En toen was het nog maar één dag. Eén dag voor ik vertrek naar de Hoorn van Afrika: Ethiopië. Een land van tradities. Van oude culturen. Van historie. Van overweldigende, onaangetaste natuur. En van armoede.

Veel mensen kennen het land nog van de hongerbuikjes uit 1985, die aanleiding vormden voor het eerste wereldwijde Live AID. Sinds die tijd is er veel veranderd in Ethiopië, al heeft het land nog wel het op twee na laagste bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking ter wereld.

De economie draait voornamelijk op landbouw, koffie in het bijzonder. Want dat kunnen ze wel, in Ethiopie: koffie verbouwen. Hier werd lang geleden door een opmerkzame boer de koffiebes ontdekt nadat zijn geiten opeens ontzettend hyper waren. Vaarwel Senseo, hier brandt men je koffie nog echt vers: in een uitgebreid koffieritueel.
Niet alleen de koffie vindt haar oorsprong in Ethiopië. Het land is apetrots dat Lucy, de oudste mens ooit gevonden, werd opgegraven in de Ethiopische Awash vallei. Ze zou hier 3,2 miljoen jaar geleden geleefd hebben.

Ethiopie is niet alleen een land met vele oorsprongen. Het zou ook het beloofde land zijn. Tenminste, als we Bob Marley en zijn Rastafari-beweging mogen geloven. Bekend geworden door de wereldwijd populaire reggae, zongen zij in Ion, Lion Zion over dit land in de hoorn van Afrika.
De laatste keizer van Ethiopië, Haile Selassie, was volgens hen de Rastafari: de reïncarnatie van god. Op zich geen gekke gedachte, omdat hij een verre afstammeling van koning Salomo was.
Zelf kon hij het compliment wel waarderen, al nam hij het niet al te serieus. Als dank gaf hij de rasta's een stukje land, waar nog altijd het rasta-dorp Shashemene ligt.

Ethiopiers zijn een trots volk. Trots op hun continent, op hun cultuur, maar vooral op hun land. Als enige natie in Afrika kijkt het niet terug op een koloniaal verleden - op een paar jaar Italiaanse bezetting in de jaren veertig van de vorige eeuw na bleef Ethiopie altijd onafhankelijk. Geen trauma van bezetting dus, en een groter zelfbewustzijn dan waar dan ook in de Oude Wereld.

Toch is het niet alleen maar prachtig wat er in Ethiopië gebeurt. Langs de grenzen met Eritrea en bouwen de troepen zich op. Vorige week nog gooide het Ethiopische leger bommen op een opstandige regio in het zuiden van het eigen land. In Somalië schijnt het Ethiopische leger al weken actief te zijn en werden dit weekend ook bombardementen uitgevoerd. Afrika is altijd al het continent van de onrusten geweest, al is het maar omdat de westerlingen ooit op puur arbitraire plekken grenzen trokken, dwars door culturen en belangen heen. Driekwart van de Ethiopische vrouwen wordt nog altijd besneden en huiselijk geweld is een geaccepteerd verschijnsel. Volgens Amnesty International is het in jaren niet zo slecht gesteld geweest met de persvrijheid in het land, waar de regering weinig tegenspraak duldt. En dit jaar nog dook Ethopie op als een van de lijstaanvoerders van landen met de meeste gevallen van tuberculose.

Zoveel bijzonders, zoveel potentieel, en toch zoveel problemen. Vanuit onze denkwereld kunnen valt het niet te rijmen. Waar ligt het aan? Oorlog? Corruptie? AIDS? Gebrek aan werklust, langetermijnvisie en kennis? De waarheid zal ergens in het midden liggen. Ik hoop er in de komende drie maanden iets meer van te gaan begrijpen.