Ik had er eigenlijk wel zin in. Een paar dagen weg van kantoor, weg uit de drukte, weg uit Bukoba. Lekker de bushbush in. De opdracht was simpel, een stichting uit Zwitserland steunt een aantal ontwikkelingsprojecten in Kagera. Mijn opdracht: bezoek de projecten en interview de betrokkenen. De donoren hebben stapels rapporten met cijfers over armoede maar het blijft voor hun nog altijd een beetje een "vervanmijnbedshow". Geef het een gezicht, breng het verhaal achter de cijfers. Dus ik ben met pen, papier en een camera drie dagen de bushbush in op zoek naar "de mens" achter de armoede cijfers! En ik heb haar gevonden, ze heet mama Conchester. Ze woont in een klein hutje midden in een bananenplantage in Kamachumu. Mama Conchester is 53 jaar en heeft 5 kinderen. In 1994 is haar man overleden. En in 2006 bleek ze zelf ook HIV postief. Ze vertelt dat ze erg van de slag was maar dat ze de uitdaging heeft aanvaard. 's Morgens werkt ze op het land en 's middags verkoopt ze vis op de markt. Trots vertelt ze dat ze de lokale leider is van de PLWA. Dit staat voor "people living with HIV / AIDS". Ze komen een keer per maand bij elkaar om elkaar te steunen en met elkaar van gedachten te wisselen. Verder woont haar 73 jaar oude moeder bij haar in huis. Op aandringen van mama Conchester bezoek ik haar moeder die in het volgende kamertje in het hutje ligt! Ze ligt op een matras op de grond en heeft een soort tas op haar hoofd liggen. "Masibota" groet ik haar in de lokale stamtaal. Ze glimlacht. Ik vraag haar hoe het gaat en kniel bij haar neer. "Niet goed, ik ben ziek, ik lig al 31 jaar in dit bed." Ik kijk haar verbaasd aan. "31 jaar?" (dat is mijn leeftijd) "Ja echt waar, 31 jaar, ik heb enorme last van pijnen in mijn hoofd. De dokters weten niet wat het is". "Mijn dochter, Conchester, zorgde altijd voor me maar is nu zelf ook ziek. Ze heeft me verteld dat ze dood gaat." Ik staar haar aan en probeer haar verhaal binnen te laten komen. "En die tas op uw hoofd, waar dient die voor?" vraag ik haar. "De pijn in mijn hoofd is soms echt ondraagelijk. Voorheen hield mijn dochter dan mijn hoofd vast, maar omdat ze nu zelf ziek is heb ik besloten haar te ontlasten en deze zware tas op mijn hoofd te leggen. Dat neemt de pijn ook een beetje weg." Ik slik. Ik heb mijn verhaal gevonden, bedenk ik me. Hier kunnen de donoren in Zwitserland wel even mee vooruit.

Uit Weblog Bart in Bukoba, woensdag, december 06, 2006