Met de kids in Tanzania - Deel 1: Tarangire
De KLM vliegt direct en zonder overstappen en zelfs zonder tussenstops van Amsterdam naar Kilimanjaro, na Dar es Salaam de tweede internationale luchthaven van Tanzania, gelegen tussen Moshi en Arusha, aan de voet van de gelijknamige berg, de machtige vulkaan van 5895 meter hoog in het noorden van Tanzania, de hoogste berg van Afrika en tevens de beroemdste en mooiste berg ter wereld.
Het is een rib uit je lijf maar je kunt gewoon een ticket voor deze vlucht boeken en zelfs als je je drie kinderen wilt meenemen, is dat geen problem. Het is gekkenwerk maar niemand legt je een stobreed in de weg. En zo overkomt het ons dat we met zijn vijven aan boord van de Boeing 777 stappen met deze bestemming.
Meteen al een meevaller: iedere passagier heeft een eigen multimediascherm tot de beschikking. Jan en Thijs maken daar met veel plezier gebruik van. Ze willen niet naar buiten kijken, ze willen niet films kijken, ze willen gamen. Ze snappen er geen moer van maar gedurende de 8 uur durende vlucht weten ze zich de spelregels eigen te maken en zijn ze zichtbaar teleurgesteld als we uiteindelijk landen op Kilimanjaro Airport.
Onder aan de landingstrap een overwacht emotioneel moment. Ik zet hand in hand met mijn 6-jarige zoon Thijs voet op Afrikaanse bodem, zijn eerste. In mijn miezerige leven mag er van alles mis gaan maar ik heb mijn kinderen wel naar Afrika gebracht. Wat ze ermee doen, moeten ze zelf weten maar het vervult me voor een moment met trots.
Wat staan ze daar kwetsbaar, daar in die aankomsthal, drie van die kleine Hollandse hummeltjes in Afrika. Vol vertrouwen lopen ze onverschrokken achter je aan, waar je ook naartoe gaat.
Omdat ik mijn gezin meesleep naar Afrika, heb ik alles tot in de puntjes geregeld en staat er op een luchthaven voor het eerst iemand op me te wachten met een bordje met onze familienaam erop.
Al snel zoeven we door de Afrikaanse nacht naar Arusha, waar we als verdoofd de L'Oasis Lodge binnen strompelen. Meteen bed in en slapen.
De volgende dag een waardeloze begin van de ochtend. Ik heb mijn kinderen wekenlang voorgehouden dat het droge tijd is in Oost-Afrika en dat ze tijdens de vakantie geen wolk zouden zien en dan is het toch raar als je opstaat met regen.
Arusha ligt op 1300 meter hoogte, op de flanken van Mount Meru, met ruim 4500 meter de derde berg van Afrika. Iedere dag begint hier met bewolking of erger - droge tjd of niet.
Met Thijs neem ik een taxi naar de stad. Eerst een geldautomaat - daar staat een politieman met een riot shut gun naast en dat is bere interessant - en dan buskaartjes kopen bij het kantoor van de Scandinavia Express voor over een paar dagen en dan naar de supermarkt.
Ik neem Thijs op mijn rug en wandel naar de Shopright. We komt over de markt en Thijs heeft met zijn blonde koppie sjans met alle marktvrouwen.
We kopen er basisbehoeften als plastic bestek, vruchtenyoghurt, snoepjes, jam en Nutella en bevestigen en betalen dan de Landrover voor morgen.
Terug bij de Lodge willen we wat van de omgeving zien. De tuinman van de lodge is bereid om ons op zijn vrije dag te vergezellen. Ik heb me al lang op deze wandeling verheugd. Onze Lodge ligt vrijwel buiten de stad en de wandeling is dan ook feitelijk op de flanken van Mount Meru. We komen langs enorme bananen bomen, koffieplantages, zien Afrikaanse kinderen, de zon breekt door, de uitzichten zijn prachtig.
Later op de dag wordt het zowaar lekker weer en de kinderen hebben grote pret bij het zwembadje, dat ze helemaal voor zichzelf hebben.
Tijdens het eten nemen we onze eerste dag in Afrika door. De kinderen zijn het roerend met elkaar eens: de wandeling was het dieptepunt van de dag en het zwemmen het hoogtepunt.
's Nachts hebben we dubbele pech. Isa komt huilend aan ons bed. Ze heeft een hele rare huidaandoening op haar wang. De huid is rood en geïrrireerd en er lijken wel miniscule haartjes uit te steken. We weten niet wat we ermee moeten doen. Uiteindelijk besluiten we dat Isa bij Anne slaapt en ik in het bed van Isa.
Na een half uur stap ik eruit met krijsende jeuk op mijn buik. Over de volle breedte van mijn buik is de huid rood en bezaaid met blaasjes. Het doet pijn en jeukt als een bezetene.
De volgende ochtend vinden we een processierups op het kussen van het bed van Isa. Hoe dan ook, we gaan vandaag op safari. 's Ochtends vroeg komt onze chauffeur Donald met een echte Landrover voorrijden. De jongens glimmen van oor tot oor.
