2 Jaar later kwam ik opnieuw op een kraamafdeling terecht, nu in opdracht van Unicef. Hier namen zwangere vrouwen die HIV-positief zijn medicijnen voor en tijdens de bevalling zodat het kind vrijwel zeker HIV-negatief ter wereld komt. Zo krijgt het een kans op een gezond leven.
Bij beide reportages blijkt dat het er in de omstandigheden tussen verschillende landen misschien wel grote verschillen zitten, maar dat de vreugde/spanning en ontlading bij bijna elke vrouw hetzelfde is die een kind krijgt. Het besnuffelen, ruiken en koesteren van het kleintje is ontroerend om te zien, of je nu in Nederland bent of ergens anders, dat gevoel is hetzelfde.
De eerste dagen viel ik nogal op met m'n camera en witte kop. Het mooie is dat daarna het leven weer z'n dagelijkse gang kan gaan en ik langzaam op ga in het ziekenhuis. Dat zijn de momenten waarop ik kan fotograferen.