- Waar Afrikaanse muziek te horen is, zijn altijd een paar van die types die een klein beetje weerstand bij me oproepen. Of plaatsvervangende schaamte. Nederlandse mannen en vrouwen, tussen de 40 en de 60, gehuld in slecht zittende en te vaak gewassen Afrikaanse gewaden. Een zweverige blik in de ogen. En als het om vrouwen gaat meestal ook nog een hongerige blik naar het jonge, zwarte mansvolk. Afgelopen zaterdag was het weer zo ver. Een wervelend optreden van de uit Guinnee afkomstige Salimata Diabaté en haar band in Theater Landgraaf. Aanstekelijke percussie, Arabisch aandoende zang en een van energie spattende danseres brachten de stemming er goed in. Zo goed dat het podium al snel ge…

- Op 9 oktober 2009 vloog hij terug naar Cotonou, de vriend van mijn zusje. Met de intentie om terug te keren. In het begin had hij niet zo'n haast om zijn papieren in orde te maken. Het was best stoer om na een jaar studeren in Brussel weer terug te zijn, het was mooi dat zijn oude baas hem had gemist en bovendien stond die vervelende Nederlandse winter voor de deur. Maar bij de eerste skype- en msn-berichten vanuit Nederland over pepernoten en kleurrijk verlichte Kerstbomen begon het toch te kriebelen om actie te ondernemen. Al zal de belangrijkste reden daarvoor ongetwijfeld de liefde voor mijn zus zijn geweest. Weken lang werd hij aan de lijn gehouden door diverse gemeenten: op…

- Telkens als ik de verhalen van mijn Beninese schoonbroertje hoor, neem ik me voor me niet meer zo druk te maken over dat kleine beetje bureaucratie bij ons. Wat natuurlijk niet lukt, maar de intentie is er. Na een jaar studeren in Brussel (hij heeft nog steeds zijn diploma niet, de Belgische bureaucratie is stiekem best wel te vergelijken met die in Benin) moest hij terug naar Benin. Zijn studentenvisum was ten einde. Bovendien wilde hij naar Nederland. De inburgeringscursus had hij inmiddels op zak. Dus even zijn geboortebewijs opduikelen en dan bij de Nederlandse ambassade in Cotonou een tijdelijke verblijfsvergunning aanvragen. De optimist had een retourticket op zak. Voor de kerstda…

- "Wat is dat? Wat doet ie?!" Verbaasd en verschrikt kijkt mijn Beninese schoonbroer mijn zusje aan. "Waar heb je het over?" "Dat geluid!" "Dat betekent dat ze tevreden is." "Zo'n geluid heb ik bij ons een poes nog nooit horen maken." Nadat ze twee dagen bij elkaar uit de buurt zijn gebleven, zijn mijn schoonbroer en de poes van mijn zusje elkaars beste vriendjes.

- Niet lang na de staande ovatie, komen ook de artiesten de foyer van de Tilburgse Schouwburg in waar DJ Groove B de bezoekers vasthoudt op de afterparty. Alle artisten behalve Manu Dibango himself en zijn zangeres. Daarna duurt het niet lang voordat mijn zus, vriend F en ik met de muzikanten staan te praten. Een paar uur, biertjes en cafe's later, nemen we afscheid. Ze duiken hun hotel in. Morgen wacht Parijs. Manu Dibango & The Soul Makossa Gang speelden zaterdag in de Tilburgse Schouwburg. En hoe!!! De muziek, met als ingredienten soul, funk, jazz, Afrikaanse zang en percussie, werd gemengd tot een aanstekelijk en bij vlagen opzwepend geheel. Het was een opluchting dat de toe…

- Mijn Beninese schoonbroer heeft iedereen voor de gek gehouden. Hielden wij ons hart vast en zagen wij (vooral ik) allemaal beren op de weg omdat hij een paar dagen voor hij zou komen nog geen idee had van zijn programma en niet wist of hij wel woonruimte had, blijkt dat stiekem alles al lang tot in de puntjes was geregeld. Twee dagen voordat hij zei dat hij zou landen, landde hij op Zaventem. Daar werd hij door zijn studiebegeleiders opgehaald en meegenomen naar zijn studentenkot. In het bezit van zijn visum, woonruimte, zakgeld voor de eerste maand, een lesrooster en twee dagen voordat ze hem verwachtte, belde hij mijn zusje op haar werk. "Hoe laat ben je in Maastricht, ik pak zo de…

