De Afrikaanse nacht op 1700 meter hoogte is koud maar in onze luxe safari tent is het onder een dik dekbed heerlijk slapen.

We zijn vrolijk wakker, iedereen nog gezond, en na ontbijt speelt Isa eerst met de mini poesjes die hier op Rhotia Valley Tented Lodge twee weken geleden zijn geboren terwijl Jan en Thijs met de askari pijl en boog mogen schieten.

Daarna is het bagage opladen en kruipen we bij Donald in de Landrover voor een nieuw safari avontuur. Op de rand van de Rift Valley maken we nog een stop voor het uitzicht over Lake Manyara - het licht is beter dan gistermiddag - en daarna rijden we Lake Mayara National Park in.

De het dak gaat weer open en we nemen onze posities in. Lake Manyara is kleiner dan Tarangire en kent een ander landschap. Aan de voet van de rift valley is een bos met grote en hoge bomen. En zoals dat gaat, zie je op safari in bossen nooit wat. De meeste dieren kijken wel uit. Uit het bladerdak kan ieder moment een luipaard, python of black mamba komen vallen, uit de struiken springt zo een leeuw of een troep hyena's tevoorschijn.

En omdat je er dus geen hertjes en andere prooidieren ziet, zitten de roofdieren er ook niet. Het enige dat zich hier waagt zijn olifanten - en die zien we dus ook volop - en apen. Hier in drie soorten: bavianen, groene meerkatten en - en die zijn nieuw - blue monkey's.

Vandaag is de tweede en laatste keer dat we safari doen deze reis. Het is elke keer weer verrassend hoe snel je went aan het zien van hetzelfde wild. Bij de tiende olidant rij je al gewoon door.

Na het bos komt er een stuk savanne, waar ik een wonderschone foto weet te maken van een Van der Decken's tok - een soort neushoornvogel - van dichtbij in volle vlucht.

Dan is er de grasvlakte met kilometers zicht. Ideaal terrein voor jachtluipaarden! Wan dat is natuurlijk wat eraan ontbreekt: roofdieren. Ik begin me ondertussen echt in een B-park te voelen. Terwijl de Serengeti en Ngorongoro stijf staat van de leeuwen, gevlekte hyena's, luipraaden, jachtluipaarden, Afrikaanse lynxen, servals en jakhalzen, moeten wij het hier met die suffe gras en blad-eters doen.

Na de grasvlakte - knobbelzwijnen, zebra's en gnoes - komt er het meer. De meren in de Rift Valley in Kenia en Tanzania zijn of zoet of alkalisch, soms beide. Bijvoorbeeld Lake Naivasha in Kenia is zoet en dat trekt weer andere dieren aan dan Lake Bogoria, dat alkalisch is en tot honderdduizenden flamingo's kan huisvesten.

Lake Manyara is beide. Vanuit de Nogorongoro hooglanden stroomt zoet water het meer in. Op die plaatsen vind je bijvoorbeeld nijlpaarden. Vandaag is het half bewolkt en niet zo erg warm waarmee we geluk hebben: de nijlpaarden liggen als een enorme berg vlees door elkaar te suffen op het land. Ze zijn omgeven door honderden watervogels, waarvan Afrikaanse nimmerzatten - een van de Afrikaanse ooievaar soorten, in Engels: Yellow Billed Stork - maraboes - nog een Afrikaanse ooievaar soort - en Afrikaanse aalsgolvers het leeuwendeel voor de rekening nemen.

Hierna is het weer door de savanne in. Thijs zit opnieuw bij Donald op schoot en bestuurt de Landrover. Donald maakt met de chauffeurs van passerend auto's soms een kort praatje, ook nu weer. Maar het praatje - in Swahili - is deze keer net iets vlotter en intenser dan anders en daarna rijdt Donald ook net iets harder. Het lijkt wel of er iets op komst is!

