20 maart 2008, door Bas Vlugt. De laatste dag. Veel rijden in het vooruitzicht. Als eerste een bezoek aan de Shell pomp waar ik Red Bull, water en biltong insla. Ik zwaai Jwaneng en de Kalahari gedag en stuur richting Gaborone.
Het zonnetje schijnt dat het een aard heeft. Zingend en zwetend zit ik in mijn boodschappenwagentje en voordat ik het weet biggelen de tranen over mijn wangen. Ik ben een man niet veel kan maar één ding kan ik erg goed en dat is van Afrika houden.
Nu, aan het eind van de regentijd staat het gras langs de weg tot meer dan anderhalve meter hoog. Dat is gevaarlijk want uit dat gras kan van alles te voorschijn komen, niet alleen vee maar ook wild. Dus wordt dat gras gemaaid, met de hand. Het levert handen schudden, een kort praatje, uitbundig lachen en een mooi plaatje op.
Door maar weer. Ten zuiden van Gaborone ligt
Mokolodi Nature Reserve. Hier heb ik een afspraak voor een interview. Rebecca Klein werd geboren in Engeland maar woont bijna haar hele leven in Afrika. Ze zet zich samen met twee andere vrouwen in voor de bescherming van jachtluipaarden in Botswana, het enige land ter wereld waar jachtluipaarden in het wild buiten natuurreservaten nog voorkomen.
De Botswaanse populatie van jachtluipaarden staat onder druk, vooral omdat ze worden afgeschoten door boeren, die de jachtluipaarden - vaak ten onrechte - ervan verdenken op hun vee te jagen. Hier in Mokolodi heeft Rebecca twee tamme jachtluipaarden die als kleintjes in de Kalahari zijn gevonden.
Iedereen heeft wel een lang gekoesterde droom die hij of zij graag in vervulling zou zien gaan. Die droom voor mij is het aaien van een jachtluipaard. En vandaag gaat die droom in vervulling. De jachtluipaarden leven op een flink terrein met een hoog hek eromheen. Door een sluis gaan we naar binnen.
Als we bij de tweede deur komen, staat een van de jachtluipaarden ons al op te wachten. Ze moeten eten, zegt Rebecca, dus dat komt mooi uit.
jachtluipaarden zijn echt hele grote poezen, snorrend loopt het beest om me heen. Ik heb Rebecca mijn camera gegeven en aai het jachtluipaard. Het beest is aanhankelijk en is vooral geïnteresseerd in mijn handen, die sterk naar biltong ruiken en die hij begint af te likken. Rebecca drukt op het juiste moment, op de juiste plaats af.
De jachtluipaard is snel uitgelikt en het moment is zo voorbij. Ik kan me gaan beraden op een nieuwe droom.
Naar Gaborone. Onderweg de auto even langs de kant voor twee schoolmeisjes onder een paraplu. Dan door de stad. Het is druk, het oponthoud is groot en de tijd tikt door. Ik had nog plannen om te fotograferen in Sun City en zelfs nog in Pilanusberg als er tijd over zou zijn, maar het wordt nu doorjakkeren om mijn vliegtuig te halen.
De grensovergang levert extra vertraging op omdat ik twee keer wordt teruggestuurd naar customs omdat ik niet de juiste stempeltjes heb gekregen.
Terug in Zuid-Afrika. Het is nu vol gas naar Rustenburg. Na Rustenburg op de hoofdweg richting Pretoria. Het is weer dringen op de weg. Vandaag begint het Paasweekende, de radiopresentatoren smeken automobilisten om rustig te rijden, want deze dag behaalt een topscore wat betreft verkeersdoden.
De zon daalt onwaarschijnlijk mooi in en ik wil het best toegeven: Zuid-Afrika is prachtig. Dan de schemering en daarna donker. Ik verblijf met mijn wagentje weer volop op de vluchtstrook, probeer van alles te ontwijken, krijg schele hoofdpijn van het licht van de tegenliggers, verrek van de kramp in mijn benen, weet mijn autootje om Pretoria te sturen richting Johannesburg en maak het heelhuids en op tijd naar de luchthaven.
Als de wereldstad onder me wegzakt, kus ik Afrika vaarwel. In de zomer zijn we terug.
Ga naar Dag 5: Het hart van de KalahariGa naar Dag 1: A Night at the Airportwww.mokolodi.comwww.basvlugt.nl