- "Dit is het moeilijkste", zucht mijn zus. "Het aftellen van die laatste nachtjes." Haar uit Benin afkomstige vriend (het is inmiddels dik 3 jaar 'aan') landt aanstaande zondag in Brussel. Dit keer brengen ze niet zomaar een korte vakantie met elkaar door; hij heeft zich aangemeld voor een studie van een jaar in Brussel. Zijn programma in Belgie is nog totaal onduidelijk, wat dat betreft voor hem niets nieuws onder de zon. En zijn altijd zonnige instelling zegt hem "Alles komt goed". Dat Maastricht, waar zuslief woont, niet direct om de hoek van Brussel ligt en dat hij dus wellicht eigen woonruimte moet gaan zoeken, dat hij misschien met zijn stud…

- ‘Ik heb gelukkig goed geslapen, maar ik krijg al die k*t spullen niet in mijn tas’. Het laatste sms’je dat ik vanmorgen kreeg van mijn lieve zusje dat vandaag weer naar haar lief in Cotonou, Benin vertrekt. Voor de tante in het dorpje neemt ze stapels tweedehands kleren mee, voor de vriend van haar vriend heeft ze een laptop bij zich, voor haar schoonmoeder medicijnen en voor een heel leger anderen sleept ze met cadeautjes. En dan nog haar eigen spullen plus al die lijstjes waar op staat wat ze voor de mensen hier mee moet nemen. Ze gaat haar lief zien en de vonken zullen er weer af spatten. Ze gaat genieten van de zon en de zee, de muziek die overal te horen is, de…

- "Is het een Afrikaan? Nee?!? Maar wel een zwarte? Nee?!?" Grappig. Zowel van mijn oerNederlandse vrienden als van kennissen met hun roots in West-Afrika krijg ik dezelfde reactie als ik vertel dat ik een nieuwe vriend heb. Mijn ex kwam ik laatst voor het eerst tegen sinds het abrupte einde een half jaar geleden. Ik zou hem niet gezien hebben als hij me niet zou hebben aangesproken. Maar op zijn "Hoi Lieke" keek ik op van het schap met tubes tandpasta. Ineens stond ik oog in oog met zijn grote bruine ogen. Ik was vergeten hoe mooi ze waren, die ogen, en hoe indringend hij ermee kon kijken. Op zijn hoofd de pet die hem zo verschrikkelijk goed staat en die hij koch…

- "Ik houd van je en ik weet zeker dat je ook van mij houdt. Ik droom iedere nacht van je. We hebben een mooie toekomst samen. Ik heb mijn hele familie al over je verteld en ook alle Afrikanen in Maastricht weten het", aldus mijn 45-jarige, graatmagere, werkloze, alcoholverslaafde, Senegalese bijna-buurman gisteravond. Zelden zo'n spijt gehad van het binnenlopen van een kroeg. Ik vond al dat ik de laatste tijd soms raar werd aangekeken door mensen met een donkere huidskleur. Nu snap ik waarom. Vraag is: hoe kom ik weer van die meewarige blikken af?

- Het leven kan zo simpel zijn. Het onbekende zo aantrekkelijk. Nam mijn uit Benin afkomstige schoonbroer gisteravond mee de kroeg in waar we, in het Frans, een geanimeerd gesprek voerden over de definitie van vriendschap, in zijn cultuur en die van mij. Hij verwonderde zich over mijn vriendschappen met mannen en de openheid die ik zowel naar vrienden als vriendinnen heb. Zelf heeft hij geen vriendinnen, de vrouwen waar hij mee omgaat zijn doorgaans ‘zussen van’ waar hij nooit persoonlijk mee zal worden. Evenmin als hij dat met zijn echte zussen is. De vraag die hem het meest bezig houdt, is hoe het toch kan dat alle Nederlands/Afrikaanse mannen die zich vrienden van zijn vri…

- Mijn 'schoonbroer' omhelst me lang en stevig. Ongetwijfeld niet zo lang als mijn zusje enkele uren daarvoor op het vliegveld van Brussel, maar lang genoeg om het warm te krijgen in de deuropening waar de drie graden onder nul door naar binnen waaien. In Cotonou, waar hij vanmorgen vertrok, waren het er dertig meer. Hij gaat zitten zonder de van de vriend van mijn moeder geleende jas uit te doen (en misschien ook om zijn enige en ontzettend lelijke bloemetjestrui aan het zicht te onttrekken). Met een lach van oor tot oor haalt hij een fles Posotome (Beninees mineraalwater) uit zijn tas. Het water is vervangen door sodabie, de lokale specialiteit van tot een procent of 70 doorg…

- Hij heeft de innemendste lach die ik ooit gezien heb. Door alleen naar hem te kijken, kreeg ik al goede zin. Door ook nog naar hem te luisteren, kwam ik helemaal in superstemming. En ik was niet de enige. De Algerijnse zanger Khaled zette afgelopen vrijdag samen met zijn band 013 in Tilburg op zijn kop. Nadat de band Kasba het aanstekelijke voorwerk had gedaan. Ik geniet nog steeds na. Ik kon het niet helpen, maar ik dacht al heel snel: “Waar hebben we het over? De multiculturele samenleving doet het uitstekend!” Grote groepen Noord-Afrikaanse jongeren –en ik geef met enige schaamte toe dat daar ook types bijwaren waar ik soms de straat voor oversteek om niet te veel…