En verdomd: een paar honderd meter verder staan al vijf safari-auto's op elkaar gepakt. Donald - een professional - zegt natuurlijk niets. Hij wil het ons zelf laten ontdekken. We kruipen half op het dak, rekken onze halsen uit en zien niets. Of toch wat. Wacht, wacht, daar in de struiken beweegt wat. Een oor, een staart, het is... het is... het is een leeuw! Een vrouwtjes leeuw.

Er is ook een mannetjes leeuw, horen we. Ze maken lawaai, ze paren. Leuk, met de kinderen.
'Pappa, wat is paren?'
'Ehh, je weet wel, lief doen.'
'Wat bedoel je, lief doen...'
Enz.

Van de leeuwen is hoegenaamd niets te zien. De leeuwin staat om het kwartier op en gaat dan de bosjes is, van het mannetje zien we maar een flard maar die staat wel op de foto. De groep safari-auto's zwelt aan tot tien, het is bijna onmogelijk om verder te rijden.

Uiteindelijk gaan we verder. B-park of niet, de parende leeuwen zijn binnen, ook al hebben we er maar een fractie van gezien. Dan een zuidelijke hoornraaf, waar ik dan weer vrolijk van word, en dan rijden we een route waar we geen andere safari-auto's tegen komen. En dan is er een bocht in de weg en die nemen we en dan staat daar gewoon een leeuw. Mijn hart slaat over. Wat geweldig!

Een leeuw en helemaal mooi in beeld en helemaal voor onszelf. En de leeuw is alleen, dus geen risico met betrekking tot gepaar. Alle kinderen mogen met mijn Nikon een foto maken. Als we een paar minuten ademloos hebben staat genieten van ons particuliere vleeseter, komt er een safari wagen achterop en verdwijnt de leeuw meteen in de bosjes.

Wij trekken lange neuzen naar de Amerikanen achter ons: deze leeuw was er vandaag alleen voor ons.

We proberen dicht bij de flamingo's in het meer te komen maar het meer staat laag, wat betekent dat de waterlijn ver ligt en de flamingo's worden niet meer dan een roze streep aan de horizon.

We strekken de benen met drie giraffen op de achtergrond, eten onze lunchboxjes leeg en rijden dan door het bos - olifanten en een overstekende groep van minstens 80 bavianen - naar de uitgang.

We zetten koers terug naar Arusha. Na het groen rondom Lake Manyara wordt het landschap al snel weer vergeeld droog. Donald stelt voor om een Masaai-dorp te bezoeken, kosten 50.000 shilling. Anne vindt Afrikaanse dorpen bezoeken genant, ik vind het veel te duur, de kinderen interesseert het niets en bovendien zijn ze van de warmte en het safari gebeuren in slaap gevallen. So much voor het Masaai-dorp.

Bij een cola stop vraag ik Donald een paar passerende Masaai-vrouwen aan te spreken voor een foto. Uiteindelijk heb ik een groep van 8 Massai-vrouwen bij elkaar, die ik voor 10.000 shilling met mijn Nikon de volle laag geef. God, wat hou ik van Afrika!

Later nog meer geluk. Ligt er op de weg gewoon een doodgereden gestreepte hyena! Voor de goede orde: dus geen gevlekte maar een gestreepte hyena. Wat een massel, een prima aanvulling op mijn particuliere verzameling van road kills, waaraan in begin dit jaar in Botswana - hartje Kalahari - ook al een tamelijk zeldzame dode lepelhond - bat eared fox - aan heb mogen toevoegen.

Maar in zelfzaamheid is een lepelhond nog helemaal niets in vergelijking met een gestreepte hyena, een zeldzaam en zeer schuw dier dat alleen in het holst van de nacht stilletjes door de Afrikaanse savanne sluipt.

In Arusha zijn we terug bij L'Oasis Lodge. We eten pizza, gooien de kinderen in bed en begeven ons dan naar de bar voor twee grote flessen Tusker.

Lees ook:

Deel 1: Tarangire
Deel 3: Arusha - Dar es Salaam
Deel 4: Bagamoyo