Aan boord: o.a. 22 school tafels en stoelen. Bij elkaar goed 700 kg lading.
Het meubilair was afkomstig van een schooltje voor Speciaal Onderwijs in het dorpje Brummen, Gelderland. Daar werk ik als onderwijzer. Aan deze beukenhouten schoolbanken hadden mijn leerlingen vele jaren leren schrijven, tekenen en knutselen. Met de aanschaf van nieuw meubilair ontstond het idee dit materiaal naar een school initiatief in het dorpje Madiana Village te brengen: de J&R Roots Nursery School. Een kennis raakte hierover zo enthousiast dat hij besloot om ons te sponsoren door zijn oude, goed onderhouden bedrijfsbus aan ons te schenken.

Als 'TeamBusjeKomtZo' sloten wij ons bij de Antwerpen Banjul Challenge aan, waardoor de kans van slagen veel groter was.
In Marokko genoten wij van rood gloeiende landschappen en zoete muntthee langs de weg. Controleposten: altijd vriendelijk groeten. Men was in het algemeen eerder gastvrij, maar in Gambia werd er met een wapen gezwaaid. Het busje roffelde onverstoorbaar al die 7500 km over asfalt, spleten en kuilen, vloog over het rulle zand van de Sahara en haastte zich langs de dreigende vloedlijn naar het bivak op het strand van de Atlantische Oceaan.
Overal waar wij stil stonden verschenen kinderen, soms uit het niets, met hun vrolijk geschater. Wij verbaasden ons over de bedelende handjes die zij door open portieren naar binnen staken en glimlachten over menig charme offensief. Een groep meisjes begon een lied te zingen om mij te bewegen het raam weer te openen. Het lukte en ik zag mijn laatste koekjes in hun handjes verdwijnen. Mauritanië. Mannen als sultans in blauwe gewaden. Een door armoe getekende zwarte man die ons met een gulle lach begroet. Hoe weinig heeft een mens nodig om zo te lachen...
Uren wachten bij de grensovergangen. Zinderende hitte, kleverige shirts, claimende handen door onze open portieren. Hongerige muggen in de avondschemering.
Wij voedden ons met bananen, koekjes en cola en geregeld ook met een pittig gekruid gerecht uit een gaarkeuken of restaurant. Senegal transit. Veel wegen leken hindernis banen. Het gebonk van de kreunende vering hield ons bij de les: kuilen, zanderige bermen, kapotte vrachtwagens op de weg. De lokale busmaatschappij heet: alhamdoellilah - God Dank.

In Gambia waren wij vanaf het eerste moment met Suleyman in gesprek over idealen, over onderwijs, over de toekomst van Afrika. Het schooltje was zijn initiatief. Wij beleefden wat 'ontwikkelings-samen-werking' kan zijn: uitladen en alles weer in elkaar zetten, de muren verven, planken en schoolbord ophangen. Gebroederlijk werkten wij samen, lachten samen, aten samen uit het grote bord van gekleurd kunststof. Het klaslokaal had door de witte verf en het meubilair een nieuwe uitstraling gekregen. You brought us to stage 3 and 4, zei Mr Colley. De volgende dag werden wij met muziek en dans ontvangen. De moeders verschenen in feest tenue. Al snel pakten de kinderen onze handen. Onder de grote notenboom op het erf kwam iedereen bij elkaar voor de ceremonie. Om ons heen de jongens en meisjes in hun blauw-witte kieltjes. De alkalo, de dorpsoudste sprak wijze woorden recht uit het hart: op deze dag was iedereen, zwart en blank werkelijk gelijk, zei hij. De drie leerkrachten waren gelukkig, omdat hun werk nu door het dorp erkend werd. De kinderen klapten en zongen: If you are happy...

www.teambusjekomtzo.nl
www.gambianaarschool.nl