Hoe lang hebben jullie er in totaal over gedaan om rond het Afrikaanse continent te varen?

"We zijn vierenhalf jaar onderweg geweest. Vanuit IJmuiden voeren we via Gibraltar naar de Levant (met een zijsprong door de Zwarte Zee). Daarna zijn we door het Suezkanaal zuidwaarts gevaren door de Rode Zee. Vanuit Aden ging het vervolgens met een ruime boog om Somalië heen naar Kenia, Tanzania, Zanzibar en de Seychellen. Via tientallen idyllische en verlaten eilandjes van die archipel, met het unieke Aldabra als klapper, bereikten we de Comoren.

Daarna volgden we de westkust van Madagaskar waarna we via Mozambique langs de beruchte Zuid-Afrikaanse kust naar Kaapstad zeilden. Daar verkochten we de boot en Joanne en de kinderen vlogen naar Nederland. Ik zeilde Sally Lightfoot met twee kerels in twee maanden non-stop naar Den Oever. Het contrast tussen de acht weken eenzame opsluiting op 'water en boot' met die bemanning en louter water en lucht om ons heen, en het langzame familiegescharrel in dagtochten langs de kust met de indrukwekkende natuur als decor, was gigantisch. In het boek wordt ieder hoofdstuk familiezeilen voorafgegaan door een inleidend hoofdstukje uit de tocht met de mannen.

In Lamu, Kenia, bleven we het langst, ruim 4 maanden. We waren toen al tweeënhalf jaar op pad en reismoe. We moesten alle indrukken verwerken. De regentijd stond voor de deur, de moesson zou in ons nadeel draaien en het bleek spotgoedkoop om in het laagseizoen een huis te huren in de intrigerende Swahili stad. De kinderen gingen er naar school en zongen er tijdens het ochtendappèl uit volle borst: 'We are the scouts of Kenia, Land of Simba'."
 
Jullie zijn ook door de Golf van Aden gevaren? Wat is de beste aanpak om hier ongeschonden doorheen te komen?

"Het afgelopen jaar is de piraterij door Somalische bendes tot ware 'kunst' verheven. In 2005, toen wij over de Golf van Aden voeren, was de kans slachtoffer te worden van een piratenaanval nog minder dan 1 op 100. Tot dan was er nimmer sprake geweest van geweld, laat staan moord. En telkens werden slechts materiële zaken die voor het grijpen lagen geroofd. We hadden ons van tevoren in de tactiek verdiept: we wilden in konvooi varen. We zouden onze navigatieverlichting 's nachts uit laten, de radar goed in de gaten houden om een verdachte nadering vroeg te kunnen signaleren. Daarnaast zouden we het gevaarlijkste stuk onder beschutting van de duisternis afleggen.

Bovendien patrouilleerden er marineschepen van de 'coalitiemacht' die de helpende hand konden bieden. Dat was de theorie vooraf. De praktijk bleek weerbarstig: er was niemand om in konvooi mee te varen en we hadden de hele Golf van Aden tegenwind zodat we moesten laveren. Hierdoor deden we veel langer over het traject zodat de kans op ongewenst bezoek veel hoger werd. Militaire schepen zagen we nauwelijks. Via een radionetwerk hoorden we over aanvallen op jachten en vrachtschepen in onze niet eens zo heel wijde omtrek.

Elk stipje op de horizon was verdacht en kon een traumatiserende ervaring inluiden. We stonden er echt alleen voor, realiseerden we ons. Dat leverde aan boord veel meer stress dan we van tevoren hadden ingeschat. Uiteindelijk benutten we een maanloze nacht om tussen de Hoorn van Afrika en het eiland Socotra, als het ware door het oog van de naald, de Indische Oceaan op te zeilen."
 
Welk deel van Afrika is het mooist als je er vanaf het water naar kijkt?

"De westkust van Madagaskar was voor ons het hoogtepunt van de reis. Van noord naar zuid varend zagen we een immense verscheidenheid aan flora en fauna: tropische jungle met kameleons, boa constrictors en lemuren in de bomen. Tropische eilandjes omzoomd door kleurrijke koraalriffen met een weelde aan vis, uitgestrekte savanne-achtige laaglanden met hier en daar een nederzetting, rivieren die ons mijlenver landinwaarts brachten naar dorpen met overdadige markten, maar ook met schrijnende armoede.

