Ze hebben het maar zwaar hè, die jongens!

Ja, ik geef het hen te doen.

Zij liever dan ik.

Precies, ieder z’n ding, maar zulke ellende zoek je niet voor je plezier op, zou ik zeggen.

Nee, maar ach, ze zullen er wel heel wat van opsteken.

Je moet er wat voor over hebben, voor je ontwikkeling…

Hopelijk kunnen ze straks nog een beetje aarden in Nederland, want de luxe zullen ze aardig ontwend zijn!

---------------------------------------------------------
“Pfff, ze zijn weer traag vandaag zeg.”
Langzaam strek ik me uit, terwijl de serveerder voor de derde keer langsloopt met een dienblad vol macchiato’s die niet voor ons bedoeld zijn. De werkdag zit er weer op en we zijn behoorlijk toe aan een stevige portie onvervalste Ethiopische cafeïne met luchtig opgeklopte melk. De dagen zijn lang, op kantoor.

Vol nostalgie verlangen we terug naar de eerste weken van ons onderzoek: toen we de regio afstroopten op zoek naar middelbare scholieren, om hen aan de tand te voelen over hun seksleven. Die tijd is voorbij, nu is noeste arbeid gewenst om alles wetenschappelijk verantwoord te maken. Gelukkig zijn er ook nog leuke dingen in het vooruitzicht: straks vormen we alles om tot een praktisch communicatieplan en als slagroom op de taart gaan we toekomstige radiomakers trainen.

”Heeft ie nou al weer niet geluisterd? Daar word je toch moe van?” Verbijsterd kijkt Jurriaan naar zijn macchiato. “Met weinig suiker, had ik toch gezegd? En dit keer zelfs met een tekening, om de taalbarrière te overbruggen!”

He, ho eens even. Jij zat toch in Afrika? Is dat dan je leven?

Ja, natuurlijk, maar dat je in één van de armste landen van de wereld zit, wil niet zeggen dat er geen triviale zaken meer zijn om je zorgen over te maken?
Het mechanisme waar we ons in ons eigen landje zo eens in de zoveel tijd voor schamen – dat je de wereldproblematiek zo veel mogelijk op zo maximale straal van je warme bedje houdt – werkt hier net zo goed. Sterker zelfs. En niet alleen voor ons, farengies.

Ook hier leidt iedereen zijn eigen leventje. Of beter gezegd: het leventje van zijn familie, vrienden en zichzelf. Uit pure zelfbescherming dringen de problemen die zich daarbuiten afspelen niet door. Gelukkig maar: anders zou niemand hier een prettig leven kunnen leiden.

En dus vindt onze sessie ‘vreselijke verhalen’ meestal plaats op het terras, met een speciaalbiertje, met uitzicht op de ondergaande zon, die de groene heuvels een rode gloed geeft.
Observeren kun je hier prima; genoeg te zien.
Terwijl ik het opschrijf, besef ik wat voor leventje ik hier leid. Boodschappen hoef ik hier niet te doen, in plaats daarvan koop ik meer nieuwe (en stijlvolle!) kleren dan ooit. De koffie wordt vers voor me gebrand, gezet en gebracht. Mijn bed opgemaakt. Mijn vuile onderbroeken gewassen. Eigenlijk heb ik hier minder te makken dan thuis. Ik begin me inderdaad zorgen te maken of ik straks wel weer kan wennen. Maar dan aan het feit dat ik mijn eigen boontjes weer moet gaan doppen.

Ik zie de ober naderen. We hoeven vandaag weer niet bang te zijn te verhongeren: de hamburger en het gigantische bord pasta zien er veelbelovend uit. We moeten morgen maar weer eens gaan hardlopen, want anders komen we met de nodige kilootjes extra terug in Nederland. En wie had dat gedacht?