- De Nederlandse vuilnistonnen stinken in de zomer zowel in als buiten het huis. Erg stinken als er bijvoorbeeld stukken vlees in zitten waar de maden uit kruipen. Stel je even een warme zomerdag voor. Je zit in de tuin, drinkt een biertje, nipt van een wijntje, stopt gedachteloos een chipje in je mond. Dan is de zak is leeg en de fles ook. Je loopt naar de vuilniston. Nee gescheiden afval doe je niet aan, dat is leuk voor anderen. Je opent de deksel, een walm doet je wankelen. Je wendt je hoofd af voor de inhoud maar iets in je ooghoek doet je beter kijken. Een dof oog in een holle kas staart je aan, een hand maakt een schaduw van een wenk. Het is deze week schoonmaakweek in Juba. In dez…

- Daar lig ik dan, zo stil mogelijk. Op mijn rug en tel ik de balken waar het riet van het dak op rust. Veel meer dan dat kan ik niet doen. Ja mijn ogen sluiten en een beetje slapen maar ook dat lukt niet altijd. Het zit namelijk zo, sinds een paar dagen heb ik uitslag. Niet een beetje uitslag maar hele erge. Nu is het hopelijk op het hoogtepunt. Mijn schouders, rug, benen, voeten en hoofd zitten onder de rode bulten. En het jeukt verschrikkelijk en soms gloeit het. Lopen gaat bijna niet omdat mijn voeten zijn opgezwollen, evenals mijn handen trouwens. Ook rond mijn oogleden treden verdikkingen op. Vorige dagen zat de uitslag op mijn armen en mijn zij. Tot nu toe blijft alleen mijn kruis…

- Een tand steekt naar voren en accentueert de afwezigheid van de anderen. Hij is klein van gestalte en zijn ruim vallende kleding kan niet verhullen hoe mager hij is. De 65-jarige Nikonar Ngadomo is nog steeds een bekend soldaat in Zuid-Sudan. Vanaf het allereerste begin heeft hij gevochten in het leger, in het jaar 1956. Eerst vocht hij met pijl en boog, later met moderne wapens. Een groot deel van zijn leven heeft hij gevochten en loslaten kan hij de oorlog allang niet meer. Ja hij heeft veel mensen gedood, daar heeft Nikonar geen spijt van. “Het was ik of de vijand, een andere keuze is er niet.” Mundri, zo vertelt hij, is zwaar bevochten, het maakte deel uit van de fr…

- Het regenseizoen lijkt begonnen in Mundri. Was het tussen 12.00 en 15.00 uur nog woestijnwarmte en extreme droog, een half uur later straalt het water uit donkere wolken en waaien bomen krom. Niet alleen vloeibaar water komt naar beneden maar ook ijsblokjes. Geloof het of niet! Een buitje hebben we al eerder gehad in de ochtend of ‘s nachts en dat is normaal voor deze tijd van het jaar. Maar als de regentijd nu echt al begint, is dat wel wat aan de vroege kant. Om nou te zeggen dat dit met de klimaatveranderingen te maken heeft, gaat me wat te ver. Ik weet er gewoon niet zoveel vanaf. Veel mensen in Mundri zijn helemaal niet blij met de regen. Sinds de vrede is getekend, komen st…

- Haar naam is Abau Loice Alex. Ze is 28 jaar en woont samen met haar zusje in een tukul, een hutje van drie bij drie. Ze heeft het helemaal zelf gebouwd. De vrouwenhand in het werk is duidelijk te zien. Kleurige doeken van blauw en paars hangen aan de wanden. Voor het twee persoons bed, voor Abau Loice en haar zusje, hangt een roze kleed met sierlijke stiksels. Het bed is duur, vertelt Abau Loice maar ze heeft er hard voor gewerkt. Alles moet ze zelf doen want haar vader wilde haar niet. Abau Loice betekent namelijk letterlijk Verbannen. Ze was ongewenst, zeker als meisje. Door hard te werken, naar school te gaan en voor zichzelf en haar zusje en drie broertjes te zorgen, wil ze laten z…

- Slippende banden proberen weer grip te vinden. Roodbruin stof omhult het busje. Met een grote klap duikt het voertuig een kuil en stuitert naar de volgende. We zijn al vier uur onderweg van Juba naar Mundri met de lokale busverbinding. Snel gaat het niet. We hebben nog een uur of vier te gaan. ‘s Ochtends zijn we naar het busstation gegaan en daar begint het wachten. Geen bus gaat via een gepland schema maar vertrekt pas als er genoeg passagiers zijn, of wanneer de chauffeur het belieft te gaan. Ik besluit het wachten vast te leggen met mijn camera. Ik ben nauwelijks begonnen, heb net een foto gemaakt van een meisje met eieren op haar hoofd, als een Sudanees op mij afkomt. Wat ik…

- Er is veel veranderd in een jaar tijd in Juba, de hoofdstad van Zuid-Sudan. Waar eerst een leeg veld was met aan de rand hutjes, staat nu een vijfsterren hotel en zijn de hutjes van droge modder aanleunwoningen geworden. De wegen in Juba zijn vaker van asfalt en op die wegen is er meer activiteit met meer auto’s dan brommers en fietsers. Maar net als een jaar geleden dringt het stof nog genadeloos in de oor- en neusgaten. De zon is genadeloos en veroorzaakt rivieren onder oksels, watervallen in bilnaten en opgezwollen voeten. ‘Een groot verschil met verleden jaar is dat er nu meer werk is’, vertelt een medewerker van de Franse ambassade. Een buitenlandse vrouw bre…

- Een groen vilten hoed met een lintje er omheen, een sierstrikje maakt de breedgerande hoed compleet. Daaronder steken aan beide kanten van zijn hoofd ligt flappende oren. Aan een koordje bungelt een reisportomonnee. Waar hij gaat, gaat zijn portomonnee, zelfs op het toilet zijn ze onafscheidedelijk. Een heerlijk gevoel nestelt zich in me. Ze bestaan dus echt, het proto type safarireiziger. Vanuit mijn vliegtuigstoel observeer ik hem en mijn mede passagiers. Onder mij schuiven landen als Italie, Egypte en Sudan onder me door. Een wat ouder echtpaar draagt paarse t-shirts met de witte opdruk ‘Team Uganda’, voor me zit een Nederlands stel dat een maand in een weeshuis gaat wer…

- Vijf boxers, vijf shirts, vijf paar sokken, een lange en een afgeknipte broek, medicijnen en zo verder. Ik maak mijn gebruikelijke lijstje van spullen die ik mee moet nemen op reis. Morgenochtend (zondag 2 maart) vlieg ik samen met Tom van de Beek naar Uganda om dinsdag verder te reizen naar Zuid-Sudan. We vliegen eerst naar Juba, de hoofdstad van Zuid-Sudan en reizen direct per auto een uur of zes verder naar het kleine dorpje Mundri, een van de armste delen van de wereld. Over de situatie en omstandigheden in Mundri schreef Trudy, een Nederlandse vrouw die werkt voor de Zuid-Sudanese organisatie MRDA het volgende: The circumstances here are very bleak: it is a dry as in a desert.…