Vanuit de miljoenenstad Addis Abeba nemen we de bus naar Jimma, het stadje waar we de komende drie maanden gaan verblijven. Een tocht vol ups en downs.

"Krrrrrrr, krrrrrrr!" De taxi moet duidelijk ook nog wakker worden. 5 Minuten geleden was de chauffeur uit zijn nachtrust gewekt door de portier van ons hotel in het centrum van de hoofdstad van Ethiopie. Nu rijdt hij ons met klotsende benzine op volle snelheid - lees: gestaag - naar de busterminal waar onze reis om zes uur zal vertrekken. Om een goede plek te bemachtigen werd ons geadviseerd om een uur of vijf al op het station aanwezig te zijn.
Het is nog donker op straat. In een zijstraat zie ik een jongen rennen. "Zo, die sportieveling is er vroeg bij," grap ik. Even later zie ik nog meer langssnellende jongelingen. Blijkbaar is dit hier echt het enige moment waarop men een beetje vrij over de anders dichtgeslibde wegen kan bewegen.

Wanneer we de terminal naderen neemt de drukte langzaam toe en wanneer onze bestemming opdoemt vallen onze ogen open van verbazing: wat een
chaos! Schreeuwende chauffeurs, balkende ezels, huilende kinderen, luid toeterend vertrekkende bussen, jongelui met grote pakketten op hun hoofden. Het leven begint hier vroeg.

Na vier keer bijna in de verkeerde bus gesleurd te zijn - we dachten dat er maar 1 naar Jimma zou vertrekken - vinden we het voertuig waar wij gisteren een ticket voor bemachtigden. De bus is nog aardig leeg, maar van 'beste plekken' is geen sprake. We klemmen ons in een tweepersoonsbankje en leggen onze backback naast ons. Helaas, dat gaat niet door. Wel mogen we het voor 5 bir op het dak laten leggen.
Terwijl slaperige gezichten de plekken om ons heen opvullen, laten wij de vroege ochtend over ons heen komen.

"Is that place reserved?" Hoor ik naast me. Ik voel me niet aangesproken en dagdroom verder. Ai, denk ik even later: ze praten hier geen Engels tegen elkaar - we zijn weer eens de enige 'farengies'. "Is there another person with you?" Jurriaan en kijken naar elkaar, en naar de lege vierkante centimeter tussen ons in. Geen van onze neuzen bloedt duidelijk niet dus er zit niks anders op.

'Ik wil het leven voelen', had ik een tijdje geleden in een filosofische bui gezegd. Dat het zo letterlijk vervuld zou worden, had ik toen niet voorvoeld.
"Weet je wat we bij ons hadden moeten hebben?" Mompelt Jurriaan, "een fles sterke drank."

Het eerste stuk weg valt niet tegen, en terwijl buiten dorre akkers en glooiende heuvels langsflitsen, dwalen mijn gedachten af naar de voorbije dagen in Addis.
In denk aan hoe Jurriaan me tussen de kotsbuien door van het vliegveld haalde. Ik denk aan ons bezoek aan de grootste 'mercato' van Afrika, waar we door het tumult van ezels, bussen, taxi's, koeien en met enorme pakketten bepakte mannen langs de vele kraampjes met eten, kleding en electronica werden geleid.
Ik denk aan de volmaakte vormen van de Ethiopische vrouwen, die al mijn verwachtingen overtreffen.
Ik denk aan het plotseling opduiken van Jurriaans tas. Die werd hem na een omzwerving van meer dan een week hoogstpersoonlijk en met een cheque door de lokale manager van Turkish Airlines overhandigd.
Ik denk aan onze afspraak met de lokale journalist, die ons een heel andere kant van persvrijheid liet zien. Volgens hem is democratie in een land in opbouw niet mogelijk.

Ik kijk vooruit naar de komende maanden. Hoe anders zal Jimma zijn? Hoe ontwikkeld? Hoe mooi? Hoe staat het met het radioproject en hoe zal ons project gaan lopen? Hoe zullen de Jimmase studenten zijn? En de studentes?

Naarmate Jimma dichterbij komt wordt het wegdek alsmaar slechter. Intussen hebben we al twee auto's op de kop naast de weg zien liggen; dat schijnt hier gebruikelijk te zijn. Met stoicijnse koppen accepteren we ons lot. Dan, even voor vieren, doemt het groene Jimma op. Bestemming bereikt, 'let the party begin.'