Arusha is de uitvalsbasis voor dé Tanzaniaanse natuurreservaten Serengeti en Ngorongoro maar die zijn niet alleen ver weg maar ook volstrekt onbetaalbaar geworden - bij Ngorongoro betaal je alleen al 200 dollar voor je auto om af te dalen in de krater. Daar komt dan nog 50 dollar entree per persoon en de huur van de auto met chaffeur bij.
Er is ook een wat minder verheven argument: ik ben al eens in de Serengeti en Ngorongoro geweest. Het worden voor ons dus de B-parken van Noord-Tanzania maar in het mooiste land van Afrika zou je niet verbaasd moeten zijn als je je ook daar een slag in de rondte geniet. Vandaag staat als eerste park Tarangire op het programma. De voortekenen zijn goed.
In tegenstelling tot de toch ietwat truttige natuurreservaten in Zuid-Afrika en Namibië waar hekken omheen staan, zijn de parken in Tanzania helemaal open en kan het wild gaan en staan waar het wil. In de periode augustus-oktober staat Tarangire stijf van het wild, wij zijn er in de tweede helft van juli, we maken derhalve een goede kans om wat te zien.
Vanaf het groene Arusha gaat het naar het westen bergafwaarts richting de Afrikaanse savanne. Buiten de stad is het meteen volop droge tijd. Het enige groen is van de bladeren van de bomen die hier en daar staan, verder is alles geel en uitgedroogd.
En daar dan eindelijk de poort van Tarangire. Voor 100 dollar mag het hele gezin met auto met chauffeur naar binnen. Dat is in vergelijking met wat je voor de A-parken in Tanania betaalt echt een prikkie.
Terwijl onze chauffeur nog even admistratie doet, lopen wij al even rond en zien we meteen een kudde impala's. We zijn in business!
De Landrover beschikt over een dak dat omhoog kan worden geschoven. Zo kun je in de auto staan, met je bovenlijf in de Afrikaanse savanne wind en toch met een beschermend dak tegen de zon. Volstrekt briljant.
Na de impala's een kudde gnoes en binnen tien minuten staan we al vast in een kudde olifanten, die op een meter of 20 voor onze auto de weg oversteekt.
De dichtheid aan wild is ongekend. Niet zo zeer de verscheidenheid maar de aantallen. We zien vandaag van olifanten, impala's, gnoes, zebra's en buffels meer dan 100 stuks per soort. Ook gezien: struisvogels, knobbelzwijnen, giraffen, groene meerkatten (blauwbal aapjes) en bavianen.
We drinken cola bij de Tarangire Safari Lodge, waar we in extase raken als we er een dikdik op het terrein zien lopen, een prachtige, ranke dwergantilope.
De lodge staat op een heuvel en heeft een schandalig mooi uitzicht over de savanne waar de Tarangire rivier doorheen loopt, waardoor net een kudde zebra's waadt.
Landschappelijk is Tarangire prachtig en beschikt het over een troef die Serengeti en Ngorongoto moeten missen: het park staat stijf van de kolossale baobabs, wat de safari in een nog betoverender omgeving brengt.
Na de cola verliezen Jan en Thijs iets van hun interesse van de safari maar dat komt ook door onze chauffeur Donald voor wie met name Thijs als een blok is gevallen. Een groot deel van de dag brengt hij naast Donald door, vooral ook omdat ie mag sturen, iets dat hij bij zijn vader nog nooit voor elkaar heeft gekregen.
Jan beleeft bij de lunch een heropleving van zijn safari gevoel als daar een troep bavianen blijkt rond te lopen. We zijn ervan getuige dat een grote mannetjes baviaan - die hebben slagtanden van 5 centimeter groot waarmee ze een luipaard dood kunnen bijten - tussen de lunchende toeristen op tafel springt er met een lunchbox vandoor gaat. Dicht bij pappa blijven is veilig maar Jan krijgt het wel voor elkaar om met mijn camera met mijn knetternieuwe Nikkon 70-300 mm zoomlens een foto te nemen van een baviaan met wijd opengesperde bek.
We rijden het park uit en rijden verder westwaarts, langs Lake Manyara richting Ngorongoro, verlaten bij Karatu de hoofdweg en rijden over een stijl pad naar de op 1700 meter gelegen Rhotia Valley Tented Lodge.
Deze logde is van een Nederlands artsenechtpaar. De winst van de lodge gaat naar een weeshuis dat ook door het stel wordt gerund en in aanbouw is.
De lodge is pachtig. Onze safaritent super luxe en het uitzicht fenomenaal. Net als Arusha ligt ook deze plek te hoog voor muggen dus slikken we wel onze malaria pillen maar hoeven we ons nog niet met muggenderrie in te smeren.
Tamelijk moe maar blij en in lichte staat van opwinding gaan we ons heerlijke bed in en laten ons door het geluid van huilende hyena's in de verte in slaap zingen.
Lees ook:
Deel 2: Lake Manyara
Deel 3: Arusha - Dar es Salaam
Deel 4: Bagamoyo
Reacties
ineke aquarius
6 berichten
Lid sinds juni 2007
amsterdam
