Ons ex-pat leven went snel. Het heerlijke huis, met in alle kamers ronddraaiende fans - airo achter de hand voor het serieuze werk maar zo heet is het niet, het is geweldig weer. Niet te warm, flink wat wolkenpartijen afgewisseld met stralende zon.

Het personeel loopt door en om het huis te doen wat er gedaan moet worden, het gaat allemaal vanzelf.

Het huis staat niet ver van zee - en het is het niet meer dan een paar minuten lopen naar de Yacht Club. Een besloten club waar voornamelijk ex-pats lid van zijn.

We worden in het kantoor van de Zuid-Afrikaanse vice-voorzitter ontvangen die ons omslachtig uitlegt dat we er absoluut niet in komen en als we dan aanstalten maken om met de staart tussen de benen af te druipen mogen we er alsnog in.

Er is een heerlijk zwembad, fantastisch strand, drankjes kosten bijna niets en aan het eind van de dag worden er aan zee pizza's gebakken. Het is geen straf om hier te zijn.

De dag erna komen onze vrienden thuis, wat leidt tot de nodige gezelligheid. Wij laten onze vrienden vervolgens bijkomen en vertekken met de Nissan Terrano naar noordelijker oorden.

Met een enorme terreinwagen door Afrka rijden, ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet geweldig is. We rijden richting Bagamoyo, en slaan voordat we de stad hebben bereikt af naar de kust, waar we de Nissan perkeren en met een bootje worden overgevaren naar onze bestemming: de Lazy Lagoon.

De Lazy Lagoon is een lodge is die gelegen op de punt van een verder onbegaanbaar schiereiland. We hebben er een huisje aan het strand. Het is er tamelijk briljant. De kinderen spelen tot in het donker op het stand. Het verblijf is full board, dus we hoeven maar aan het schuiven en de gebraden kippetjes komen vanzelf langs.

Ik hou me naast zwemmen en de kinderen op deze plek vooral bezich met klein wild. Een hoogtepunt is de ontdekking van een troep blauwbal-aapjes - groene meerkatten - samen met Thijs 's ochtends vroeg.

Maar ook het vogelgebeuren is niet mis. Met enige reglmaat vliegen yellow billed kites over, af en toe bidt een bonte ijsvogel boven de branding, een zwarte reiger waadt tussen de rotsen. De plaatselijke trofee is een grey headed shrike.

Op deze reis dient zich voor mij overwacht een Afrika top-10 ervaring aan. Het is een kanotocht naar een 500 meter verderop gelegen mangrove-eiland.

Eerst is het stevig tegen de wind, stroom en golven in peddelen - oppassen dat de camera's niet nat worden van opspattend water.

Dan het eiland. Bij de lodge vliegen de yellow billed kites over maar hier zitten ze in een boom te wachten tot je heel dichtbij bent gekomen. Zelfs als ik ze met mijn Nikon de volle laag geef, vliegen ze niet weg.

Het mangroves blijkt op sommige plaatsen open genoeg om binnen te gaan. En zo vaar ik op een laag water van varierend 10 tot 50 centimer door een bos waar de bomen zich met een waaier aan wortels stevig in de zeebodem hebben vastgegrepen.

Er heerst hier een magische pseudo stilte, die wordt omlijst door zachtjes binnenrollollende golven en af en toe de plons van en bonte ijsvogel die zich tussen de bomen door in het water stort om er met een visje in zijn bek weer uit te komen. Elk moment verwacht ik een boomslang die vanuit de takken op de kano komt kletteren.

In het mangrovebos verder een kleine zilvrreiger, een zwarte reiger, witkeelbijeneers en een paar mysterieuze vogels die ik niet weet te determineren waaronder een maf soort grijze roerdomp met witte stippeltjes.

Daarna is het weer de oversteek maken naar de lodge, waar ik geroosterd en gebraden weer weet aan te komen.

Op onze laatste avond bij de lodge doen ze nog meer hun best dan anders en we zo vinden we onszelf voor een romantisch etentje onder kaars- en sterrenlicht op het strand.

Op deze manier raken we Afrika vorlopig niet zat.

Lees ook:

Deel 1: Tarangire
Deel 2: Lake Manyara
Deel 3 Arusha - Dar es Salaam