Vandaag zou een gewone schooldag worden. Dat werd het niet. We kregen bezoek van twee blanke studenten, met een heel onderzoeksteam.

Ze wilden ons interviewen. Over HIV en Aids, zei de directeur. Voor ik het doorhad, had hij me al ingedeeld in een groepje met zeven andere jongens. Prima, miste ik mooi het eerste uur Engels.

Met twee studenten van Jimma University discussieerden we over seks. Nu praten mijn vrienden en ik daar graag over, dus veel problemen leverde het niet op. Hoewel het dit keer wel een beetje anders ging dan normaal.

Ze legden ons situaties voor. Wij probeerden ons in te leven.
Over een jong stelletje ging het, dat misschien seks zou gaan hebben. Lastig, want seks voor het huwelijk wordt hier niet geaccepteerd. Komt vooral door de strenge religies.
Maar wij jongeren weten wel hoe je met dit soort dingen om moet gaan, als je niet goed weet wat je wil: goed informeren, overleggen, maatregelen nemen, misschien wachten, misschien voorbehoedsmiddelen; alles netjes verantwoord.

Dat vertelden we hen.

Boeiende vragen, leuke discussie. Maar of het echt zo gaat? Ik weet wel zeker van niet. Wij zijn jong, modern, in de tijd van ons leven. 18 Jaar, vol energie, levenslust. Ons sociale leven bruist.

Als onze ouders zouden horen wat wij allemaal doen, zouden ze niet blij zijn. Daarom zorgen we dat ze het niet te weten komen.

Relaties hebben we niet. Vriendinnetjes, dat wel. Soms heel kort, soms wat langer. Al mijn vrienden hebben al seksuele ervaring. Ikzelf? Ik deed het tot nu toe met drie meisjes. Niet uitgebreid gepland ofzo, het gebeurde gewoon.

De eerste keer, met Asnaku, was best ongemakkelijk. We hadden wel wat gedronken, maar zeker niet zoveel dat we niet meer wisten wat we deden. Zenuwachtig, dat waren we. Toen scheurde het condoom. Dat had ik al vaker van vrienden gehoord, condooms zijn gewoon niet zo veilig.

Emebet wilde het niet met condoom doen. Dat was net als ‘injerra eten met handschoenen aan’, zei ze. Met haar was het snel gebeurd, al had ik er achteraf wel wat spijt van.

Met Selam ging ik wat langer om voor het er van kwam. De eerste paar keer deden we het veilig. Daarna besloten we dat we elkaar konden vertrouwen.

Misschien heb ik wel HIV. Maar ik geloof het niet. Niemand in mijn directe omgeving heeft HIV. Iedereen op school roept hoe erg het is, maar volgens mij valt het heel erg mee. Anders hadden we het al lang gemerkt.

Ik ben jong, in mijn ‘fire-age’. Ik wil me niet bang laten maken door wat anderen roepen, wat ik lees, hoor of zie op tv. Het leven hier is vol risico’s, met die gedachte ben ik opgegroeid. HIV is daar één van, die bij mijn levensstijl hoort.

Sommige van mijn vrienden vinden dat ik me moet laten testen. Dat zou een grote stap zijn. En eigenlijk wil ik het liever niet weten.
De gevolgen zouden te groot zijn. Ik heb geen idee hoe mijn familie zou reageren. Mijn vrienden. Mijn vriendinnen.
Ik heb nog een heel leven voor me, en wil nog zoveel bereiken.
Dus sluit ik me af voor die gedachte. Ik wil niet geleid worden door angst. Ik wil leven.