- Als internationaal vrijwilliger heb ik 6 maanden bij Cheetah Outreach in Zuid-Afrika intensief met cheetah welpjes mogen werken. Bijna 24 uur per dag had ik ze om me heen en dat leverde veel leuke momenten op. De leukste heb ik opgeschreven, gezien door de ogen van Bontle, één van de jongste welpjes. Alle cheetahs die bij Cheetah Outreach zijn, komen van De Wildt. Dit is het enige CITES fok programma voor cheetah’s op de wereld en bevindt zich ook in Zuid-Afrika. Met het geld dat Cheetah Outreach verdient, wordt het CCF in Namibië ondersteund. In dit land leven de meeste wilde cheetah’s en het is dan ook erg belangrijk dat de cheetah hier niet uitsterft. Deze organisatie, het Cheetah…

- Nawoord Het grote honden programma is naast educatie één van de peilers waar de overleving van de cheetah's van afhangt. Deze honden, de turkse anatolische herdershond, (bij sommigen beter bekend als Kangal), bestaan al 6000 jaar en worden door de Turken gebruikt om hun vee te beschermen tegen wolven en beren. In Namibië zijn deze honden zeer succesvol voor de boeren daar. De meeste cheetahŽs leven op grond van de boeren. Deze zien in alle roofdieren een groot gevaar voor hun veestapel. Over het algemeen zal een boer, bij het signaleren van een cheetah, deze dan ook doodschieten. Door het inzetten van de Anatolische herder probeert men hierin een vera…

- Rennen!!! De volwassen cheetah’s zijn erg onrustig vanmorgen. Ik heb ze nog nooit zo uitgelaten gezien. Ben erg benieuwd wat er gaat gebeuren. Ik zie één van de verzorgers iets naar binnen dragen in een heel groot verblijf, zo lang als een voetbalveld. Ik weet niet wat het is, maar zodra de grote cheetah’s het zien, worden ze helemaal dol. Dan zie ik twee verzorgers naar de broers Kaya en Joseph lopen en ze aanlijnen. Gaan ze met z’n tweeën naar een ambassadeursfunctie? Dat is nog nooit gebeurd. Nee, ze lopen naar dat grote verblijf en worden daar gewoon losgelaten!! Ineens zie ik iets over de grond vliegen met een geweldige snelheid en Kaya rent er op volle snelheid achteraan. Joseph…

- Geboren voor het geluk Ik ben geboren voor het geluk. Eerst ben ik bijna gestikt in een stukje bot, daarna kreeg ik een vette ontsteking in mijn tandvlees en nu heb ik het weer voor elkaar. Hoe het precies is gegaan weet ik niet meer, maar ik wil ‘s avonds uit de auto springen, als ik met mijn achterpoot ergens achter blijf haken. Hierdoor kom ik verkeerd terecht op m’n voorpoot. Ik strompel wat verder en denk: ”Ach, dat valt wel mee”. De verzorgers kijken erg bezorgt naar me. Mijn poot doet wel erg pijn, maar hé, ik ben geen huiskat. Gewoon doorspelen! De volgende dag echter, kan ik niet meer op m’n poot staan. Wat een pijn. Ik probeer wel te spelen met mijn zus op 3 poten, maar dat…

- Kiespijn Plotseling begint Foxie te sluipen richting het hek. Ook Echo en Peaches richten zich op en kijken geconcentreerd naar een paar eenden die zich pal naast het hek bevinden. Helaas voor ze aan de verkeerde kant, zodat ze er nooit bij kunnen. Mij kan het niet interesseren. Daarvoor doet mijn mond veel te veel pijn. Mijn kin begint er zelfs van op te zwellen en ik ga ervan kwijlen. De verzorgers begint het op te vallen dat ik slecht eet en die kwijl natuurlijk. Bezorgt kijken ze me aan. Het enige wat ik kan doen is zielig van me afkijken. Voor hun is dat genoeg om me op te pakken en mee te nemen naar de mensen dokter. Na enkele röntgen foto’s blijk ik een fikse ontsteking in mijn tan…

