"Nooit zomaar in een taxi stappen. Het is gevaarlijk en hoogst waarschijnlijk word je beroofd", een waarschuwing die je vaak hoort in Zuid-Afrika. Met dat gegeven in mijn achterhoofd stap ik toch een taxibusje in. Nota bene in Soweto, de gevaarlijkste township van Johannesburg. Gelukkig heb ik twee mannen bij me en daarnaast worden we ook nog eens vergezeld door twee meiden die hun hele leven al in Soweto wonen. Hoewel het taxibusje bijna van ellende uit elkaar valt voel ik me toch heel veilig. Misschien komt het ook omdat we op één persoon na de enige mensen in het busje zijn. Dat duurt overigens niet lang, want we stoppen regelmatig en iedere keer stappen er wel een aantal Zuid-Afrikanen in. Hoewel het donker is en ik weinig kan zien lijken ze me niet erg gevaarlijk. Integendeel zelfs, ze zijn erg vriendelijk en uitgelaten en willen alles van ons weten. Iedereen in het busje heeft dezelfde eindbestemming: het Orlando Stadium. Hier wordt vanavond de bekerwedstrijd gespeeld tussen de Orlando Pirates en Bloemfontein Celtic.
Als ik in Nederland naar een voetbalwedstrijd wil gaan moet ik op de dag van de kaartverkoop zo vroeg mogelijk opstaan om op tijd betaalbare tickets te scoren. In Zuid-Afrika gaat dat heel anders. Voetbal is hier niet zo populair als bijvoorbeeld cricket of rugby. Uitverkochte stadions zul je dan ook niet snel zien. Bij het stadion aangekomen lopen we naar de kaartverkoop - een man verkoopt de tickets vanuit een oude auto - en zoals verwacht zijn er nog kaarten in overvloed. We betalen dertig rand per kaartje, wat ongeveer drie euro is. Dat is toch wat anders dan die woekerprijzen in Nederland. Als ik later op het kaartje kijk zie ik dat de prijs eigenlijk maar twintig rand is. Afgezet voor één euro. Wat maakt het eigenlijk ook uit?
Bij het stadion is het toch redelijk druk en het oorverdovende geluid van de vele vuvuzela's - de bekende Zuid-Afrikaanse toeters - zorgen voor een feestelijke stemming. Bijna iedereen heeft het zwarte voetbalshirt van de Orlando Pirates aan en vele gezichten zijn geschminkt. De fans doen er werkelijk alles aan om hun club te supporten. In het taxibusje hebben we twee jongens ontmoet die we op de tribune weer tegenkomen. Ze gebaren ons naar hun toe te komen en ineens hebben we een veel mooiere plek om te staan. Want hoewel er genoeg stoelen zijn zie je bijna niemand zitten, iedereen danst of beweegt op z'n minst een beetje mee met de muziek.
De voetbalwedstrijd zelf vind ik niet heel boeiend. Naar mijn idee wordt er slecht gevoetbald. Het is meer de sfeer wat het allemaal erg bijzonder maakt. De Pirates maken als eerste een doelpunt en het publiek wordt uitzinnig. Mijn buurman - de jongen van het taxibusje - staat te springen en te schreeuwen, hij slaat een paar keer op de stoel voor hem en ik krijg ook een dikke knuffel. Omdat ik helaas geen attributen heb om de Pirates aan te moedigen krijg ik een hoofdbandje van de voetbalclub, die ik uiteraard de hele wedstrijd om moet houden. Het helpt helaas weinig, want al snel maakt Bloemfontein Celtic een goal en het staat gelijk. De supporters werpen een paar geërgerde blikken op het uitpubliek, maar echt vijandelijk wordt het nooit. In tegenstelling tot Nederland, kunnen uit- en thuissupporters hier bij elkaar in het vak komen en in sommige gevallen zitten ze zelfs door elkaar heen. Dat is bij ons ondenkbaar, maar in Zuid-Afrika kan het allemaal.
De tijd is bijna om, er moet iemand winnen, anders komt er verlenging. Negentig minuten zijn voorbij, de extra tijd gaat nu in. Nog even en de scheidsrechter fluit af. Maar dan komen de Orlando Pirates terug en scoren ze het winnende doelpunt. Iedereen gaat uit zijn dak, totale gekte, Soweto viert feest. De fans feliciteren elkaar en iedereen krijgt een omhelzing of een kus. Er wordt vrolijk naar de het publiek van de tegenstander gezwaaid, en sommige groenwitte Celtic fans kijken opgelaten om zich heen. Maar ze laten zich niet uit het veld slaan. Zelfs na de wedstrijd blijven zij zitten en een enkeling durft het aan om door te gaan met zingen en dansen. Dan is het tijd om naar huis te gaan. Iedereen begeeft zich richting de uitgang en het geluid van de vuvuzela's neemt af. Dan is het stil. Eindelijk.

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door het Beyond Your World project van Lokaal Mondiaal