- Iedereen die in Maastricht en omstreken wel eens een multiculti evenement heeft bezocht, kent Berthe Makankusi en Vincent Ruhamanya. Misschien niet bij naam, maar dan toch op zijn minst van gezicht. Hun heerlijke Rwandese gerechten zijn een welkome variatie op het doorsnee festivalvoedsel. In maart openden ze in Maastricht een eigen winkeltje: Afrikana. Het ruikt er kruidig. Het is er warm. Afrikaanse snuisteruien hangen aan de muren. Kozijnen en plafond zijn diepgeel geschilderd. Boven de toonbank reiken de shampoos, conditioners, crèmes en haargroeimiddelen tot het plafond. Aan de tegenoverliggende muur hangt nep- en echt haar in alle kleuren en vormen. Invlechten kan op afspraak. He…

- Het moet geen gemakkelijke opgave zijn, Papa Wemba vervangen. Zeker niet als de uitverkochte zaal niet langer vol blijkt te zitten. Maar ik ben blij dat ik erbij was gisteravond in het Maastrichtse Theater aan het Vrijthof. Seun Kuti & Egypt ’80 bliezen het publiek van de stoelen. Seun's moves deden een beetje aan Joe Cocker denken, zijn mimiek was heftig. Zijn broek met een model uit het jaar nul zat erg strak, maar hij negeerde de angst eruit te scheuren en stuiterde over het podium. Heerlijk! De danseressen waren alledrie potentiele winnaressen van het Rotterdams Zomercarnaval mochten ze er toevallig op een wagen staan. De muzikanten hadden er zichtbaar zin in. He…

- Ik dacht dat het duidelijk was, de uit Burkina afkomstige S had immers huilend en wel zelf de conclusie getrokken dat het nooit iets zou worden tussen ons. Dus toen hij vroeg ‘als vrienden’ samen te eten en daarna op stap te gaan, durfde ik daar wel ‘ja’ op te zeggen. Een half uur na het afgesproken tijdstip ging de bel. Vol goede moed (jippie weekend) opende ik de deur. In één oogopslag zag ik dat het mis was. In zijn linkerhand een fles wijn, in de rechter een bos rode rozen en zijn mond die onmiddellijk een duikvlucht inzette naar die van mij. Vrienden? Ja natuurlijk!

- De wekker is elke morgen wreder. Ik lag op het strand van Cap Skirring (Casamance, Senegal) in een rafelige hangmat tussen twee palmbomen, toen het kreng afging. Als een kokosnoot uit een palmboom donderde de koude, donkere werkelijkheid op mijn hoofd. Weer een dag van nutteloos nietsdoen, acteren in een onbegrijpelijk stuk, zandhappen in de woestijn. De kou in, de fiets op, de trein in, onderweg naar het bedrijf dat me betaalt om, tja, om wat eigenlijk? Het is dankzij mijn collega’s dat mijn goede voornemen om te blijven lachen nog enigszins standhoudt. Maar het verlangen naar dat strand van Cap Skirring neemt mythische vormen aan. De ‘locals’ die allemaal een vriende…

- In het jaar dat ik zijn vriendin was, heb ik ex 1 keer zien huilen. Er waren talrijke andere momenten waarop hij, naar mijn (West-Europese) mening, ook reden had om in tranen uit te barsten, maar op de meest verdrietige momenten verdrong hij zijn emoties naar de achtergrond. Want “Afrikaanse mannen huilen niet en al helemaal niet in het openbaar”. Dus wist ik van verbazing niet waar ik moest kijken toen de uit Burkina afkomstige S vrijdagnacht ineens in huilen uitbarstte. Na een geslaagd reggaefeestje waren we te voet op weg naar mijn huis. “Ik heb mijn moeder vandaag gebeld om te zeggen dat ik haar schoondochter heb leren kennen, maar jij wilt mijn vriendin helemaal…

- Sorry, geen blog deze keer. Maar voor wie een beetje geörienteerd is op Afrika en België, is onderstaand feestje (denk ik) wel een aanrader: http://www.african-night.be/Program.html#NL Tot zaterdag?! Hoe het was is hier straks natuurlijk ook te lezen... Vervolg op 8 oktober: Niet dus, want ik ben er niet geweest. Er waren drie mannen die wel met me mee wilden rijden. Want Afrikaan dat ze zijn (sorry voor mijn gegeneraliseer) hadden ze zelf natuurlijk geen vervoer. En graag hadden ze ook nog mijn exclusieve en onverdeelde aandacht. Ben afgehaakt en heb mijn eigen feestje gehouden met een goed boek op de bank.