- Vlees eten Van nature zijn we snelle eters. Dat komt omdat we als jachttechniek onze snelheid hebben. We kunnen snelheden bereiken tussen de 110 en 120 km per uur! Als we onze prooi eenmaal hebben gedood, moeten we echter eerst 20 minuten bijkomen van al dat rennen, voordat we met eten kunnen beginnen. Komt er in de tussentijd een ander roofdier langs, zoals een leeuw of een hyena, dan zijn we helaas onze prooi kwijt, want hun zijn veel sterker dan ons. Wanneer we dus weer in staat zijn om te eten, willen we zoveel mogelijk vlees naar binnen werken. Dan wil het nog weleens gebeuren dat we ons verslikken. Zo ook tijdens het middag eten. Er blijft een stukje bot in mijn keel steken, m…

- Slaap adres Sinds kort hebben we een nieuw slaap adres. We slapen niet bij Cheetah Outreach maar in een huis ongeveer 15 kilometer verderop. Dit doen we omdat we nog niet alleen kunnen slapen. We kunnen namelijk over het hek klimmen als we dat willen! Daarom is er overdag altijd een verzorger bij ons om ons in de gaten te houden. ‘s Nachts willen ze natuurlijk ook slapen en daarom brengen ze ons binnenshuis. Als we ouder zijn, worden we te zwaar om te klimmen en is die pret afgelopen. Vooral Bravo heeft de kunst van het hekklimmen al aardig te pakken. Ik probeer het ook wel eens in een gekke bui, maar ik ben veel te bang om er vanaf te vallen. Maar goed, dat nieuwe huis staat op een h…

- Chance en Bravo Het is vandaag veel te warm om ook maar iets te doen. Volgens mij had dat vogeltje dat ook door, want hij landt vlak bij me om wat stro op te pakken. Ik heb niet de puf om me zelfs maar op te richten. Ik soezel heerlijk verder in de zon, half slapend, als ik een gesprek opvang tussen twee verzorgers. Ze hebben het over Chance en zijn broer Bravo, de twee oudsten. Chance kreeg zijn naam omdat hij naar het “Angel fund” in Cincinnati gaat om daar geld in te zamelen. Met dat geld wordt Cheetah Outreach ondersteund en wij steunen de cheetah’s in het wild weer om zo de cheetah nog een kans te geven om te overleven. De mensen daar hebben voor zijn broer nog geen naam, dus die…

- Kleine kinderen In tegenstelling tot de laatste keer is het vandaag een warme dag geweest. We hebben dan ook veel geslapen met z’n allen. De mensen kunnen tegen betaling bij ons naar binnen en ons aaien. Het was een rustige dag vandaag wat dat betreft. Al die aandacht vind ik heerlijk en als ik aangehaald word, spin ik er dan ook lustig op los. Ik spin net zoals een gewone huiskat, alleen dan veel harder natuurlijk, want ik ben veel groter. We zijn al zo aan mensen gewend op deze manier, dat we totaal niet bang voor ze zijn. Zeker niet voor kleine kinderen! Daar zijn we gek op. Als er kleine kinderen in ons verblijf zijn, hebben de verzorgers hun handen vol aan ons. Mijn stiefbroertje F…

- Waterbak. Zo zeg, wat een heerlijke koele dag vandaag! We zitten vol energie en hebben dan ook heel wat afgecrossed in ons verblijf. Ons verblijf is lekker groot, met rotsen, gras en dode boomstammen waar ik telkens stuntelig op probeer te klimmen. Prompt kukel ik er vanaf, maar ik geef niet op! Er staat ook een grote overkapping van riet, die de hele dag schaduw geeft, met op de grond veel stro, zodat als het regent, we lekker droog kunnen liggen. Een vogeltje is in deze overkapping een nestje aan het bouwen. Met grote belangstelling volg ik het af en aanvliegen. Het is maar een klein vogeltje die met één hap weg is, dus ik denk dat ik haar haar gang maar laat gaan. Na het eten van…

- Ik ben Bontle, ik ben 4 maanden en ik ben bij Cheetah Outreach gekomen om ambassadeur te worden voor de cheetah’s in het wild. Als we niets doen, dan zijn mijn wilde soortgenoten in ongeveer 10 jaar uitgestorven. Om dat te voorkomen ben ik uitgekozen om mensen zich van dat feit bewust te laten worden. Samen met 5 andere welpjes, waaronder mijn zusje Peaches, hopen we dat we het tij kunnen keren. Twee van ons gaan zelfs naar Cincinnati in de USA en twee van ons gaan naar Australië, naar de dierentuin van Steve Irwin, je weet wel, de crocodile man. De verzorgers zijn zo aardig allemaal. Volgens mij vinden ze mij ook erg lief, want ze tillen me gewoon op voor een dikke knuffel! We krij…