Business as usual


  1. De euforie duurde even. Na de inauguratie van Tsvangirai hoorde je overal toeterende auto’s en vrolijk roepende mensen. Donderdag en vrijdag keerden veel ‘stakende’ gemeentearbeiders terug naar hun werk. Meters hoog gras werd gemaaid. Afgelopen maandag gingen verschillende verpleegsters en dokters weer aan de slag. Voor het eerst sinds lange tijd gingen de deuren van twee staatsziekenhuizen in Harare weer open. Lange rijen zieke mensen hoopten eindelijk behandeld te worden.

    Inmiddels is er meer dan een week verstreken en hoewel de toon in de Herald iets positiever is over het nieuwe kabinet, doen de diehards binnen ZANU PF er alles aan om de boel te verstieren. De arrestatie van Roy Bennet, het uit elkaar slaan van een MDC demonstratie in Mutare, de arrestatie afgelopen week van Women of Zimbabwe Arise activisten. De voortgaande detentie van ontvoerde en gemartelde activisten. De belachelijke beschuldiging tegen drie witte Zimbabwanen, dat hun natuur- en survivalkampen voor jongeren in feite guerilla-trainingsplekken zijn. Deze beschuldiging is afkomstig van een buurman, een hoge functionaris van de nationale bank, die het al heel lang voorzien heeft op een stuk grond van één van de drie. Dit is een nieuwe ronde landbezettingen, ingezet door nationale bank en inlichtingen dienst medewerkers die de laatste witte boeren van hun grond willen verdrijven om zelf nog even een boerderij te stelen.

    Het is niet duidelijk of Mugabe de hardliners niet in toom kan houden of gewoon een spelletje speelt. Vandaag meldde hij dat hij niet begreep waar al die internationale ophef rond Bennet vandaan kwam. Er is toch niets mis met iemand vast te houden die beschuldigd wordt van terrorisme? En verder laat Mugabe het niet na om te zeggen dat deze regering een overgangsregering is. Zijn strategie is in nu wel duidelijk. De MDC mag er nu even bij om het vuile werk te doen. Als alle overheidsdiensten en de economie weer wat op gang zijn heeft ZANU PF een veel beter uitgangspunt om de verkiezingen te winnen.

    Ondertussen is er een soort monster kabinet ontstaan waar ZANU PF ineens de meerderheid van de ministersposten heeft, omdat er nog een baan moest worden gevonden voor een paar goede getrouwen. Die zijn minister van staat geworden. In totaal zijn er maar liefst 61 ministers en staatssecretarissen, uiteraard allemaal met een ‘package’ en een mooie Mercedes.

    De MDC is te druk bezig met geld binnen te halen om zich al te druk te maken over de kleine coup van Mugabe. Maar ze zijn nu wel de meerderheid in het kabinet kwijt. En om te laten zien dat het business as usual is, worden de activisten nog steeds vastgehouden en van de ene rechtbank naar de andere gestuurd. Wel wordt een aantal van hen nu in het ziekenhuis behandeld. De vraag is hoe lang de MDC zich laat provoceren met dit soort geterg en of ze in staat zijn om een vuist te maken.