein beetje maïzena1 gietijzeren ketel a 5-10 liter, ook wel 'Swart Pottie" genaamd. 1 ijzerzaag, let op: geen gewone zaag, die veroorzaakt te veel botsplinters - Hoe bereid ik de geit?Was de onderdelen van de geit goed! Het blijft Afrika en je weet nooit waar die geit geweest is. Bovendien blijft het oppassen voor overgebleven haartjes die het eetplezier kunnen bederven. Een goede slachter heeft ze verwijderd en geeft je …

- 10 april 2007, door Teun Hofmeijer in Windhoek, Namibië. Alles wat van ver komt is beter. Alles wat van ver komt willen de mensen hebben. Engelse woorden zijn 'cool" en 'fun", want ze komen van ver. En wanneer je ze gebruikt, straalt iets van die 'cool-heid" af op jou of wat je te zeggen hebt. Niet dat mensen ook maar iets van jouw boodschap begrijpen, maar het vleugje onbekende, het vleugje 'het gras is altijd groener bij de buren", zorgt ervoor dat mensen achter je aan gaan lopen.Dat proces is koren op de molen van marketingjongens. Mannen in pakken die met een Engels woordenboek in de hand, een hoop kippenstront nog weten te verkopen. 'U heeft een product of campagne? Wij hebben de bijp…

5 april 2007, door Teun Hofmeijer in Windhoek, Namibië. Gisteren viel ik in slaap terwijl ik naar BVN keek. Iets wat me wel vaker overkomt. Ik droomde dat in het ncrv-programma praatjesmakers, een jeugdige Sam Nujoma, 'founding father" van de staat Namibie, op schoot zat bij presentator Jochem van Gelder en hem zijn visie gaf op het begrip 'democratie". - Van G: 'Sam vertel eens: wat is dat eigenlijk, democatrie?" Sam:  'Nou dan heb je regels, en je hebt wetten en.. en.. en..." Van G: 'Ja, en wat heb je nog meer?"Sam:  'Eh.. de mensen mogen met hun stem in een hokje"Het publiek lachtVan G: 'Bedoel je dat ze mogen stemmen?"Sam:  'Ja en.. en.. dan krijgen ze een h…

- 2 april 2007, door Teun Hofmeijer in Windhoek, Namibië. Ik mag graag meegaan in het trage tempo van de Namibiers en hun uitbundige lol om niets. Heerlijk is het ook om in een kroeg naar de wc te lopen en niet meteen een vuist te hoeven ontwijken omdat je iemand hebt aangestoten. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ik een beetje gevlucht ben voor het gehaaste leven, de vreugdeloosheid en de ruwe omgangsvormen in Nederland. Nee, de levensstijl hier zit als gegoten. Althans bijna. Ik kan de Namibiers niet in alles volgen. Sinds ik hier ben, is mij al een paar keer tevergeefs geprobeerd de Afrikaanse manier van dansen bij te brengen. Eigenlijk komt dat alleen neer op het soepel bewegen van de heupe…

 26 maart 2007, door Teun Hofmeijer. In 2010 is er een oplossing voor Zimbabwe. Niet dit jaar, het volgende of het jaar daarop. Nee in 2010. In dat jaar even geen plek voor Irak, Afghanistan of Darfur. Let op mijn woorden: 'Zim-bab-we". -  Want 2010 is leuk. 2010 is magisch. Het ronde van het getal, het begin van een vers decennium. En als je goed kijkt is het ook een soort aftellen. 20... 10..., en hup, de verandering. Tijd voor iets nieuws. Bovendien bekt het getal ook gewoon lekker: tweeduizendentien.  Tot 2010 zullen de Zimbabwanen bij het open doen van hun mond nog even de liefkozende knuppel in hun nek moeten toleren. Zullen ze moeten hongeren in de strijd tegen het…

-  26 maart 2007, door Teun Hofmeijer in Windhoek, Namibië. 'Waar mannen met gemak leuteren over hun pík, píemel of pénis, krijgen ze het schaamrood op de kaken wanneer een vrouw het woord VA-GI-NA in haar mond neemt." De actrice kijkt triomfantelijk naar de weinige mannen in de zaal en vervolgt: 'Worden zenuwachtig als zij refereert aan haar poesje, kut of pruim..."  Ik niet. Ik vermaak me prima vanavond bij de Namibische versie van het stuk 'the vagina monologues". Vrouwen die een avond lang praten over de magische plek tussen hun benen. Een buitenkans. Over vaginatrainingen. Waar de cursisten met benen gespreid, liggend op een matje er uren met een spiegeltje naar moeten kijken.…

 19 maart 2007, door Teun Hofmeijer in Windhoek, Namibië. 'Hoe lang kun je je mond houden en de ellende in Zimbabwe daarmee oogluikend goedkeuren? Een land waar als je wilt gaan bidden voor een betere toekomst, een politieagent je zomaar met je hoofd tegen grond duwt en er daarna boven op springt. En wanneer hij het trappen moe is, de volgende het van hem over neemt. Hoe erg moet het worden, voordat je een vriend zegt dat hij fout zit?" - Zimbabwaans advocaat, Jacob Mafume, staat op vrijdagochtend in de laadbak van een pick-up en spreekt een kleine tweehonderd demonstranten toe vlak buiten het centrum van Windhoek. Sommigen houden borden omhoog met teksten als 'Het kwaad wint, wanneer g…