Ook zageb we prachtig beschutte baaien waar we ankerden temidden van zwermen ooievaars, scharrelende ibissen en majestueus zwevende visarenden. En gortdroge woestijnlandschappen met eenzame baobab bomen langs schier oneindige zandwegen waarop heel af en toe een 'zebu' een kar voorttrok die was beladen met handelswaar en een kinderrijk gezin.

Het meeste indruk maakte nog wel de vissersnederzettingen op de eilandjes vlak voor de kust. Het leek of de tijd daar eeuwen had stilgestaan. Mannen doken op de afgelegen riffen naar zeekomkommers. En de vrouwen scharrelden blootsvoets over de riffen rond het eiland op jacht naar octopussen. De hutten, de boomstamkano's en de manier waarop de mensen leefden, kwamen exact overeen met de beschrijving van Cornelis de Houtman, de Nederlander die deze kust 400 jaar geleden als eerste aandeed als tussenstop op reis naar het verre oosten."

Hoe kwamen jullie op het idee om dit te gaan doen?

"De volgende passage over mijzelf en mijn vrouw Joanne uit het boek geeft daar antwoord op. 'Ik (Joanne) wilde niet altijd in Nederland blijven en wel eens in het buitenland werken. Jij (Edo) wilde wel naar het buitenland maar voorzag dat we er door werk nauwelijks tot verkennen zouden komen. Maar toch, we vonden de wereld te groot om hem vakantie per vakantie te verkennen. We verdienden allebei goed en we spaarden veel. Daardoor gingen we ons afvragen hoe lang we nog zouden werken. Om ons heen werden mensen hoe langer hoe ongelukkiger, allengs meer slaaf van hun inkomen.

Vrouw en kinderen gaven het geld uit dat de partner bij het advocatenkantoor met veel moeite binnenroeide. De verhuizing naar het vrachtschip en ons jarenlange verblijf in het schipperswoninkje achterop, leerde ons tevreden te zijn met weinig. Materiële zaken werkten tot op zekere hoogte belemmerend. De televisie verhuisde niet mee. En zonder dat ding lazen we. We lazen over mensen die zeilend over de wereld zwierven. Maar zomaar schuimen over de wereldzeeën, leek niet genoeg. We moesten met een schone lei op pad, bij wijze van experiment. Mocht Nederland niet het mooiste land van de wereld blijken dan hadden we de vrijheid elders neer te strijken en ons leven opnieuw in te richten."

Staan er nog andere werelddelen in de planning om omheen te zeilen? Zo niet, wat wordt de volgende reis?

"Rondje Groenland? Klinkt gek maar met het smeltende ijs komt een dergelijk rondje binnen bereik. Ik ben nu bezig met de ontwikkeling van een nieuw schip dat is toegespitst op lange tochten naar onontgonnen gebieden, bestemmingen 'buiten de bebouwde kom'. Hiervoor ontwikkel ik samen met een aantal mede-eigenaren het expeditiejacht Long Tall Sally. De 33 meter lange tweemaster zal, naast bemanning, plaats bieden aan twaalf betalende passagiers.

Het ziet er uit als een werkschip, met een kale aluminium romp. Van binnen wordt het voorzien van alle denkbare comfort. De boot wordt ook geschikt gemaakt voor wetenschappelijke onderzoeksmissies. Naar verwachting wordt de kiel gelegd eind 2009. Na de tewaterlating begin 2012 staan bestemmingen als Antarctica, Spitsbergen, Kamtsjatka, Patagonie en Nieuw Zeeland op de lijst. Het project zit momenteel nog in de ontwerpfase en ik ben nog op zoek naar mede avonturiers die als mede eigenaar willen deelnemen in dit spectaculaire en voor Nederland unieke project. (zie www.longtallsally.nl)

We zijn na het einde van onze zeiltocht voor een aantal jaar neergestreken in het Midden Oosten. Tijdens schoolvakanties verkennen we de regio. Syrië, Libanon, Jordanië en Egypte, met elk hun indrukwekkende cultuurschatten, hebben we uitgebreid bezocht. Op het wensenlijstje staat voor deze zomer Iran. Dat intrigerende land willen we met een terreinwagen en kampeerspullen gaan verkennen. Al doende verzamelen we veel materiaal. Wie weet voor een volgend boek."


Zie de speciale website rondom het boek 'Rondom Afrika'.