Maar eenmaal in Swakop afgelopen weekend, was het strand leeg en de zee het domein van de meeuwen. Langs de boulevard geen flanerende mannen, of vrouwen met net even te diep uitgesneden topjes. Ja, wat Duitse toeristen die zwetend naast hun huurauto stonden. Uitgestapt om teveel geld te betalen voor gammele houten beeldjes van een Nigeriaan. Voor de rest, uitgestorven boel.
 
"Maak je geen zorgen", zei één van mijn vrienden. "Negentig procent van de bezoekers komt alleen voor de drank. Iedereen ligt nog te slapen." En inderdaad. Om een uur of vier, rolden de eerste jongeren hun bungalows uit richting de dichtstbijzijnde kroeg. Bibberend het eerste drankje tot zich nemend. Waarschijnlijk zouden ze, net als gisteren, na sluitingstijd door de uitsmijters in een greppel worden gegooid. Om vervolgens uren lang maar niet proberen te stikken in de eigen kots. Of in die van iemand anders.
 
Op zich ben ik de fase van alcoholmisbruik al wel weer voor bij. Maar als je in het buitenland bent, zeker onder de lokalen, stel je geen vragen. Je doet zoals zij doen. Dus dronk ik met hen mee. Rond de klok van zeven was onze tafel in de kroeg al gezellig gevuld met lege halve liters.
 
Wat zou het ook. Eigenlijk heb ik alleen mensen in de kroeg leren kennen in Namibie. Drank verbroedert. Net zoals samen sporten. Het lijkt wel of drinken geen kleur kent. Alleen verschil in smaak. Inmiddels heb ik aan de bar gehangen met kleurlingen, Herero"s, Ovambo"s en Damara"s. Als ik een bosjeman zou tegenkomen, dan drink ik met hem.
 
Afgaand op de verschillende lallende kleurtjes om me heen, was ook deze avond weer verbroedering alom. "Misschien is bier wel het enige middel om de kloof tussen de verschillende bevolkingsgroepen te dichten in het zo verdeelde Namibie", schoot ergens op de avond door mijn hoofd. "Eigenlijk zijn wij hier dus vanavond met zijn allen de 'reconciliation" inhoud aan het geven". Die gedachte maakte mij emotioneel. Vechtend tegen een traan, verborg ik mijn gezicht in een pul.
 
Aangezien mijn vrienden later die avond terug naar de bungalow gingen, moest ik op zoek naar nieuwe broeders. Nog warm van 'het zo goed bezig zijn", strompelde een schuur annex club binnen. Ook hier was het feest. Door het houten interieur, het opgezette wild en de gezellige vlaggen aan de muur, zag het er allemaal gemoedelijk uit. En, ze draaiden mijn muziek. Schlagers leken het wel. De jongeren schreeuwden uit volle borst de onverstaanbare liedjes mee en de wat oudere bezoekers droegen cowboyhoeden en waren aan het stijldansen.
 
Al snel vond ik mijzelf innig omarmd door een massieve Afikaner. Hij bralde iets over 'gemeenschappelijke voorvaderen" in mijn gezicht en trok me vervolgens het feestgedruis in. "Dat is aardig", dacht ik nog. Na een tijdje hossen vroeg ik hem waarom er zoveel witten of eigenlijk alleen witten in de schuur waren. Hij keek me niet begrijpend aan. "Witten drinken alleen met elkaar", zei hij. "Wij hebben een geschiedenis met zwarten."
 
"Maar is het dan niet juist belangrijk dat je samen drinkt?", probeerde ik. Met een armgebaar wuifde hij deze in zijn ogen belachelijke opmerking weg en liep de dansvloer weer op. De verboden Zuid-Afrikaanse hit over boeren generaal De la Rey was zojuist begonnen. De drank, de verbroedering, het voelde ineens allemaal niet zo prettig meer. Ik groette de uitsmijters op de weg naar buiten en zocht de dichtsbijzijnde greppel op. Ik hoefde niet eens een vinger in mijn keel te steken.
 
Klik hier voor de weblogpagina van Teun Hofmeijer