Met wat extra proviand en water komen we aan in Bui National park in het Westen van Ghana. ‘Ai, helaas, nee, het is te laat, ‘s middags is het niet mogelijk om het park te bezoeken, het is te heet, er is geen auto. Met de lelijke eend van jullie gaat het niet, jullie zullen moeten lopen.’ Maar als we aandringen kan het toch en onze eend? Die scheurt zo door de berm langs de zanderige plekken in de weg en brengt ons zonder haperen naar het vissersdorp. Alleen vlak na een bruggetje knalt de onderkant één keer hard tegen een stuk rots.

Met twee kano’s gaan we het water op. Daar zwemmen drie nijlpaarden. Ze zien er gelukkig uit, lucht happend op dit prachtige stukje Black Volta; de vissers keuvelen wat en houden met respect afstand van de immense beesten.
Dit soort toerisme kan tot het einde der tijden doorgaan. Niemand heeft last van elkaar. En zodoende houdt men elkaar met wederzijds respect in stand. Een westers denkend mens krijgt al gauw het idee: hier valt toch veel meer aan te verdienen. Dit is uniek: ik ga meer geld vragen! De toeristen zeggen: prima, maar dan willen we ook meer zien. De gids gaat de beesten een beetje laten schrikken, zodat ze een sprongetje maken. De beesten worden schuwer. En na enkele jaren redelijk verdiend te hebben is de attractie verdwenen, de plek uitgemolken.

Binnen enkele jaren zal dit hele gebied onder water verdwijnen. De serene rivier, het vissersdorp, het andere dorp waar we door kwamen, 30 procent van het nationale park. De nijlpaarden zouden kunnen overleven. Ze moeten alleen op zoek naar een plek om te grazen. Volgens de vissers wordt er bovenstrooms op ze gejaagd voor hun lekkere vlees.

De Ghanese regering heeft tijdens de China-Afrika top van het afgelopen jaar met China afgesproken om hier in Bui een grote dam te bouwen. China levert het geld, de techniek en de manschappen om het stuwmeer te creëren. Een jaar eerder werden alle schulden van Ghana kwijt gescholden. Nu steekt het land zich alweer in nieuwe schulden. Het is waar dat er een nieuwe tijd is aangebroken. Dat is in Afrika goed te merken. China speelt nu een hoofdrol en Europa voert een achterhoedegevecht met veel te ingewikkelde afspraken en halve beloften. China is ongebonden en doet precies wat het wil. Welke regering zou zich niet tot de Chinezen wenden als deze verwelkomend de deur open houden?

Op de plek waar de dam zal verrijzen zijn enkele mensen op een platform in de rivier bezig bodemmonsters te nemen. Een Chinees wordt met een kano naar de overkant gevaren en loopt de hoge berghelling op om het gat van 70 meter diep te inspecteren, waar de enorme wand in verankerd zal worden.

Achter ons komt een taxi aan. Er springt een blanke filmmaker uit die als een haas zijn apparatuur opstelt. Hij is zichtbaar teleurgesteld dat de dam nog niet af is, maar erg opgelucht dat hij voor donker is aangekomen. Zonder om zich heen te kijken schiet hij met zijn camera in het rond. De chauffeur, die onder het rode stof zit, vertelt dat ze die ochtend aan de kust zijn vertrokken en dat ze vannacht nog terug naar Accra moeten rijden! De blanke man betaalt vorstelijk, maar vanonder zijn oranje wimpers kijkt hij bedenkelijk naar één van zijn banden die half leeg is gelopen.

We overnachten in het guesthouse van het nationale park. De avond valt. We drinken warm bier en eten rijst met tomatenpuree. Mijn reismakker Piet kruipt onder de eend om met een blikje cola en wat ijzerdraad een gat in de uitlaat te repareren. De maan legt het dorp, waar nog geen electriciteit is, in een vorstelijk schijnsel.

Meer over de Chinese invloed in de wereld: www.lookingformrli.nl