De vakken zijn gevuld, de supermarkt kan ook vandaag weer de straat op. Vroeg in de ochtend laden de verkopers hun manden en emmers vol. Etenswaren, tandenborstels, voetballen of kinderkleertjes, alles kan worden verkocht. Ze trekken Accra in, op zoek naar mogelijke kopers. Die rijden stapvoets over het asfalt; vanwege de lange files worden de boodschappen vanuit de auto gedaan.

De jongens van de lectuurafdeling beginnen de dag goed. Met The Chronicle, Ghanaian Times en Daily Graphic over de arm gevouwen, lopen ze rustig tussen het stilstaande verkeer door. Hier en daar steekt een arm door een open raampje omhoog. Ergens anders maakt een taxipassagier een sissend geluid, hij wil ook graag een ochtendkrantje.

Al snel slibben de straten van Accra dicht. Lange rijen auto’s proberen de stad in te komen, maar dit kost tijd. In de bakkende zon heeft de afdeling non-food een welkome aanbieding: katoenen zakdoeken. Eindelijk kunnen de automobilisten de zweetdruppels van hun gezicht afvegen, want airconditioning kent deze nomadische winkel niet.

Op de versafdeling –kruispunt aan het begin van Oxfordstreet- loopt Anita, 13 jaar oud. Ze verkoopt watermeloenen, net als haar moeder. Voor twee eurocent haalt ze precies dat stuk van de schaal op haar hoofd dat de klant aanwijst. De opbrengst gaat naar haar moeder, zij probeert te sparen om Anita naar school te kunnen sturen. Vooralsnog kent Anita alleen het Engels dat ze dagelijks nodig heeft: How much?

Even verderop is het wachten op een defect stoplicht. Een agent bepaalt wie wanneer het gaspedaal weer in mag drukken. Zo regelt hij niet alleen het verkeer, maar ook de handel. Want waar auto’s stilstaan, kan worden verkocht. Chauffeurs hebben zichtbaar behoefte aan water, dat in plastic zakjes van een halve liter verkocht wordt. Maar de schalen op de hoofden zijn leeg, er zit hooguit nog smeltwater in van het ijs dat de waterzakjes koel heeft gehouden. Twee jongens (12 en 13) doen goede zaken zolang de schappen water niet worden bijgevuld. Zij hakken zonder te morsen kokosnoten met een groot kapmes open, voor slechts dertig cent.

De concurrentie voor Linda (23) is groter. Sinds twee weken staat ze in de snackhoek met een grote mand ‘fried plantain’ (een soort bananenchips). Ze vindt het maar hard werken. De mensen in de files hebben genoeg keuze voor een middagsnack: chocoladekoekjes, chips, pittige kip of toastjes. Veel tijd om te kiezen is er niet, als het licht op groen springt moet er beslist en betaald zijn. Vaak rent Linda nog een stukje met de auto’s mee om het wisselgeld terug te geven.

Krantje, check. Katoenen zakdoek, check. Iets te drinken, check. Wat te knabbelen, check. De boodschappenlijst is afgewerkt, maar de file is nog niet voorbij. Misschien is er iets leuks in de bonus? De sectie ‘huisdieren’ heeft vast nog wel iets. Blaise (28) loopt nog steeds met zijn koopwaar over de arm. De twee poedelpups hebben met hun meelijwekkend gepiep nog geen nieuw baasje kunnen verleiden.

Tekst: Inge Matthijsen

Dit artikel is gepubliceerd in Join 2 Ghana en Botswana