- Omdat ik vrolijk wordt van salsa, merengue en coupe décalé en omdat ik dacht dat sommige vrienden van ex ook vrienden van mij waren, ga ik nog steeds op dezelfde plekken uit als voorheen. Maar die vrienden blijken mijn vrienden niet te zijn. Evenmin die van mijn ex trouwens. Enkele uitzonderingen daargelaten, waren de reacties vanuit de West-Afrikaanse aanwezigen het afgelopen jaar: "Wonen jullie nog niet samen? Komen jullie een keertje eten? Wanneer gaan jullie trouwen?" Inmiddels klinkt het: "Die Togolees van jou, die wilde alleen maar seks en met zijn brede schouders een beetje in jouw vriendenkring lopen pronken. Ik ben veel interessanter, mag ik je telefoonnummer?&…

- Omdat 'Afrika' kriebelt, mijn baan vies tegenvalt en niemand mij meer tegenhoudt om zuidwaarts te vliegen -ex-lief had ondanks zijn achtergrond maar weinig behoefte om naar mijn geliefde continent te gaan-, besloot ik mijn CV digitaal of direct aan iedereen te overhandigen die ik ooit in (verband met) Afrika ben tegengekomen. Zo ook aan de uit Senegal afkomstige Mamadou, die net als ik in Maastricht woont en er niet geheel toevallig regelmatig aan dezelfde bars hangt als ik. Zijn reactie: "Ik zorg ervoor dat je de persoonlijke assistent van de Senegalese vicepresident Abdoulaye Balde wordt en dan kun je ook meteen een uitwisselingsproject tussen Ziguinchor en Maastricht…

- Mijn directe link met Afrika bestaat niet meer. Mijn lieve, uit Togo afkomstige vriend, stond maandag 3 september voor het laatst aan mijn deur. Twee weken eerder ging het ook al mis, maar maakten we het weer goed omdat we beiden heel snel de conclusie trokken dat we niet zonder elkaar konden. Ik schreef er onderstaand 'verhaal' over. Laatste stuiptrekking 4 september Niet alleen individuen, maar ook relaties blijken er last van te hebben. Stuiptrekkingen na overlijden. De afgelopen vijftien dagen bleken één lange stuiptrekking. De crisis was bezworen en we gingen er helemaal voor. Vanaf nu kon onze relatie niet meer stuk. Nooit meer. We hadden een aantal romantisch…

- 16 juli - "Ik was blij dat Anthony B na ons geprogrammeerd stond", lacht Vusa Mkhaya. "Ik dacht, dan hebben we tenminste het laatste kwartier van onze show een groot publiek." Vriendlief en ik zitten met Vusa op een terras op de Weense Naschmarkt en blikken terug op zijn optreden op het Afrique-Carib festival in Almere op 24 juni. "De organisatrice van het festival had net als de meeste Nederlanders nog nooit van ons gehoord. Ze vond ons via 'my space', was enthousiast over wat ze hoorde en nodigde ons uit." Er stonden inderdaad maar weinig mensen voor het podium toen Vusa Mkhaya & Band begon, maar dat was na de eerste klanken snel verholpen.…

- 23 juni - Maar weinig bezoekers kwamen naar het Afrique-Carib Festival voor de Zimbabwaanse Vusa Mkhaya. Anthony B, Oliver N'Goma en Alison Hinds waren de grote publiekstrekkers. Des te verrassender was Vusa's optreden. Echt Afrikaans "Dit is tenminste echt Afrikaans!", riep de (oer-Hollandse) bezoeker die naast ons stond na het horen van de eerste klanken. De zuivere meerstemmige zang, de instrumentale begeleiding en de bijzonder energieke choreografie (de benen gaan regelmatig heel hoog de lucht in) deden niet alleen hem de onophoudelijke regen vergeten. Gesigneerde cd "Wacht, ik ga meteen een cd voor jullie halen", lacht Vusa als mijn vriendlief en…

- 23 juni - "We moeten echt Soum Bill zien!", drukte vriendlief mij voor de tiende keer in een paar dagen tijd op het hart toen we de Grote Markt in Almere betraden. Veel mensen van West-Afrikaanse afkomst waren speciaal voor de Ivoriaanse zanger naar het Festival Afrique-Carib afgereisd. Meezingen Twee vrouwen getooid in de Ivoriaanse vlag en gewapend met filmcamera en fototoestel, joelden hun stembanden bijna stuk toen hun held eindelijk (een half uur te laat) het podium betrad. Van het eerste tot het laatste woord, ze zongen luidkeels alles mee. Het zat Soum Bill en zijn bandleden echter niet mee. Er was van alles mis met het geluid en basgitarist Vales zag er na een paar…